Phoxjaw - Royal Swan

Αυτή είναι μία κριτική που θέλω να κάνω καιρό.

Η ώρα είναι περίπου 3 το ξημέρωμα, κάποιο ΠΟΛΥ ζεστό, καλοκαιρινό βράδυ. Εκεί που δουλεύω κάποια κείμενα για τη σχολή μου όντας μία πραγματική νυχτοπεταλούδα, σκάει απειλητικό μήνυμα από ενθουσιώδη φίλο. “Τάτση αυτό πρέπει να το ακούσεις, είναι δεκάρι”. Γνωρίζοντας ότι ο φίλος μοιράζει δεκάρια σαν να ναι ρύζι στο χορό του Ησαΐα, δεν έδωσα και τόση βάση. Το timing όμως ήταν σωστό, ο δίσκος που άκουγα πριν είχε μόλις τελειώσει και λέω, “γιατί όχι;”. Τέσσερις ώρες αργότερα, θα με βρουν άυπνη να έχω ακούσει περίπου πέντε φορές το "Royal Swan" των Phoxjaw, ανήμπορη ακόμη να συνειδητοποιήσω τι βγαίνει τόσες ώρες από τα ηχεία μου.

“Και ποιοι είναι αυτοί οι τύποι; Τους ξέρει η μανούλα τους;” θα μου πεις. Όχι ακόμη θα σου πω, καθώς το “Royal Swan” είναι η πρώτη τους ολοκληρωμένη κυκλοφορία, μετά από μια σειρά πολλά υποσχόμενων EP. Το κουαρτέτο από το Bristol (το οποίο σαν μέρος, κουβαλά αριά παράδοση ανερχόμενων εξαίρετων μουσικών), ξεπηδά από του πουθενά και μοιράζει φάπες με ένα καλοδουλεμένο υλικό, κράμα alternative rock, (post) punk, hardcore, και πολλών άλλων. Με αυτό τον τρόπο, καταφέρνουν να με κάνουν να χαρακτηρίσω τον ήχο τους με μία λέξη απλή, αλλά και συνάμα πολύ δύσκολη να χρησιμοποιηθεί στο σημείο κορεσμού και υπερπληροφόρησης που βρισκόμαστε πια στη μουσική: καινούριο.

Το εισαγωγικό “Charging pale horses”, μια ατμοσφαιρική χορωδία με synths και chimes, είναι μια γλυκιά παραπληροφόρηση, που σε στέλνει απευθείας στις πρώτες ρυθμικές νότες του “Trophies in the attic”. Καθαρά φωνητικά, alt rock αίσθηση, και έξυπνα word plays στους στίχους, με κερδίζουν από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μέχρι να μπει το ρεφραίν και το riff του, εντοπίζεις μέσα ήδη την παράνοια. Τα φωνητικά αλλάζουν ύφος χωρίς δυσκολία από κραυγές σε αφήγηση και από αφήγηση σε μελωδία. Κι όλα αυτά ώστε στο επόμενο κομμάτι, “Triple AAA” δημιουργούν ένα απόλυτα catchy pop rock άσμα, που σε βάζει στη διαδικασία να κουνάς το κεφάλι σου στο ρυθμό του χωρίς να προλάβεις να το καταλάβεις. Για να σου ‘ξηγηθούν μετά με ένα εφιαλτικό heavy σκηνικό στο προσωπικό μου αγαπημένο, “You don’t drink a unicorn’s blood” (όλοι ξέρουν τι παθαίνεις άλλωστε) – θυμίζοντας ίσως λιγάκι λίγο από την παράνοια των Daughters. Εκεί που σε έχουν αγχώσει, επιστρέφουν ακάθεκτοι στο προηγούμενο κλίμα του “Κωνσταντίνε αυτό το μυθιστόρημα είναι πολύ πιασάρικο”, με άλλο ένα hit material στο πρόσωπο του “Half house”. Σεβόμενοι το cliché, αναδημιουργώντας το όμως με το δικό τους τρόπο, οι Phoxjaw γράφουν τη δική τους γλυκόπικρη μπαλάντα, με τη φωνητική γραμμή να κλέβει την παράσταση στο “Infinite badness” κι εμάς τους ανεξάρτητους τύπους να σιγοτραγουδάμε με κρυμμένα δάκρυα “Is there a cure for this bowelling sadness, for those, with infinite badness?”.

Φυσικά, στο “Teething” αλλάζουν πάλι εντελώς ξαφνικά αλλά αβίαστα λογικά, ύφος, με έναν indie χαρακτήρα να διακρίνει αυτή τη φορά τη διάθεση του κομματιού (αλλά και να αποτίει φόρο τιμής στον αρχετυπικό Έλληνα που σπάει πιάτα – διαβάστε τους στίχους, θα καταλάβετε). Το “An owl is a cat with wings” που ακολουθεί, μια από τις αρχικά, πιο ήσυχες στιγμές του δίσκου, κορυφώνεται με έναν αυξανόμενα βίαιο και πονεμένο ρυθμό, για να καταλήξει σε κάτι αψυχολόγητο, μα πλήρως καλοδεχούμενο. Το “Bats for bleeding” ξεκινά με έναν καθόλου αναμενόμενο, progressive ήχο, που συνεχίζεται με μεθυστικά riffs, που θυμίζουν λίγο από cabaret, λίγο από David Bowie, λίγο από Iron Butterfly ίσως. Στη συνέχεια, το “The Monk” με βοηθάει να καταλάβω ακριβώς το μοναδικό πράγμα με το οποίο θα μπορούσα να συγκρίνω τους Phoxjaw – αυτό είναι οι The Dillinger Escape Plan, κυρίως στο επίπεδο της μαεστρίας με την οποία έχουν καταφέρει να συνδυάσουν τελείως ετερόκλιτα στοιχεία σε κάτι εξ ολοκλήρου δικό τους. Το ταξίδι ολοκληρώνεται με το ομότιτλο “Royal Swan”, που εμπερικλείει όλη την ουσία της δουλειάς που έχουν υπογράψει οι Phoxjaw. Πρωτότυποι, βίαιοι, αγαπησιάρηδες, μελωδικοί, σκοτεινοί, σε αφήνουν να ζητάς κι άλλο. Αλλά κάνε υπομονή. “You’ve already won your royal swan”.

Εν ολίγοις, η πρώτη κυκλοφορία των Phoxjaw με έχει αφήσει ενθουσιασμένη, και δεν έχει αποχωριστεί τα ακουστικά μου ούτε για μία ημέρα. Το πακέτο ους ολοκληρώνεται με μία λαμπερή παραγωγή αλλά και έξυπνα, αριστοτεχνικά video clips για τα περισσότερα από τα κομμάτια του δίσκου. Είναι ένα ανερχόμενο όνομα σε μία εξίσου ανερχόμενη σκηνή που αξίζει την προσοχή σου κι ελπίζω σύντομα να έχουν την αναγνώριση που τους αξίζει.

Τελικά, ήταν δεκάρι.

Rating: 

 10.0


Εταιρεία: Hassle Records
Genre: Alternative rock, Post Punk, Post Hardcore
Παραγωγός: Josh Gallop, Phoxjaw
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 03/07/2020
Band Links: Facebook, Instagram, Tw
itter, SpotifyBandcamp

Τελευταία