Anaal Nathrakh - Endarkenment

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι μιας και μας δόθηκε αυτό το βήμα: το όνομά τους προφέρεται Αναάλ Ναθράκ, είναι από την ταινία Excalibur και σημαίνει Η Ανάσα του Ερπετού. Θα το βρίσκατε και αλλού ως πληροφορία, αλλά αυτή η ανάμνηση της συναυλίας τους το 2010 με Triptykon και Alcest που το κοινό ούρλιαζε παθιασμένα και απόλυτα σοβαρά ΕΗΝΑΛ-ΕΗΝΑΛ παραμένει αρκούντως σουρεαλιστική προκειμένου να μην αναφερθώ σε αυτό.

Επιστρέφοντας στην κανονική ροή του προγράμματος, να πω πως τους Nathrakh θυμάμαι πάντα να τους πιάνω ανά περιόδους, να τους αφήνω, να τους ξαναβρίσκω δύο δίσκους μετά και να επαναλαμβάνω τον κύκλο επ’ άπειρον. Από τη θρυλική πρώτη τριάδα όταν και τους έμαθα (αυτό το Eschaton ακόμα μου φαίνεται μνημειωδώς εφιαλτικό) μέχρι σήμερα πάντως, τους θεωρώ μια από τις συνεπέστερες και ταυτόχρονα ιδιαίτερες εκφάνσεις του black ήχου. Δε δίστασαν να εντάξουν grindcore στοιχεία, ούτε και επικά ρεφραίν με καθαρά φωνητικα, διανθίζοντας το σύνολο τους με industrial αισθητική και φανερώνοντας μια πολιτικοποιημένη οπτική, μακριά από τη μεταφυσική που χαρακτηρίζει εν γένει το ιδίωμα.

Φτάσαμε στον ενδέκατο δίσκο τους, με το περιεκτικό όνομα Endarkenment, τίτλος που αποπνέει το κοινωνικό κλίμα των τελευταίων ετών. Ένας διαφωτισμός του σκοταδισμού, ένας κόσμος που παραπαίει, γρανάζια που γυρνάνε με ανθρώπινο λίπος αντί για γράσο. Με αυτές τις εικόνες, η μπάντα συνεχίζει να έχει την κυνικά πεσιμιστική της νοοτροπία σε πρώτο πλάνο, αλλά καλεί σε επαγρύπνηση. Έστω κι αν ο κόσμος πρόκειται να καταρρεύσει, αυτοί είναι διατεθειμένοι να είναι εκεί στην καταστροφή και να τη ντύσουν με τους ήχους τους.

Στο συγκεκριμένο δίσκο, λοιπόν, όλα τα κομμάτια έχουν παρόντα τον θόρυβο, δε διστάζουν να γκρουβάρουν, να ενδώσουν στη μελωδία, να δημιουργήσουν αποπνικτική ατμόσφαιρα και να ενστερνιστούν μέχρι και επικό τόνο. Και όλα αυτά μέσα στο ίδιο κομμάτι. Κατασταλαγμένοι σε μια λειτουργική συνθετική φόρμουλα, δημιουργούν έναν θορυβώδη, προκλητικό αλλά περιέργως προσβάσιμο δίσκο. Μπορεί η παράνοια των πρώτων ημερών να έχει καταλαγιάσει και ο Dave Hunt (V.I.T.R.I.O.L.) να δίνει περισσότερο χώρο στα καθαρά του φωνητικά, αλλά αυτό δε σημαίνει πως αυτό δε συνεπάγεται μιας μεστότητας. Η οποία αντικατοπτρίζεται στο αισθητικό σύνολο της μπάντας. Είναι μια έμπρακτη απόδειξη του τίτλου του κομματιού τους, Create Art, Though The World May Perish, μια από τις εκπληκτικές στιγμές του δίσκου. Ενός δίσκου που, εκτός του επικού ομότιτλου κομμάτιου που τον ανοίγει, για να καταλήξει στο φλεγματικό βρετανικό χιούμορ μιας Monty Pythonικής αναφοράς στο The Age of Starlight Ends (If they’re Mr Creosote we’re not even a wafer thin mint), να δημιουργήσει γκροτέσκες εικόνες με το Libidinous (A Pig With Cocks In Its Eyes), να προτρέψει τον ακροατή σε ενέργεια με το Punish Them και να κλείσει με τη σύζευξη ορχηστρικής μελωδίας με blackgrind ήχους στο Requiem.

Ένας δίσκος που σίγουρα αποτελεί τυπικό δείγμα της μπάντας των τελευταίων ετών. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι στερείται ποιότητας και μηνύματος, ούτε και ορισμένων φρέσκων ιδεών. Και θαρρώ πως δε θα ‘χουμε θέμα αν ακούγεται κι ο επόμενος έτσι. Γιατί μάλλον βρήκαν τη χρυσή φόρμουλα που αρκεί για να τους παραδεχόμαστε. Τον τροχό τους τον έχουν ανακαλύψει ήδη άλλωστε.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Metal Blade Records
Genre: Death/Black Metal
Παραγωγός: Anaal Nathrakh
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 02/10/2020
Band Links: Anaal Nathrakh, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, Bandcamp 

Τελευταία