Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣMachine Gun Kelly - Tickets to my Downfall

Machine Gun Kelly - Tickets to my Downfall

Η σχέση μου με τον Machine Gun Kelly μέχρι πρότινος (πέραν ότι λατρεύω το όνομά του, αν και συμπαθώ περισσότερο τη Machine Girl), ήταν απλά "α αυτός, έχω ακούσει δύο τραγούδια του". Ωστόσο ο συμπαθής (μάλλον πρώην) Αμερικάνος rapper, ξαφνικά έπαθε μια δυνατή κρίση ηλικίας πατώντας τα τριάντα, και αποφάσισε να αλλάξει πορεία.

Παίζοντας το ρόλο του Tommy Lee στην ταινία – αφιέρωμα στους Motley Crue, “The Dirt”, μια glamrock μύγα τον τσίμπησε σίγουρα και ο Machine Gun Kelly αποφασίζει να ζήσει δεύτερη εφηβεία. Το λέει άλλωστε κι από μόνος του στο κομμάτι “Drunk face”: “I’m still young, wasting my youth, I’ll grow up next summer”, αλλά και αργότερα, στο “Play this when I’m gone”: “I’m 29 and society is eating me alive”.

Το θέμα που μας τρώει όλους με το “Tickets to my downfall”, σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει ακόμη χαμπάρι καθώς όλο το διαδίκτυο μιλάει γι’ αυτό, είναι ότι είναι ένας καθαρά punk rock δίσκος. Ο Machine Gun Kelly αλλάζει τελείως ύφος, υιοθετεί άλλη persona και άλλες επιρροές, και αποκτά ένα τελείως διαφορετικό κοινό – ή μάλλον προσπαθεί να προσεγγίσει ο ίδιος, αλλά και να φέρει κοντά μεταξύ τους και το παλιό του και το νέο.

Ξεπερνώντας βέβαια το αρχικό σοκ του “Καλέ, ο Machine Gun Kelly παίζει punk rock και δεν είναι χάλια” - αντίστοιχο του σοκ του να βλέπεις τον Post Malone σε ολόκληρο live show διασκευών Nirvana – τίθεται το ερώτημα του αν είναι ένας καλός δίσκος γι’ αυτό που αντιπροσωπεύει. Κακά τα ψέμματα, ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε ακούγοντας punk rock και ονειρευόταν στα 10-12 κάποια στιγμή να παρτάρει όπως σε εκείνα τα μυθικά party των early 00s teen movies και του One Tree Hill (έλα τη σειρά που έκανε διάσημη την Taylor Momsen - γνωστή και ως η Pretty Reckless), ακούγοντας Offspring, Green Day και Fall Out Boy, πράγμα που με κάνει να έχω αφόρητη αδυναμία για το είδος. Ωστόσο, τώρα που μεγάλωσα και ήμουν αρκετά τυχερή να βιώσω ίσως και καλύτερα πάρτυ, έχω γίνει αυστηρός κριτής.

Η αλήθεια είναι πως μετά το πρώτο “wow”, το “Tickets to my downfall” δεν έχει τρομερά πολλά πράγματα να δώσει. Η μουσική πίσω από τα κομμάτια δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο – είναι σίγουρα όμως διασκεδαστική κι ευχάριστη, και οι στίχοι του Machine Gun Kelly πρακτικά λένε: "αχ να ήμουνα ξανά δεκαεννιά". Μάλιστα, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί χρειάστηκε να κυκλφορήσει ο δίσκος σε δεύτερη, deluxe edition, την οποία πρακτικά όταν ακούς με τα extra κομμάτια που περιέχει, κάνει την αρχική έκδοση του δίσκου να φαίνεται μισή, αφού περιέχει έξι ακόμη κομμάτια, τρία τουλάχιστον εκ των οποίων είναι πολύ καλύτερα από άλλα που περιέχονται στο κυρίως σώμα του δίσκου.

Η φωνή του από την άλλη, δεν ταιριάζει τόσο πολύ στο ιδίωμα κι αυτό γίνεται ξεκάθαρα φανερό όταν αρχίζουν να ξεπηδούν οι πολυάριθμες συμμετοχές αυτής της δουλειάς. Πρώτη αυτή της Halsey, στο κομμάτι “Forget me too” οπού επισκιάζει πλήρως με την άμεσα αναγνωρίσιμη φωνή της οτιδήποτε έχει ξεστομίσει ο Kelly προηγουμένως. Η δεύτερη, στο επόμενο κομμάτι “All I know” (οπού μαζί με το “Can’t look back” της deluxe edition είναι και τα κομμάτια που λόγω των samples θυμίζουν κάπως το παρελθόν του), πρόκειται για τον Trippie Redd, όπου εκεί φαίνεται να βρίσκεται ξανά στο σπίτι του ο Kelly. Συνεχίζουμε παρέα με τον παραγωγό blackbear στο κομμάτι “My ex’s best friend”. Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ηλεκτρονικά και χορευτικά – άσε που τα τεκταινόμενα, όλοι τα έχουμε πάθει, σωστά; Σε πιο pop διάθεση κινείται η συμμετοχή του Iann Dior στο κομμάτι “Nothing inside” που κατά τη γνώμη μου είναι κάπως άγευστο.

Τελείως αντίθετα, διαμάντι του δίσκου – στη deluxe edition να σημειώσουμε – αποτελεί το τελευταίο κομμάτι με extra συμμετοχές, σε ένα all-star cast, αφού έχουμε τον πρωτοεμφανιζόμενο και πολλά υποσχόμενο YUNGBLUD, αλλά και τον παλιά καραβάνα – εφηβικό μου crush – πραγματικό οργισμένο έφηβο – άνθρωπο που η φωνή του αναγνωρίζεται από την πρώτη νότα όπως και έπαθα με το που μπήκε το κομμάτι – Bert McCracken των The Used. Αυτό δε θα πω ψέμματα έχει παίξει στα repeat αρκετούτσικες φορές.

Κι έχω εδώ μια ζυγαριά, όπου από τη μία έχουμε έναν πεζό αλλά ευχάριστο στο άκουσμα δίσκο του Machine Gun Kelly να παίζει punk rock. Από την άλλη όμως, έχουμε να βρεθούμε απέναντι στην πιθανότητα του αυτή η κυκλοφορία, να προσελκύσει πάρα πολλά μικρά παιδιά, τα οποία είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια προσελκύει σε μεγάλο βαθμό η trap και rap μουσική σκηνή, πίσω στα rock ακούσματα. Δε θα σου πω ότι η εποχή του punk rock δεν έχει περάσει, ούτε ότι δεν υπάρχουν σχήματα που την αναβιώνουν καλύτερα και την κάνουν σύγχρονη, όπως οι Gaslight Anthem, οι Menzingers, ή οι Twenty One Pilots. Θα σου πω όμως ότι κανείς τους δεν έχει την απήχηση που έχει ο Machine Gun Kelly στους πιτσιρικάδες και δε μπορεί να τους επηρεάσει με τον ίδιο τρόπο – ίσως ο μόνος που να μπορεί αν ακολουθήσει την ίδια πορεία να είναι ο Post Malone που προαναφέραμε.

Για να καταλήξω λοιπόν κάπου, για μένα είναι ένας χαλαρός δίσκος που θα βάλω καμία φορά να ακούσω αλλά σε κανά χρόνο θα έχω ξεχάσει. Μακάρι να το κρατήσει έτσι και να βγάλει κάποια φοβερή δουλειά στο μέλλον. Θα σου εκμυστηρευτώ όμως και κάτι τελευταίο σε σχέση με τον προηγούμενο προβληματισμό μου. Δε θα με ενοχλήσει καθόλου να γεμίσουν πάλι οι δρόμοι με μικρούς sk8ter bois με καρφάκια αντί των κινητών που παίζουν “κώλους σαν καρδιά”.

Rating: 

 6.5


Εταιρεία: LabelBad boy/Interscope
Genre: Music Genre Punk Rock, Pop Punk
Παραγωγός: Keith Varon, Machine Gun Kelly, Nick Mira, Omer Fedi, Travis Barker
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 25/09/2020
Band Links: Machine Gun Kelly, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify

Τελευταία