Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣTo Big Brother και το άπατο βαρέλι

To Big Brother και το άπατο βαρέλι

Γεννημένος ένα ζεστό Αυγουστιάτικο πρωινό του 1986, το Big Brother ξύπνησε και σε εμένα πολλές αναμνήσεις. Βλέπετε, θεωρούσα ότι αυτό το κεφάλαιο υποκουλτούρας και σήψης το είχαμε αφήσει οριστικά πίσω μας. Εκ του αποτελέσματος, η πεποίθηση μου αυτή αποδεικνύεται περίτρανα λαθεμένη, αφού εν τέλει το βαρέλι μοιάζει να είναι άπατο.

Διάβαζα το προηγούμενο διάστημα για το ύπουλο σχέδιο του Bill Gates και της Νέας Τάξης Πραγμάτων με τη δημιουργία του κορωνοϊού, ώστε να διευκολυνθεί η εμφύτευση του chip που θα ελέγχει τις σκέψεις μας και θα τους δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθούν 24/7 τις ζωές μας. Μου γεννιόταν η απορία πώς μπορεί κάποιος όχι απλά να πιστεύει κάτι τέτοιο, αλλά και να το υπερασπίζεται σθεναρά απέναντι σε κάθε λογικό επιχείρημα.

Η απάντηση ήρθε με την πρεμιέρα της εν λόγω τηλεσαβούρας όπου έβγαλα το εξής συμπέρασμα: Η κατηγορία ανθρώπων που θεωρούσαν ότι οι νεκροί από τον κορωνοϊό ήταν/είναι καλοπληρωμένοι κομπάρσοι, έχουν οι ίδιοι τη βαθύτερη ανάγκη να παρακολουθούν της ζωές των άλλων και επαγωγικά γενικεύουν αυτήν τους την επιθυμία στο σύνολο της κοινωνίας.

Η κατάσταση θα γίνει χειρότερη όταν το reality θα μπει για τα καλά στην τηλεοπτική ζωή και θα αρχίσει ο σχολιασμός του, όπου θα γίνουμε μάρτυρες ενός καθόλα  νομιμοποιημένου κοινωνικά κουτσομπολιού. Οι κοινωνικές προεκτάσεις όλου αυτού του συρφετού είναι τεράστιες και σίγουρα υπάρχουν πιο ειδικοί από εμένα να τις αναλύσουν. Στα δική μου σκέψη υπάρχουν δύο πλευρές, η μία είναι των παιχτών και η δεύτερη των τηλεθεατών. Στην πρώτη λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με υπερφίαλες προσωπικότητες οι οποίες θεωρούν ότι οι ζωές είναι τόσο ενδιαφέρουσες που αξίζουν να προβληθούν στην τηλεόραση. Το «εγώ» τους είναι τόσο υπεραυξημένο που για να τραβήξουν πάνω τα φώτα της δημοσιότητας δε διστάζουν να βγάλουν φόρα παρτίδα τις πιο ιδιωτικές τους στιγμές. Η δεύτερη, αυτή του αποχαυνωμένου κοινού (εξαιρούμε όσους θα το δουν για λίγο από περιέργεια ή χαβαλέ), που αρέσκεται να κρυφοκοιτάζει από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων, καθώς δε βρίσκει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον στη δική του – βέβαια είναι ο ίδιος που θεωρεί ότι ο Bill Gates στήνει ολόκληρες πανδημίες για τον παρακολουθεί.

Οι δύο κατηγορίες δεν έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, καθώς η μία αποτελεί εν δυνάμει μέρος της άλλης και επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Το φιλοθέαμον κοινό βρίσκεται μία απόφαση μακριά από το να βρεθεί «εντός» τηλεοπτικού δέκτη, ενώ οι παίχτες σίγουρα έχουν υπάρξει φανατικοί τέτοιων shows στο παρελθόν.

Επιστρέφοντας στην αρχική μου υπόθεση, ότι τέτοιου είδους reality (ή realities αν προτιμάτε) ήλπιζα ότι είχαν καταλήξει στο πατάρι, βασιζόταν στο εύρος επιλογών που υπάρχουν σήμερα. Όταν προβλήθηκε το πρώτο BB, η τηλεόραση ήταν το κυρίαρχο ψυχαγωγικό μέσο, σήμερα όμως υπάρχουν πληθώρα επιλογών, αρκετές φρέσκες ιδέες – εκτός TV – θεωρούσα ότι μία τέτοια αναμασημένη ιδέα δε θα έβρισκε έδαφος. Επίσης το στήριζα στη βάση ότι το κλειδί για την παραβίαση της ιδιωτικότητας μας το προσφέραμε όλοι μας απλόχερα με την αλόγιστη χρήση των social media – όμως ο Bill Gates εξακολουθεί να στήνει κεραίες 5G και η Νέα Τάξη Πραγμάτων να μας ψεκάζει.

Όμως εκεί που θέλω να καταλήξω με όλο αυτό το κείμενο, είναι ότι δίνεται καλή αφορμή για να ανοίξει και πάλι – στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον – η κουβέντα περί κοινωνικών προτύπων. Θα το πάω και λίγο πιο βαθιά κάνοντας μία σχετικά τολμηρή υπόθεση, ότι στα δύο εκατομμύρια που έκατσαν να δουν το Big Brother συγκαταλέγεται και το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που δύο χρονιά μετά συνεχίζει να σκυλεύει τη μνήμη του Ζακ, που αξιολογεί το κυβερνητικό έργο βάσει των ενδυματολογικών επιλογών μίας συγκεκριμένης κυρίας, που γεμίζει τα θέατρα γνωστού κωμικού που αρέσκεται να σατιρίζει μειονότητες, που ανάγει σε αυθεντία γνωστό διαδικτυακό μαϊντανό με επιστημονικές γνώσεις επιπέδου Wikipedia και νομίζω ότι έχω σκιαγραφήσει επαρκώς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά.

Ποσοτικά, τα δύο εκατομμύρια στα περίπου έντεκα που υπάρχουν είναι ισχυρή μειοψηφία, όμως παραμένει μειοψηφία η οποία απλά κάνει θόρυβο. Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος τότε γιατί ασχολούμαι, η απάντηση είναι ότι κανείς δε μου εξασφαλίζει ότι η αναλογία θα παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα και κατά δεύτερον γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να καταφέρουν να προσφέρουν πραγματική ψυχαγωγία μέσω της τέχνης και να μην στρέφονται οι προβολείς πάνω τους. Είναι άδικο και μην μου πει κάποιος ότι έτσι θα είναι πάντα τα πράγματα, γιατί ακόμα κι αν ισχύει, δε σημαίνει ότι εγώ/εμείς πρέπει να το αποδεχόμαστε.

Τελευταία