Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Οχτώ ματωμένες χαρακιές της φιλμογραφίας του Dario Argento

Οχτώ ματωμένες χαρακιές της φιλμογραφίας του Dario Argento

Η φράση giallo film μπορεί να μην ξεκινάει από αυτόν, αλλά καταλήγει συνώνυμή του. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, άλλωστε, καθώς ο Dario Argento με τις ταινίες του δίδαξε ότι ακόμα και ο πιο αιματηρός και σχεδόν σαδιστικός τρόμος επιδέχεται άψογου στυλιζαρίσματος και μιας καλλιτεχνικής ματιάς. Με ταινίες που στοίχειωσαν το κινηματογραφικό ασυνείδητο (και άλλες που έκαναν τον κόσμο να απορεί που πήγε η ματιά του), ο Ιταλός μαέστρος χειρίστηκε την κάμερα σαν μπαγκέτα (όχι τη βρώσιμη) και τις σεκάνς σα μουσική, χτίζοντας κινηματογραφικές συμφωνίες φρίκης βαμμένες στο κόκκινο. Οι πρωταγωνίστριές του με τα γουρλωμένα από τον πανικό μάτια είναι σήμα κατατεθέν του, όπως και οι γκροτέσκοι θάνατοι των χαρακτήρων του. Επίσης είναι υπεύθυνος για το ότι ο κόσμος έμαθε ένα συγκρότημα όπως οι Goblin, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Χθες ο Argento έγινε ογδόντα ετών. Για να γιορτάσουμε αυτήν την περίσταση, επιλέγουμε οκτώ στιγμές από την κινηματογραφική του καριέρα, μια για κάθε δεκαετία ζωής του και βρίσκουμε τους λόγους για τους οποίους εδραίωσε την Ιταλία ως Πρέσβειρα Αισθητικής στον παγκόσμιο χάρτη του Τρόμου.

La Terza Madre

Ξεκινάω αυτή τη λίστα με μια επιλογή για διαφορετικούς λόγους. Στην αρχή απέρριψα την ιδέα του να συμπεριλάβω αυτήν την ταινία εδώ, αλλά η αλήθεια είναι πως δε μπορώ να μην αναφερθώ σε μία από τις «κακές» στιγμές του Argento (μέρος της φιλμογραφίας του είναι και συνοψίζει τις τελευταίες του απόπειρες), αλλά και λόγω προσωπικής σύνδεσης ένιωσα πως θα ‘πρεπε να μπει. Και όταν λέω προσωπικής σύνδεσης δεν εννοώ κάποιας απαραίτητα όμορφης ανάμνησης. Αλλά σκεφτείτε το εξής: έχεις τελειώσει Πανελλήνιες, μαζεύεστε για ταινίες και σου φέρνουν το DVD της ταινίας του Argento που κλείνει τον κύκλο των «Τριών Μητέρων». Αδύνατο να μη χαρείς, μέχρι τουλάχιστον να παίξει η ταινία. Εκεί απορείς που πήγαν όλοι αυτοί οι εκπληκτικοί χρωματισμοί, το σασπένς, η θολή λογική. Μέχρι και το γέλιο του τέλους φαντάζει περισσότερο σα μια τραγική συνειδητοποίηση παρά μια τήρηση σκηνοθετικής φόρμας. Ίσως να την ξαναεπισκεφτώ κάποια στιγμή. Αν θέλετε μια από τις αριστουργηματικές του στιγμές αντί αυτής, βάλτε το Opera του 1987 στη θέση του και όλα είναι εντάξει.

Four Flies on Grey Velvet

Η τρίτη giallo απόπειρα του σκηνοθέτη τον βρίσκει να εξερευνά το μυστήριο ενός κατά συρροήν δολοφόνου διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Εν’ω στις υπόλοιπες ταινίες είναι σχεδόν άγνωστο ποιος διαπράττει κάθε έγκλημα, εδώ ξέρουμε τη μορφή του (όχι όμως την ταυτότητα του). Ο ντράμερ πρωταγωνιστής απειλείται από μια μασκοφόρα φιγούρα που απειλεί έμμεσα τη ζωή του, αφού εκείνος σταματήσει να της είναι χρησιμός, τότε θα πεθάνει. Κι έτσι ένα κυνηγητό γάτας και ποντικιού κηρύσσεται, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα του ατόμου πριν να είναι πολύ αργά, ενώ γύρω του χάνονται ζωές. Εικόνες από ένα παρανοϊκό μυαλό, μουσική από τον Ennio Morricone, ο Bud Spencer σε ένα μικρό ρόλο, η συγκεκριμένη ταινία μπορεί να μην αποτελεί μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες, αλλά ένα κρυμμένο ατμοσφαιρικό κόσμημα αγωνίας στο σύνολο της φιλμογραφίας του.

Phenomena

Με πρωταγωνίστρια την (ανήλικη τότε) Jennifer Connelly, μια ιστορία για ένα κορίτσι που μπορεί να επικοινωνεί με έντομα για την επίλυση μιας σειράς φόνων και soundtrack διανθισμένο με κομμάτια των Iron Maiden και Motorhead (πόσο «σωστή» φαίνεται η εκτός τόπου και χρόνου χρήση τους) να συνοδεύουν τους Goblin, ο Argento προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στην giallo παρακαταθήκη, αυτή τη φορά ίσως πιο «αμερικανοτραφές». Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά αν αφαιρεθεί το μακάβριο του θέματος με τις σκηνές διαμελισμών και σήψης, οριακά θα μπορούσα να μιλήσω για οικογενειακή ταινία μυστηρίου. Γιατί, αν μη τι άλλο, είναι η ταινία του Argento που δεύτερο ρόλο έχει ένας ευφυέστατος και εκφραστικότατος πίθηκος.

Inferno

Το 1980 αποφασίζει να επεκτείνει το μύθο των Τριών Μητέρων, χαρίζοντας στον κόσμο το Inferno, το μεσαίο μέρος μιας τριλογίας που ακροβατεί μεταξύ γκρίζας πραγματικότητας και μεταφυσικού. Σε αυτήν την ταινία εξηγεί το μύθο των Τριών Μητέρων, μπολιάζει με μυστηριώδες μπλε τους κόκκινους φωτισμούς του και με άπλετη σκόνη τα σκηνικά του. Καταργεί προσωρινά τον final girl κανόνα του και αντί των Goblin επιλέγει να εμπιστευτεί τη μουσική επένδυση της ταινίας στον prog rock τιτάνα Keith Emerson. Από την υδάτινη αρχή μέχρι το πύρινο τέλος, η συγκεκριμένη Κόλαση σε καταπίνει με τη θέλησή σου.

Tenebrae

Έπρεπε να ολοκληρωθεί το Inferno και να αρχίσουν οι απειλές κατά της ζωής του σκηνοθέτη για να γυρίσει πίσω στις giallo δολοφονίες και να ασκήσει κριτική στα όρια μεταξύ Τέχνης και πραγματικότητας, όπως επίσης και στον συντηρητισμό της εποχής. Με αφετηρία έναν συγγραφέα που προσπαθεί να επιλύσει μια σειρά φόνων εμπνευσμένων από τα βιβλία του, ο Argento απαντά σε όσους τον κατηγόρησαν για δοξασία της βίας με έναν τρόπο ολότελα προσωπικό και ταυτόχρονα ευφυή. Η άπλετη βία και σεξουαλικότητα της ταινίας, επίσης, την οδήγησε στο να χαρακτηριστεί ως Video Nasty στην Αγγλία, όπου και απαγορευόταν η κυκλοφορία της μέχρι το 1999.

The Bird With The Crystal Plumage

Ένας από τους βασικούς πυλώνες του giallo και η ταινία που πολλοί θεωρούν ως εκείνη που το γνωστοποίησε στον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ ο Argento ξεκινά να ασχολείται με τον Τρόμο και, χρόνια πριν καταπιαστεί με την τριλογία των Τριών Μητέρων, ξεκινά την Τριλογία των Ζώων. Το κοινό της εποχής του ενθουσιάστηκε από τα σκηνικά του, πολλοί βέβαια δεν κατάλαβαν τι ακριβώς ήθελε να κάνει ο Ιταλός και έπρεπε να περιμένουν χρόνια για να το ανακαλύψουν. Η κλασική ιστορία του serial killer που σκοτώνει νεαρές γυναίκες μετατρέπεται σε μια καλλιτεχνική πρόταση που ο φόνος δεν είναι απλά παράγωγο αλλά συμπλήρωμα ενός σκηνικού λεπτοδουλεμένου.

Profondo Rosso

Μπορεί να ακουστεί υπερβολή αλλά δύσκολα θα ξαναβγεί ταινία σαν το Profondo Rosso. Ποτέ ξανά ίσως το θέμα serial killer θα αντιμετωπιστεί με την ίδια κομψότητα και αυτό το υπνωτιστικό στυλ που ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Σε αυτό το παράξενο και αιματοβαμμένο whodunit, o maestro ακολουθεί ένα γαϊτανάκι φόνων με κεντρικό στοιχείο ένα ζευγάρι μαύρα γάντια και φόντο μια Ρώμη μπαρόκ μεγαλείου. Σε έναν κόσμο χλιδής, πινάκων και μουσικής, ελλοχεύει μια απειλή, άγνωστη και σαγηνευτικά θανατηφόρα. Το κόκκινο κυριαρχεί, είτε ως μέρος του σκηνικού, είτε στη μορφή του αίματος το οποίο χύνεται για να ζωγραφίσει σε αυτόν το νοσηρό καμβά. Μια εμπειρία λαμπερή και αλλόκοτη σαν κόκκινο διαμάντι

Suspiria

Το να μιλήσει κάποιος για το έργο του Argento δίχως να αναφερθεί στο Suspiria ως το αριστούργημα του είναι, αν όχι απίθανο, σίγουρα σπάνιο. Κι αυτό επειδή σε αυτήν την ταινία ο Argento αγγίζει την κορυφή του Τρόμου. Η αθέατη απειλή, η αβεβαιότητα σχετικά με την προέλευση του Κακού, τα χρώματα και οι φωτισμοί, το εμβληματικό soundtrack των Goblin, όλα όσα συναπαρτίζουν το Suspiria συντελούν στην καθιέρωση ενός από τα ανατριχιαστικότερα και ταυτόχρονα μεθυστικά κινηματογραφικά κείμενα που έχουν προβληθεί στην ιστορία του μέσου. Όταν μια ανάσα καταφέρνει να σου δημιουργεί αρχέγονο τρόμο, τότε ξέρεις ότι ο σκηνοθέτης έχει επιτελέσει ένα σημαντικό έργο, στο οποίο ο (φρικιαστικός) θάνατος μπορεί και να αποτελεί λύτρωση. Ένα Αριστούργημα με όλη τη σημασία της λέξης και μια τέλεια εισαγωγή όχι μόνο στον κινηματογράφο του Argento, αλλα στον κινηματογράφο τρόμου εν γένει.

Τελευταία