Pain of Salvation - Panther

Οι Pain of Salvation είναι κατά μια έννοια η μπάντα που με έκανε να προσέξω καλύτερα τη μουσική που ακούω. Όταν 14 χρονών αγόρασα το Be κατάλαβα ότι δεν είναι ένας δίσκος που θα τον ακούω ενώ παίζω Playstation. Ακούγοντας το Perfect Element Part I γνωρίστηκα με έναν κόσμο μουσικών συναισθημάτων που δε γνώριζα (το In The Flesh με τσουρουφλίζει ακόμα) ενώ η πρώτη από τις πέντε φορές που τους είδα ζωντανά ήταν στα πλαίσια του Scarsick. Έχω συνδέσει πολλές επίπονες αναμνήσεις μαζί τους, να κλαίω συνοδεία του Remedy Lane επιστρέφοντας από την καμένη Εύβοια το καλοκαίρι του 2007 που η Ελλάδα ρημάχτηκε από τις πυρκαγιές. Ένα μεθύσι με άσχημη ψυχολογία στη Θεσσαλονίκη με βρήκε να θυμάμαι το I only feel lonely outside this bar από το Inside του One Hour By The Concrete Lake. Η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής μου είχε στην αρχή της για σάουντρακ το Road Salt Pt II. Με συνοδεύουν από την εφηβεία μου μέχρι σήμερα και δεν τους ανταλλάζω με τίποτα. Τους οφείλω πολλά για να τους κάνω πέρα.

Η αλήθεια είναι πως το In The Passing Light of Day μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα όταν βγήκε. Ίσως να μην του έδωσα τη δέουσα προσοχή, ίσως όντως να μη μιλάει μέσα μου το γεγονός ότι γύρισαν σε πιο «βαριές» φόρμες ενώ μου άρεσε όπως το πήγαιναν προηγουμένως. Η αλήθεια είναι πως θα το επισκεφτώ ξανά σύντομα. Κι αυτό γιατί το Panther, το νέο τους άλμπουμ με έκανε να χαμογελάσω πικρά με τρόπο που τα κατάφεραν και στο παρελθόν. Πικρό γιατί αντιλαμβάνομαι τη… μουντίλα των στίχων του και χαμόγελο γιατί, καθαρά και ξάστερα, αυτό που άκουσα μου θύμισε γιατί τους αγάπησα.

Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν κάποτε. Τα περισσότερα μέλη δεν αποτελούν κομμάτι της τωρινής μπάντας, ο Daniel Gildenlow έχει χάσει μέρος του φωνητικού του εύρους και ηλικιακά έχουν μεγαλώσει για να έχουν ορμή όπως πρώτα. Μπορεί να ξαναγύρισε στις τάξεις του ο πάλαι πότε ρασταφάρι Johan Hallgren αλλά δε θα μπορούσαν να είναι η ίδια μπάντα, οι ίδιοι άνθρωποι με αυτό που ήταν όταν έβαζαν ένα σημαντικό κεφάλαιο στο βιβλίο του progressive metal.

Οι Pain of Salvation του τώρα μοιάζουν ενδοσκοπικοί με τρόπο διαφορετικό. Πραγματευόμενοι ένα concept έλλειψης κατανόησης εντός μιας ερωτικής σχέσης σε έναν κόσμο επιστημονικής φαντασίας (ή μήπως όχι;) αποφασίζουν να ενσωματώσουν ηλεκτρονικούς ήχους ευρύτερα στη μουσική τους. Ήχους που υπογραμμίζουν την απομόνωση της ψηφιακής εποχής, που ντύνουν τις αναζητήσεις ενός μυαλού που ψάχνει τη μοναδικότητά του μέσα σε μια γκριζάδα. Ποιος είσαι μέσα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν που σε καλεί να ανήκεις σε ένα κουτάκι; Σε ένα είδος; Να υποταχθείς σε κανόνες και φόρμες;

Από το παράξενο Accelerator που ανοίγει το δίσκο αντιλαμβανόμαστε την έκρυθμη ροή του κόσμου του Panther, ένας κόσμος που μας περιγράφεται γλαφυρά στο δεύτερο κομμάτι, Unfuture, με μια δόση πικρόχολου κυνισμού. Μέχρι που φτάνουμε στο Restless Boy, μια σχεδόν Radiohead στιγμή για τα δεδομένα του συγκροτήματος. Κι εκεί η ιστορία του αγοριού που δε μπορεί να ακολουθήσει τους βραδείς ρυθμούς μιας αυτοματοποιημένης κοινωνίας αποκτά σάρκα και οστά. Η σύγκρουση του εαυτού έρχεται αναπόφευκτα στο Wait για να έρθει η επίπονη συνειδητοποίηση του Keen To A Fault, μια εκπληκτική σύνθεση που τη φωνή του Gildenlow ντύνει ένα αγχωμενό συνθεσάιζερ και μια ονειρική κιθάρα.

Και τότε έρχεται. Το ενάμιση σχεδόν χατζιδακικό λεπτό του Fur, ένα γλυκόπικρο instrumental στέκει ως φάρος απόγνωσης. Θα το ακολουθήσει το σχεδόν παιχνιδιάρικο Panther και η πιο «συμβατική» στιγμή του δίσκου, το Species θα βρεθεί ενώπιον της παραδοχής «Sometimes I hate my fucking species, Yet most days I’ll do anything to please it».

Την παράδοση του μακροσκελούς επιλόγου θα τηρήσει το Icon, ξεκινώντας από ένα γλυκόπικρο πιάνο-ρέκβιεμ για τα παιδικά όνειρα, καταλήγοντας σε ένα ηλεκτρισμένο, ελεγειακό σόλο και σε έναν Gildenlow που παραδέχεται τον πόνο του χαρακτήρα του. Κι αυτό γιατί η δυσοίωνη μελωδία που ακολουθεί, θα δηλώσει το σφράγισμά του στον εαυτό του, ανεπιστρεπτί.

Εκ πρώτης όψεως, μπορεί το Panther να φαντάζει ως η πιο απλοϊκή στιγμή των Pain of Salvation. Η αλήθεια όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες, που αποδεικνύουν πως ακόμα έχουν ευφυία, ακόμα έχουν ιδέες. Ακόμα έχουν ψυχή. Και σίγουρα η πρώτη ακρόαση μπορεί να βρει τον ακροατή μουδιασμένο. Όμως η επιβεβλημένη δεύτερη και τρίτη θα του κάνει ξεκάθαρα όσα δεν μπόρεσε να δει προηγουμένως. Γιατί μπορεί η περιπλοκότητα να μην είναι κραχτά παρούσα, αλλά υφίσταται. Όπως η ανθρώπινη πλευρά της μουσικής του δίσκου.

Πλέον είναι βέβαιο. Μεγαλώνω εγώ, μεγαλώνουν και οι παιδικοί μου ήρωες. Όμως όταν χρειάζεται, είναι εκεί, όχι μόνο στο παρελθόν τους αλλά και στο παρόν τους. Και προσφέρουν έργο σε καιρούς που κρίνεται αναγκαίο. Και κάπου εκεί, ξαναερχόμαστε σε εκείνο το κρεβάτι, εκείνα τα ακουστικά, εκείνες τις πρώτες ακροάσεις. Και αυτό είναι που μας κάνει «πολύ περισσότερο ανθρώπους απ’ ό,τι θα ευχόμασταν να είμαστε».

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: InsideOut Records
Genre: Progressive Rock/Progressive Metal
Παραγωγός: Daniel Bergstrand, Daniel Dilenlow
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 28/08/2020
Band Links: Pain of Salvation, FacebookInstagramSpotify, YouTube, Twitter

Τελευταία