Killing Joke-Killing Joke

Υπάρχουν κάποιες μπάντες οι οποίες δε θα πάρουν ποτέ το μερίδιο της επιτυχίας που τους αναλογούσε, τουλάχιστον την εποχή της ακμής τους. Κάποιοι είναι οκ με αυτό, κάποιοι άλλοι το θεωρούν ως τη σημαντικότερη παρακαταθήκη.

Μετά, υπάρχουν οι Killing Joke. Η παρέα από το Notting Hill, που στις αρχές Οκτωβρίου του 1980, πήρε έναν γνώριμο για την εποχή ήχο, τον ζύμωσε, τον έπλασε, και μας έδωσε αυτό που άλλαξε μια και καλή τον τρόπο με τον οποίο μπορούσες να τοποθετήσεις ταμπέλες στα μουσικά ιδιώματα: Σύμφωνοι, γενικά και αόριστα, τους κατατάσσει κάνεις στο χώρο του Post Punk. Η αλήθεια είναι όμως, πως είναι πολλά περισσότερα απ'αυτό.

Ο δίσκος ξεκινάει με γνώριμο ήχο στο αυτί. Το Requiem δεν κρύβει εκπλήξεις, δεν κρύβει ανατροπές. Το έχεις ξανακουσει κάπου. Από Clash, από Stranglers, από πρώιμους Joy Division (aka Warsaw) είναι κάτι που ακουγόταν πολύ εκείνη την περίοδο, μια γνώριμη και σχεδόν πολυπαιγμένη μελωδία. Αυτό δεν το κάνει βέβαια αυτόματα κακό, απλά δεν το λες διαφορετικό.

Διαφορετικό πχ είναι το αμέσως επόμενο. Το Wardance, με τα ιδιαίτερα φωνητικά του Jaz Coleman, δίνει το στίγμα για το τι θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Post Punk, ναι. Επιρροή από Μάντσεστερ (αν και Λονδρέζοι) ναι. Αλλά εδώ, εχμ, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Επιστροφή στην κανονικότητα με το Tomorrow's World, και άλλο ένα homage στους Joy Division (και συγκεκριμένα το No Love Lost) με το Bloodsport.

Το The Wait ξεκινάει με την πιο Killing Joke εισαγωγή που θα ακούσεις ποτέ - από τον πρώτο δίσκο δείχνουν το που θα κινηθούν τα επόμενα χρόνια. Από κοντά, οι μπασογραμμες του Complications, θα έλεγε κανείς ότι αν στην πρώτη πλευρά η μπάντα συστήθηκε με τρόπο γνώριμο και ήχο προσιτό στο κοινό, στη δεύτερη πλευρά δείχνει αυτό που θα παίξει τα επόμενα χρόνια.

Το S,O,36 είναι μια ελεγεία, ένα σκοτεινό αριστούργημα που προφανώς και δεν είναι για όλους: συνδυάζει τη μαυρίλα του Closer, την αβάσταχτη μονοτονία της επανάληψης στο κουπλέ που σπάει λυτρωτικά στη γέφυρα, με τη σκληράδα των πρώτων heavy metal δίσκων της εποχής - αν δεν το αγάπησες με το πρώτο άκουσμα, δε θα το αγαπήσεις ποτέ.

Το Primitive που κλείνει τον δίσκο, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό Killing Joke κομμάτι αυτού. Σαν τρέιλερ, σα σκηνές από ταινία προσεχώς, σε αφήνει να φανταστείς τι θα επακολουθήσει τα επόμενα χρόνια, καθώς εδώ δε μιλάμε για κάτι συνηθισμένο.

Εν ολίγοις, αν θα έπρεπε ντε και καλά να βάλουμε βαθμολογία, το εννιάρι μπαίνει αβίαστα - θα έμπαινε και δέκα, αλλά αυτό το κρατάμε για τα επόμενα άλμπουμ.

Ο δίσκος σηματοδότησε μια νέα εποχή, μπορείς να έχεις σκληρό ήχο, χωρίς να είσαι heavy metal, ή μπορείς να είσαι heavy metal ακόμα κι αν θες να παίξεις φανκ. Επηρέασε γενιές και γενιές, όρισε μια νέα εποχή, και όπως και να χει, μιλάμε για κάτι εντελώς πρωτοποριακό και διαφορετικό από τα ως τότε ακούσματα.

Υπάρχουν πάρα πολλά να πεις, και άλλα τόσα να χαρακτηρίσεις το ομώνυμο ντεμπούτο της μπάντας, από μας ένα μεγάλο ευχαριστώ μόνο, γιατί χωρίς αυτό, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Τελευταία