Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑPlacebo - Black Market Music

Placebo - Black Market Music

Είναι αλήθεια ότι το Black Market Music δεν είναι ούτε το καλύτερο, ούτε το πιο γνωστό άλμπουμ του Λονδρέζικου τρίο. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος δίσκος είναι σταθμός της ιστορίας τους διότι έχει ίσως τον πιο χαρακτηριστικό ήχο Placebo, από όλες τους τις δουλειές. Η απόγνωση και η κατάθλιψη στην οποία ήταν εμβαπτισμένος ο προηγούμενος δίσκος τους, πλέον μετασχηματίζεται σε κάτι πιο punk, δυναμικό και γεμάτο εφηβικό μίσος και πόνο, δίνοντας γένεση στο Black Market Music.

Πολλοί κατέκριναν τη συγκεκριμένη δουλειά τους και φόρεσαν στον Molko την ταμπέλα του “δήθεν” και επιφανειακού, αλλά δε χρειάζεται κάθε δισκογραφική κυκλοφορία να έχει το βάθος της τάφρου των Μαριανών. Σε πολλούς από εμάς μας αρκεί το eyeliner, το lipgloss, η γκρινιάρικη και θηλυπρεπής χροιά και οι στίχοι που περιστρέφονται κυρίως γύρω από τους δύο έρωτες των Placebo: το σεξ και τα ναρκωτικά. Κάτι τέτοια album, όπως αυτά των αρχικών χρόνων ύπαρξης των Placebo, σε κάνουν να λες “Just say maybe to drugs” αντί του κλασικού “Just say no to drugs”. Εξάλλου και ο ίδιος ο τίτλος σε προϊδεάζει σχετικά με το τι πρόκειται να βρεις μπροστά σου: κάτι έκνομο κι ίσως αθέμιτο - κάτι που θα έβρισκε κανείς στη μαύρη αγορά.

Και φυσικά το Black Market Music λειτουργεί ως προοικονομία, καθώς στοιχεία από τις συνθέσεις που περιέχει καθορίζουν το μετέπειτα ύφος τους. Χαρακτηριστικό είναι το “Days before you came” και το “Special K” που εύκολα θα μπορούσαν να βρίσκονται στο “Sleeping with Ghosts”. Παρόλα αυτά συναντάς και κομμάτια που είναι παράταιρα με το ύφος του συγκροτήματος και που όμως δεν “κλωτσάνε” στο πλαίσιο στο οποίο βρίσκονται και παρουσιάζονται. Μιλάω για το “Spite and Malice” (Ft, Justin Warflied) που είναι ένα hip-hop κομμάτι, τέλεια συνενωμένο με όλα όσα σημαίνει η λέξη Placebo στη μουσική, ενώ ο επαναλαμβανόμενος στίχος “dope, guns, fucking in the streets, revolution” είναι θυμός και έρωτας που έχουν λιώσει μαζί και έχουν γίνει κράμα.

Το εναρκτήριο track “Taste in Men” θα μπορούσε να είναι το πιο ζωηρό αδερφάκι του “Pure Morning” και δείχνει ότι η μπάντα μπόρεσε να αρπάξει τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία από τον προηγούμενο δίσκο της και να τα περάσει μέσα από κόσκινο για να μας δώσει τον νέο της εαυτό. Τα “Passive Agressive” και “Black-Eyed” μας σερβίρουν κατάθλιψη και μηδενισμό. Ειδικά το “Black-Eyed” με ένα απλό τετράστιχο μπορεί και συνοψίζει μερικά από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Molko:

I was never loyal

Except to my own pleasure zone

I’m forever Black – Eyed,

A product of a broken home

Μέσα σε μερικές λέξεις συνοψίζει: τα αρνητικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του, την αγάπη του προς το σεξ, την εμφάνισή του και την αστείρευτη πηγή έμπνευσής του, δηλαδή, τη δύσκολη παιδική/εφηβική ηλικία του, στην οποία έχει μείνει ψυχολογικά καθηλωμένος, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό.

Στην Ιαπωνική version του δίσκου υπάρχει ένα cover του “I feel you” των Depeche Mode, το οποίο δυστυχώς ωχριά και μένει απαρατήρητο επειδή ακριβώς δίπλα του υπάρχει η εκδοχή του “Without you I am nothing” στην οποία ο Molko τραγουδάει πλάι στον μεγάλο David Bowie. Ας είμαστε ειλικρινείς: αν δεν υπήρχε ο Bowie ως queer σύμβολο του ανδρογυνισμού, δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει ούτε η μορφή του Brian Molko. Το εν λόγω ντουέτο είναι και θα είναι τιτάνιο. Αν έσβηνες όλα τα κομμάτια από το δίσκο και κρατούσες μόνο το “Without you I am nothing”, πάλι το Black Market Music θα θεωρούταν ολοκληρωμένο έργο.

Σήμερα γιορτάζουμε τα 20 χρόνια του Black Market Music. Γεράσαμε και οι Millennials.

Τελευταία