Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Σπάζοντας τα τείχη της metal

Σπάζοντας τα τείχη της metal

Η πλάση ολόκληρη γνωρίζει πως ο Keith Flint που σαν σήμερα θα έκλεινε τα 51 του χρόνια ήταν η βασική μορφή των Prodigy, μιας μπάντας που είχε αυτό το κάτι, αυτή τη μαγική αύρα να έχει ενώσει όλες τις μουσικές φυλές.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στο Γυμνάσιο, κολλημένο μέταλλο που υμνούσε τους Manowar, να βλέπω το "No Good" στο MTV και να παραδέχομαι σοβαρά τη βρετανική τετράδα ότι κάνει τον ίδιο θόρυβο με τα ακούσματά μου. Η αποδοχή ήταν καθολική και όχι μόνο δικιά μου, ενός σπυριάρικου 14χρονου. Οι μεταλλάδες στα 90's γούσταραν και Prodigy.

Με την ευκαιρία των γενεθλίων του τρελο-Keef (ένα από τα χαϊδευτικά του), παραθέτω 8 ακόμα μπάντες που δεν είχαν σχέση με το metal αλλά λίγο ή πολύ τους αποδέχθηκε ακόμα και το ιδιότροπο σινάφι μας.

Godspeed You! Black Emperor

Με διαφορά η πιο δύσκολη και ακατανόητη μπάντα της οκτάδας. Ίσως γι' αυτό τη γουστάρει και την παραδέχεται ένα μεγάλο ποσοστό της μεταλλικής κοινότητας, γιατί ανέκαθεν της άρεσαν τα δύσκολα. Δεν είναι μόνο αυτό. Οι Godspeed You! Black Emperor στον post χώρο έχουν πετύχει πολλά αν και είναι ανώφελο να βάλεις ταμπέλα σε μια τέτοια μπάντα.

Dead Can Dance

Παραμένουμε άκρως ατμοσφαιρικοί αλλά πιο αιθέριοι. Τους Dead Can Dance το μεγαλύτερο μέρος των μεταλλάδων τους γνώρισαν και τους αγάπησαν στα 90's. Τότε το Gothic Metal άρχισε να παίρνει μεγάλο μέρος της πίτας στο metal και οι οπαδοί συχνά πυκνά διάβαζαν σε συνεντεύξεις μελών του ιδιώματος να αναφέρουν σαν επιρροές και ακούσματα τους Dead Can Dance.

Όσοι είχαν την ευχέρεια να γευθούν την ατμόσφαιρα του "Anywhere out of the world" τότε καταλαβαίνουν γιατί τέτοια αγάπη. Δεν είναι τυχαίο που oι Paradise Lost, εκ των πιονέρων του Gothic Metal, το 2002 διασκεύασαν το "Xavier" από το εν λόγω δίσκο των Dead Can Dance.

Chelsea Wolfe

Η Chelsea Wolfe δεν έχει μια 5ετία που έχει αποκτήσει famous status και πρώτα παρέσυρε τις νέες γενιές των ακόλουθων με τα πιο σκληρά ακούσματα. Το "Hiss Spun" του 2017 έκλεψε τις καρδιές των νέων, παρασύροντας και τους πιο παλιούς και ανοιχτόμυαλους οπαδούς που ανακάλυψαν στα πίσω πίσω μια ακόμα εναλλακτική επιλογή στα ατμοσφαιρικά τους ακούσματα.

Depeche Mode

Αγαπημένα παιδιά των fans και των μπαντών. Οι οπαδοί κυρίως του σκοτεινού ήχου ποτέ δεν ενοχλούνται όταν κινούνται τα χείλη του σκοτεινά ποπίζον Dave Gahan ειδικά όταν τραγουδάει για τον προσωπικό μας Ιησού ή όταν ισχυρίζεται ότι βγάζει φωτογραφίες.

Όσο για τις μπάντες του σκληρού ήχου, την αγάπη τους την έχουν εκφράσει με τις αμέτρητες διασκευές που έχουν κάνει σε χιτάκια αλλά και άγνωστα τραγούδια των Depeche Mode.

Nick Cave

Παραμένουμε μέσα στην ομίχλη της νταρκίλας αλλά με την πιο ρομαντική διάθεση την οποία βγάζει ο Nick Cave. Πόσες φορές μεταλλάδες την έχουν βγάλει με μαυροδάφνες και μια playlist που περιείχε ουκ ολίγα τραγούδια του Νικόλα του Σπηλιά;

Οφείλαμε να τον γνωρίσουμε νωρίτερα αλλά ο Cave έγινε ευρύτερα γνωστός από το ντουέτο με την Kylie Minogue (Where the wild roses grow) το οποίο μιλάει για έρωτα μετά φόνου. Πόσο πιο metal, πείτε μου; Επίσης απαντήστε μου με το χέρι στην επιμεταλλωμένη σας καρδιά πόσο κοντινό ξαδερφάκι του είναι το "Nymphetamine" των Cradle of Filth;

Cypress Hill

Παρότι παντελώς hip hop οι Cypress Hill είχαν και έχουν το σεβασμό του μεταλλά, όμως όχι από το "Rock Superstar" του 2000 όπως οι περισσότεροι νομίζετε. Ο μέσος μεταλλάς τους γνώρισε το 1993 στο ριζοσπαστικό soundtrack του "Judgment Night" όπου rock και metal μπάντες συνεργάζονταν με hip hop σχήματα.

Την ίδια χρονιά είχαν κυκλοφορήσει και το άλμπουμ τους "Black Sunday" με τα αντιεμπορικά νεκροταφεία στο εξώφυλλο που σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο. Πως να μην τους αποδεχθείς μετά από αυτά;

Johnny Cash

Στα 90's έζησε τη δεύτερή του νιότη ο Johnny Cash που έγινε γνωστός και εκτιμήθηκε από τους εικοσάρηδες με τα καρώ πουκαμισάκια εκείνης της περιόδου. Πως τα κατάφερε; Με τον Rick Rubin στο πλάι του και με άλμπουμ όπως το "American Recordings" του 1994 ή στο "Unchained" άλμπουμ του 1996 που περιείχε την αξέχαστη διασκευή στο "Rusty Cage" των Soundgarden.

Εκεί που έκλεψε τις καρδιές όλων και μεταξύ αυτών και των μεταλλάδων ήταν αργότερα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Δε ρωτάμε πως, μα φυσικά με την διασκευή στο "Hurt" των Nine Inch Nails που βρίσκεται στο "American IV: The man comes around" του 2002. Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων για πολλά χρόνια νόμιζε πως ήταν δικό του το τραγούδι.

Michael Jackson

Αφησα τελευταίο το Βασιλιά της Ποπ. Ο Michael Jackson λατρεύτηκε για τα τραγούδια του που σε κάνουν να χορεύεις ακόμα και αν είσαι στο χώμα (βλέπε Thriller). Όμως από τους μεταλλάδες και τους ροκάδες της εποχής αγαπήθηκε γιατί είχε αυτή την όμορφη συνήθεια να ντύνει τις χιτάρες του με σόλο και μελωδίες από πανάξιους και άκρως "φωνακλάδες" κιθαρίστες. Θες Eddie Van Halen στο “Beat It”; Θέλεις Steve Stevens στο "Dirty Diana" ή μήπως ξεχνάς τον Slash στο απόλυτο "Give in to me"; Στο μετέπειτα και πιο άγνωστο "Whatever Happens" ακούς τον Carlos Santana.

Φυσικά κανένας μεταλλάς δεν μπορεί να λησμονήσει την εντυπωσιακή Jennifer Batten με το τρελόμαλλο της στην 5ετία '88 - '93, ούτε και την Orianthi που ακολουθούσε το Βασιλιά στις τελευταίες του ημέρες επί Γης. Οι δυο τους είχαν προβάρει τραγούδια μαζί 24 ώρες πριν την αποφράδα νύχτα.

Τελευταία