this is the PAINKILLER

Περνάν τα άτιμα τα χρόνια. Ευτυχώς, όμως , όταν έχεις βιώσει σε μικρή ηλικία κάποιες καταστάσεις όπως την κυκλοφορία του Painkiller που κλείνει τα 30 του και νιώθεις μια ευχαρίστηση. Ευχαρίστηση η οποία παραμένει η ίδια, κάθε στιγμή αυτά τα τριάντα χρόνια που θα αποφασίσω να βάλω στο ηχοσύστημα μου το δίσκο. Είναι, επίσης, η ίδια ευχαρίστηση που θα ακούσω σε ένα μαγαζί κάποιο κομματι από αυτή την κυκλοφορία (όποιο και αν είναι αυτό).

Οι Judas Priest υπήρξαν πολλές φόρες λίγο πιο μπροστά από την εποχή τους σε κάποιες κυκλοφορίες. Μετά τους Black Sabbath, οι Priest είναι ο ισάξιος θεμέλιος λίθος (ογκόλιθος δηλαδή) αυτού του ιδιώματος που λέμε heavy metal. Συγκεκριμένα υπάρχουν δυο δίσκοι που άλλαξαν πολλά πράγματα στο metal. To "British Steel" και το "Painkiller". Σημαντική παρατήρηση και τα δυο βγήκαν σε αρχή δεκαετίας (1980 και 1990 αντίστοιχα). Δυο πολύ διαφορετικές δεκαετίες. Και αν στα '80s το British Steel δίδαξε την τότε νέα γενιά πως πρέπει να είναι το heavy metal στα '90s, το Painkiller επαναπροσδιόρισε το είδος και έδειξε στην αντίστοιχη νέα γενιά για το πως πρέπει πάλι να κινηθεί.

Τα 90s ήταν μια περίεργη δεκαετία για το heavy metal. Όλα έδειχνα ότι έχουν παιχτεί, όλα έδειχναν ένα κορεσμό. Παλιά συγκροτήματα διαλύονταν, ή άλλαζαν ήχο με διάφορους πειραματισμούς που το τότε κοινό δεν ήταν πάντα έτοιμο να τους δεχτεί και άλλα τέτοια. Έτσι το heavy metal χρειαζόταν μια ένεση φρεσκάδας. Ποιος όμως θα το πίστευε ότι η ένεση θα ερχόταν από τους ήδη φτασμένους και καταξιωμένους Priest; Ο ερχομός του Travis για να αντικαταστήσει τον Holland σε συνδυασμό με την συνθετική τριάδα σε μεγάλα κέφια (Tipton/Halford/Downing) και φυσικά τα απίστευτα φωνητικά του Halford, συνέθεσαν ένα από τους καλύτερους δίσκους στο metal σηματοδοτώντας μια εποχή με μεγαλύτερη επιθετικότητα στο παίξιμο. Έτσι και έγινε. Σκεφτείτε λίγο συγκροτήματα που έκαναν το μεγάλο τους ξεπέταγμα στα '90s όπως πχ οι Pantera, οι Machine Head ή ακόμα και οι Death.

Ήταν η πρώτη φορά που είχαν αυτό το extreme παίξιμο. Η μπάντα ήταν αψεγάδιαστη και o Halford απλά έφτασε στο peak του σε στούντιο κυκλοφορία με τους Priest. Και ίσως να πέρασε και αυτό από το μυαλό του όταν αποφάσιζε να εγκαταλείψει τους Priest μετά την περιοδεία για το Painkiller. Όμως την δουλειά την είχε ήδη κάνει μαζί με τους υπολοίπους. Παραμίλαγαν όλοι μετά από αυτό το δίσκο. Και βάζω λίγο το προσωπικό, να είσαι νιούφης μεταλλάς δευτέρα γυμνασίου και να σου σκάει το Painkiller. Πώς να ξεκολλήσεις από το Heavy Metal μετά;

Δεν πρόκειται να μπω ποτέ στη διαδικασία να μιλήσω για τα κομμάτια, γιατί έχουν μιλήσει από μόνα τους στις συναυλίες, στα ροκ/μεταλ μπαρ και ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίχτηκαν και παίζονται ακόμα. Μια εξτρά πληροφορία, στην σύνθεση του A Touch of Evil έχουμε άλλες δυο συμμετοχές εκτός από την φονική τριάδα που είπαμε παραπάνω: τον τεράστιο Don Airey στα πλήκτρα και τον επίσης σπουδαίο ελληνοκύπριο παράγωγο Chris Tsangarides, ο οποίος μας άφησε πρόσφατα (6/1/2018). Και κλείνοντας, η παραγωγή του Tsangarides ήταν το κερασάκι στην τούρτα για αυτή τη μεγαλειώδη κυκλοφορία των Priest.

Το Painkiller όσα χρονιά και αν περάσουν θα παραμείνει σημείο αναφοράς στο heavy metal. Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να συγκριθεί με κάτι άλλο γιατί είναι πρότυπο.

Ευχαριστούμε πολύ Leather Rebels.

Τελευταία