Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑOasis - Whats the Story Morning Glory?

Oasis - Whats the Story Morning Glory?

Συγκλονιστικά πράγματα συνέβησαν το 1995, και ειδικότερα στις 2 Οκτωβρίου του συγκεκριμένου έτους. Καταρχάς, έχουμε τα εγκαίνια του ανισόπεδου κόμβου στη διασταύρωση Συγγρού και Αμφιθέας. Επιτέλους, το κράτος δουλεύει και το καλό λάδωμα που απαιτεί η κρατική μηχανή έγινε, και έπιασε τόπο. Έτσι, το έργο αυτό έπαψε να είναι μακέτο – έστω κι αν αυτός ο όρος ήρθε στο προσκήνιο αργότερα. Βέβαια πλέον, ίσως χρειάζεται ακόμη ένας ανισόπεδος κόμβος πάνω απ’ τον ήδη υπάρχοντα ώστε να αποσυμφορηθεί ο αρχικός, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Την ίδια περίοδο, ο Απόστολος Γκλέτσος δήλωνε σε περιοδικό της εποχής (που το όνομά του προέκυπτε από το πόσες μέρες έχει η εβδομάδα, μαζί με τη συντομογραφία της τηλεόρασης στα Αγγλικά) ότι “Κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει.”

Την ίδια πεποίθηση είχαν εκείνη την εποχή και οι Oasis. Και δικαιολογημένα, μιας που είχαν ήδη κυκλοφορήσει το “Definitely Maybe” και τώρα όδευαν ολοταχώς προς την κορυφή με το “(What’s the Story)Morning Glory?”.

Θα πω, με καθαρά “αντικειμενικά” κριτήρια, ότι το τραγούδι της δεκαετίας του ‘90 είναι το “Holy Wars…” των Megadeth. Με πραγματικά αντικειμενικά κριτήρια όμως, το τραγούδι που σημάδεψε τη συγκεκριμένη δεκαετία όσο κανένα άλλο είναι το “Wonderwall” και γενικά ολόκληρος ο δίσκος. Λίγο πολύ, όλοι έχουν ακούσει έστω τα έξι singles που κυκλοφόρησαν απ’ αυτό το άλμπουμ. Που κι αυτά μόνο είναι ο μισός δίσκος (ήτοι ολόκληρη η κυκλοφορία έχει δώδεκα tracks). Και αν αφαιρέσουμε και τα δύο “Swamp Song” (Excerpt 1 και Excerpt 2) μάνι μάνι τα πραγματικά tracks γίνονται δέκα. Αρα όλοι έχουν ακούσει το 60% του "(What’s the Story)Morning Glory?". Ευτυχώς που υπάρχουν και τα μαθηματικά στη ζωή μας και μπορούμε να βγαίνουμε από τέτοια τέλματα.

Ο δίσκος λοιπόν ηχογραφήθηκε μέσα σε δώδεκα μέρες, στα Rockfield Studios και την παραγωγή του ανέλαβε ο ίδιος ο Noel Gallagher μαζί με τον Owen Morris ο οποίος είναι γνωστός κι από δουλειές με μπάντες όπως οι The Verve, The Fratellis, The View και γενικά βλέπουμε ότι έχει μία σαφή προτίμηση στα γκρουπ των οποίων τα ονόματα ξεκινάνε από “the” . Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τη δυνατότητα για μεγάλη ζωή του την έδωσε μπάντα χωρίς “the” στο όνομά της, οι Oasis. Αναφέρομαι στη μεγάλη ζωή καθώς όπως λέει το Rolling Stone ο τύπος έχει αποσυρθεί και ζει πλέον μόνιμα στη Κόστα Ρίκα, κυρίως χάρη στα δικαιώματα που εισπράττει από τη δουλειά του σε τούτον εδώ το δίσκο και συγκεκριμένα οφείλεται λίγο περισσότερο στο ‘Wonderwall”.

Παρότι οι Oasis προέρχονται από τη φημισμένη σκηνή του Manchester, η φωτογραφία για το εξώφυλλο του δίσκου τραβήχτηκε στο Soho του Λονδίνου και συγκεκριμένα στην Berwick Street. Δημοφιλής τοποθεσία για δισκοπωλεία εκείνη την περίοδο. Όπως δημοφιλής ήταν και η επιλογή τοποθεσιών του Λονδίνου για εξώφυλλα δίσκων αφού είναι ουκ ολίγοι αυτοί που απεικονίζουν κάποιο σημείο της πόλης. Τελείως ενδεικτικά, “Beatles – Abbey Road”. “Pink Floyd – Animals”, “David Bowie - The Rise And Fall of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars”, “The Clash – The Clash”, ιστορικοί δίσκοι όπως βλέπουμε. Όπως και νά ‘χει το Λονδίνο προσφέρεται για τέτοια σκηνικά. Σαφώς πιο καλαίσθητα κτίρια, πιο ωραίοι δρόμοι. Εδώ στην Αθήνα που να πας; Να βγάλεις φωτογραφία για εξώφυλλο δίσκου και να λέει από πίσω “babis νονός” ή να μην ξέρεις αν θα μπορέσεις να φωτογραφίσεις γιατί θα έχει πλημμυρίσει η Χαμοστέρνας; Η πιο καλή λύση είναι να πας μέχρι τα Μεσόγεια, να βγάλεις και κάτι με πιο βουκολικό ύφος, να χτυπήσεις και κάνα κοψίδι μετά. Για πιο industrial σκηνικά, Ασπρόπυργος και Ελευσίνα είναι φυσικά οι πρώτες επιλογές.

Οι δύο τύποι που φιγουράρουν στο εξώφυλλο είναι ο εικαστικός Brian Cannon, του οποίου η εταιρεία “Microdot” είχε αναλάβει τη σχεδίαση του πρώτου δίσκου της μπάντας “Definitely Maybe”, και ο γνωστός DJ του BBC Radio Sean Rowley. Στο βάθος αχνοφαίνεται και μια φιγούρα της οποίας το πρόσωπο δε διακρίνεται γιατί έχει βάλει μπροστά του τα mastering tapes του δίσκου. Είναι ο παραγωγός Owen Morris που αναφέραμε πιο πάνω, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, γιατί ήταν τόσο χαΐστας που έπαιζε το ενδεχόμενο να είχε ήδη φύγει για την Κόστα Ρίκα και να έστειλε άλλον στη θέση του για τη φωτογράφιση. Για την ιστορία να πούμε ότι ολόκληρο το εξώφυλλο κόστισε συνολικά 25.000 λίρες. Ψιλοπράματα προφανώς σε σχέση με τις εισπράξεις από τις πωλήσεις. Αυτά με τα του εξωφύλλου.

Ε, τα τραγούδια τα ξέρουμε, το “Wonderwall” αποτελεί το απόλυτο ‘90s anthem (κατ’εμέ μαζί με το “Smells Like Teen Spirit” των Nirvana και το “Breathe” των Prodigy), έχει παίξει σε όλα τα πάρτυ παγκοσμίως και με το που μπαίνει αισθάνεσαι ότι από κάπου θα πεταχτεί η Ρούλα Κορομηλά φωνάζοντας “ΜΠΡΑΒΟ! ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ!”, λες και το να φτάσεις κάπου ήταν τόσο μεγάλο επίτευγμα εκείνη την εποχή που έπρεπε να σου πουν και μπράβο. Βέβαια, αν κρίνω από τα έργα που προανέφερα στην αρχή μάλλον ήταν κατόρθωμα να οδηγείς στην Αθήνα εκείνη την περίοδο οπότε δικαιολογείται ο ενθουσιασμός της εθνικής μας παρουσιάστριας.

Τέλος πάντων,τα ΜΜΕ τότε έλεγαν ότι ο Noel έγραψε το συγκεκριμένο τραγούδι για την τότε κοπέλα του (και μετέπειτα γυναίκα του για τέσσερα χρόνια) Meg Matthews. Ο καλός αδερφός Gallagher φάνηκε να υιοθετεί αυτή την άποψη λέγοντας το ίδιο. Λέγε λέγε δηλαδή το πίστεψε κι εκείνος. Σε documentary του BBC βέβαια το 2002 ο Noel είπε ότι κατά κάποιον τρόπο τα μίντια επέβαλαν αυτή τη θεωρία και, ότι άιντε τώρα να πεις στην κυρά σου που διαβάζει δεξιά κι αριστερά αυτό το πράγμα, ότι το τραγούδι δε γράφτηκε για εκείνη. Αντί όλων αυτών ο Noel υποστήριξε ότι το κομμάτι αφορά κάποιον ο οποίος δεν υπάρχει πραγματικά, ένα φίλο που βρίσκεται μόνο στη φαντασία και πως σε μια δύσκολη στιγμή θα έρθει να τον σώσει. Δεν έχουμε βέβαια στοιχεία για το αν αυτός ο φίλος τον έσωσε σε τούτη τη φάση με τη σύζυγο.

Αλλες φήμες λένε ότι έμπνευση για το κομμάτι αποτέλεσε η ταινία του 1968 με τίτλο “Wonderwall” της οποίας το soundtrack επιμελήθηκε ο George Harrison. Και είναι γνωστό ότι οι Oasis ένα κεράκι στους Beatles το ανάβουν.

Αλλο ιστορικό κομμάτι απ’ αυτό το δίσκο είναι το “Don’t Look Back in Anger”. Ήταν που ήταν από τα πιο δημοφιλή τραγούδια όλων των εποχών για τους Oasis, ήρθαν και τα γεγονότα του Μαΐου του 2017 (με το τραγικό συμβάν του τρομοκρατικού χτυπήματος στο show της Ariana Grande που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 22 ανθρώπων) και το ανήγαγαν από ένα “απλό” τραγούδι που μιλά για ανυπακοή, σε ύμνο, συνώνυμο της πόλης του Manchester. Πολλές φορές τραγουδιέται και σε αγώνες της Εθνικής Αγγλίας για να “διασκεδάσουν” μία ακόμα μεγάλη “επιτυχία” της, αποκτώντας έτσι μια πιο συμπονετική υπόσταση. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα γεγονότα της 22ας Μαΐου κατέστησαν το “Don’t Look Back in Anger” αυτό που είναι σήμερα.

Ο ίδιος ο Noel λέει ότι το εν λόγω κομμάτι μιλάει για μία γυναίκα ονόματι “Sally” η οποία ξεφυλλίζει το “ημερολόγιο” της ζωής της σκεπτόμενη ότι δεν έχει μετανιώσει για τίποτα απ’ αυτά που έκανε, ή δεν έκανε. Κάποιοι λένε ότι αυτή η Sally είναι αποκύημα της φαντασίας του, ο ίδιος λέει ότι έγραψε το τραγούδι όταν βγήκε έξω από ένα στριπτιτζάδικο. Μπορεί να ήταν καμιά χορεύτρια ξέρω γω. Το ζήτημα είναι όμως ότι αυτός βγήκε από το strip club και πήγε και έγραψε τραγούδι, αντί να φάει κάνα βρώμικο. Επιλογές είναι αυτές. Τέλος πάντων, πολλοί φαν των Oasis υποστηρίζουν ότι το τραγούδι των Stone Roses με τίτλο “Sally Cinnamon” αποτέλεσε πραγματικά την έμπνευσή του για το χαρακτήρα της Sally. Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό ότι ο Noel έχει καταδείξει αυτό το τραγούδι υπεύθυνο για όλη του την πορεία.

Σε γενικότερες λεπτομέρειες του δίσκου, το line-up της μπάντας είναι το ίδιο με του πρώτου, με εξαίρεση τη θέση του ντράμερ. Ο αρχικός Tony McCarroll συμμετέχει μόνο στο single του “Some Might Say” ενώ στον υπόλοιπο δίσκο παίζει ο Alan White, που διατήρησε τη θέση του μέχρι και το “Heathen Chemistry” αφού μετά αντικαταστάθηκε από τον Zak Starkey (The Who) ο οποίος τυγχάνει να είναι γιος του Ringo Starr. Αρα μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο οι Oasis είχαν και έναν Beatle στη σύνθεσή τους. Μέχρι και bromance έχουμε καθώς ο Noel από τους Oasis αφιερώνει στον Richard Ashcroft (The Verve) το “Cast No Shadow” και με τη σειρά του ο Richard ανταποδίδει και αφιερώνει στον Noel το “A Northern Soul” των The Verve. Αλλη μια ‘90s αναφορά, καθώς θα μπορούσε να είναι και αφιέρωση σε ραδιοφωνικό σταθμό της εποχής, του οποίου το όνομα θύμιζε Ινδιάνο.

Τράμπα όμως είχαμε και με τον Paul Weller ο οποίος έκανε φωνητικά και ανέλαβε τις lead κιθάρες στο “Champagne Supernova” σαν ανταπόδοση στο guest του Noel στο τραγούδι “I Walk on Gilded Splinters” από το άλμπουμ τού πρώτου με τίτλο “Stanley Road”.

Τώρα, τα νούμερα γι’ αυτό το δίσκο είναι γνωστά και αστρονομικά. Πούλησε 345,000 κόπιες μέσα στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του σπάζοντας όλα τα ρεκόρ, καρφώθηκε στο #1 των Βρετανικών charts για έξι εβδομάδες, και συνολικά για επτά μήνες δεν έπεσε κάτω από το #3. Εκατομμύρια πωλήσεων παγκοσμίως, ακόμα και σήμερα που όλα έχουν μεταφερθεί σε streaming τα ύψη είναι δυσθεώρητα, το Wonderwall για παράδειγμα είναι το πιο “πολυκατεβασμένο” κομμάτι της μπάντας με 565,000 downloads ενώ σε υπηρεσίες streaming χτύπησε 84 εκατομμύρια ακροάσεις. Χαμός.

Μιλάμε ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε 2 Οκτωβρίου 1995 και μέχρι το τέλος του 1996 έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος πουλώντας μόνο μέχρι τότε, 4 εκατομμύρια αντίτυπα κάνοντάς τον το πέμπτο σε πωλήσεις Βρετανικό άλμπουμ, τρίτο όλων των εποχών παγκοσμίως και το πρώτο σε πωλήσεις Βρετανικό άλμπουμ της δεκαετίας του ‘90. Στα Brit Awards του 2010 ψηφίστηκε ως η σπουδαιότερη Βρετανική κυκλοφορία από το 1980 κι έπειτα.

Το τουρ που ακολούθησε την κυκλοφορία ήταν τεράστιο καθώς περιελάμβανε 103 shows σε όλο τον κόσμο. Στη διάρκεια της περιοδείας αυτής βέβαια ΦΥΣΙΚΑ και θα πλακώνονταν τα αδέρφια Gallagher με αποτέλεσμα ο Noel να φύγει καναδυό φορές από το σχήμα αναγκάζοντάς τους να ακυρώσουν κάποιες εμφανίσεις. Σύνηθες φαινόμενο, δεν είναι ότι πέσαμε κι απ’ τα σύννεφα επειδή πλακώθηκαν οι δυο τους.

Τέλος πάντων, απόρροια της συγκεκριμένης περιοδείας ήταν και οι δύο ιστορικές βραδιές στο Knebworth House όπου έδωσαν το παρόν 125,000 θεατές την κάθε βραδιά. Τα γνωστά και χιλιογραμμένα, συνολικά 2.5 εκατομμύρια κόσμος έψαξε για εισιτήριο για εκείνες τις βραδιές. Υπάρχουν χώρες που δεν έχουν καν τόσο πληθυσμό.

Φυσικά αυτός ο δίσκος δε λείπει από λίστες όπως “500 Greatest Albums of All Time” του Rolling Stone ή “1001 Albums You Must Hear Before You Die”. Έχοντας ήδη μεσολαβήσει μια επανέκδοσή του το 2014, με αφορμή τα 25 χρόνια κυκλοφορίας του είναι ήδη έτοιμη συλλεκτική έκδοση σε βινύλιο και όπως βλέπω πάει για εύκολο ξεπούλημα. Φυσικά έχουν ανέβει και τα αντίστοιχα trailer που προαναγγέλουν την εν λόγω κυκλοφορία όπως επίσης και ένα ακόμα που αφορά ένα documentary/συνέντευξη του Noel σχετικά με τον ιστορικό αυτό δίσκο και τιτλοφορείται “Return to Rockfield”. Φυσικά και αυτό θα αποτελούσε αφορμή για γκρίνια από τον Liam αλλά πλέον και από τον έτερο κιθαρίστα Bonehead καθώς κανείς από τους δυο δεν εκλήθη να μιλήσει για το δίσκο παρά μόνο ο Noel όπως προείπαμε. Ο οποίος, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στο trailer αποθεώνει τα φωνητικά του Liam. Είδες τι κάνει το γήρας; Σε μαλακώνει.

Το “(What’s the Story)Morning Glory?” μέχρι σήμερα είναι 15 φορές πλατινένιο, μπορεί και 16, ίσως και 25. Δεν ξέρω, έχω χάσει το μέτρημα. Το θέμα είναι ότι αυτός ο δίσκος εκτόξευσε τους Oasis μετατρέποντάς τους, από ένα indie σχήμα σε φαινόμενο παγκοσμίου βεληνεκούς τοποθετώντας τους στην κορυφή. Ντάξει Μήτσο, καλοί είναι τελικά.

Τελευταία