Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ Godspeed You! Black Emperor - Lift your skinny fists like antennas to heaven

Godspeed You! Black Emperor - Lift your skinny fists like antennas to heaven

Τα πιο αναγνωρίσιμα χέρια στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής (σύγχρονης pop μουσικής να είμαστε πιο ακριβείς, γιατί η έννοια του “σύγχρονου” είναι κάπως ευρεία και παρεξηγημένη, αλλά, ας μην πλατειάζω από τώρα). Ένας δίσκος που σημάδεψε την πορεία ενός ολόκληρου μουσικού ιδιώματος (post rock, ή ροκ του ταχυδρομείου, για τους πιο αστείους). Μιλάμε φυσικά, για το "Lift your skinny fists like antennas to heaven” των Godspeed You! Black Emperor.

To συγκρότημα φαινόμενο από τον Καναδά ξεκίνησε μια εκρηκτική πορεία με τον πρώτο του κιόλας δίσκο, “F# A# ∞”, για τον οποίο θα βρούμε σίγουρα ευκαιρία να μιλήσουμε κάποια άλλη φορά. Σήμερα όμως, κλείνει τα είκοσί του χρόνια η κυκλοφορία που άρπαξε τους μουσικούς ελιτιστές από τη μύτη, τη σωτήρια χρονολογία του 2000. Το μιλένιουμ ήρθε βαρύ κι ασήκωτο, με τον περισσότερο κόσμο ανίκανο να το διαχεριστεί, οι Καναδοί όμως όχι απλά το διαχειρίζονται, αλλά, στην εκπνοή της πρώτης του χρονιάς, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια προφητεία, για την οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Το “Lift your skinny fists like antennas to heaven”, πρόκειται για μια άρτια ενορχηστρωμένη δουλειά, γεμάτη σύμβολα επί της πορείας της εκγύμνωσης της ανθρωπιάς και της ενσυναίσθησης του είδους μας, όσο γίνεται ένα με τον καπιταλισμό και την αρνητική πλευρά της τεχνολογίας. Ένα ταξίδι ιδιαίτερα εσωτερικό, και ιδιαίτερα μετρημένο, που ομοιάζει πολύ περισσότερο σε μία σύνθεση μουσικής ορχήστρας παρά σε μία commercial κυκλοφορία, δεν παύει ωστόσο να αποτελεί ταυτόχρονα κάτι και από τα δύο. Αυτό το στοιχείο άλλωστε, ήταν και είναι η σφραγίδα των Godspeed You Black Emperor που τους ξεχωρίζει από, γουελ, όλους τους υπόλοιπους.

Ο δίσκος αποτελείται από 4 μακροσκελή, εικοσάλεπτα κομμάτια, ομοιόμορφα μοιρασμένα το καθένα σε μία πλευρά ενός διπλού βινυλίου, κατά την πρώτη του κυκλοφορία. Το κάθε κομμάτι, αναδύεται μέσα από μουσικές “κινήσεις” κάθε μία από τις οποίες τιτλοφορείται διαφορετικά, αλλά ταυτόχρονα σηματοδοτεί αναπόσπαστο κομμάτι του όλου και αναφαίρετη συνέχεια της προηγούμενης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που τα αναφερόμενα timestamps του κάθε μέρους σε οποιαδήποτε μορφή φυσικής κυκλοφορίας, είναι εντελώς ανακριβή. Τα λεκτικά του μέρη ελάχιστα, και κυρίως προηχογραφημένα, αλλά προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να ακουμπούν ακριβώς το συναίσθημα που θέλουν να ενεργοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή. Πάμε να θυμηθούμε όμως, τη διαδρομή αυτού του ταξιδιού σε όλο της το μεγαλείο.

1. Storm

“It’s gonna be a long time”

Η, με διαφορά, πιο αισιόδοξη νότα του δίσκου. Η ομώνυμη του δίσκου, πρώτη κίνηση του "Storm", μας βάζει σε μια διαδικασία γλυκόπικρου, μα κάπως σκοτεινού ενθουσιασμού, πολύ κοντά στην αίσθηση που σου αφήνει ο καθ’ όλα ιδιαίτερος δίσκος των Neutral Milk Hotel, “In the airplane over the sea” (του οποίου ακούω και ξεκάθαρες επιρροές εν τω μεταξύ). Η ομαλή εναλλαγή του με το “Gathering Storm/Il Pleut à Mourir” χτίζει περισσότερο αυτή την έκρηξη ενέργειας, μέχρι να φτάσει στο ενδέκατο του λεπτό, όπου ξαφνικά, μια ένταση αγωνίας, στολισμένη με χάλκινα κουδούνια και κόρνα και πολλαπλές στρώσεις κρουστών, πνίγει την όποια χαρά πρόλαβες να γευτείς. Η καταιγίδα πλησιάζει, και δεν έχει μορφή νερού. Ακόμη χειρότερα, δεν έχει μορφή. Είναι η σκιά ενός κόσμου που αλλάζει προς το άγνωστο και η θλιβερή υπαρξή μας δεν έχει ιδέα πως να διαχειριστεί. Δεν είχε τότε, και τίποτα δεν έχει αλλάξει και τώρα, είκοσι χρόνια αργότερα. Το "Welcome to Arco AM/PM..." έρχεται να μας θυμίσει ότι “We would like to advise our customers that any individual who offers to pump gas, wash windows, or solicit products is not employed by or associated with this facility. We discourage any contact with these individuals, and ask that you report any problems to uniformed personnel inside. Thank you for shopping at Arco AM/PM, and have a pleasant day”. Όποιος δε δουλεύει εδώ, δεν είναι δική μας ευθύνη. Ο φόβος για το διπλανό καλλιεργείται σαν σπόρος σε θερμοκήπιο - με ιδρώτα και ταχύτητα, ανεξαρτήτως εποχής. Οι βαριές νότες του πιάνου στο "Cancer Towers on Holy Road Hi-Way", έρχονται να σφραγίσουν αυτή τη δήλωση. Θα περάσει καιρός που θα είμαστε σε αυτή την κατάσταση, έγραψαν το 2000, και το 2020 μας βρίσκει να κοιτάμε τον τοίχο μέσα σε μια επώδυνη καραντίνα.

2. Static

 

  "And when you penetrate to the most high God

   You will believe you are mad

You will believe you've gone insane"

Τα πρώτα λεπτά του "Terrible Canyons of Static" και του "Atomic Clock.", δεν είναι παρά πραγματικά, εφιαλτικές αναζητήσεις χάλκινων κρουστών πάνω σε στατικούς ήχους, για να μας οδηγήσουν σταδιακά στην unwinding τρέλα της σύγχρονου προφήτη του “Chart #3”. Η αφηγητής του προφητικού λόγου, είναι πράγματι γυναίκα, μπορεί να ακούγεται βαριά, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι η πραγματική ηχογράφηση, είναι επιβραδυμένη κατά περίπου 20%. Στην αρχή, συνοδεύεται από ένα μοναχικό – και μελωδικό – βιολί, στη συνέχεια παίρνει τη σκυτάλη και το πιάνο, ώστε να τη δώσει, στο τελείωμα της παράνοιας, στο μπάσο, που θα κατεβάσει το καρό σημαιάκι για το "World Police and Friendly Fire". Το τελευταίο, αποτελεί τη μεγαλύτερη σε χρονική έκταση σύνθεση του κομματιού, που αποτυπώνει, την προαναφερθείσα παράνοια, από λόγο, σε συναίσθημα. Από το δέκατο πέμπτο λεπτό του συνολικού έργου, χτίζει, μέχρι το δεκατοέκτο, μια κορύφωση που ξεσπά σε ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και σημαντικά ίσως riffs του 21ου αιώνα. Η τρέλα θα σβήσει στα κρουστά του "[...+The Buildings They Are Sleeping Now]". Όχι όμως για πολύ.

3.Sleep

“They don’t sleep anymore on the beach...”

Το κομμάτι, ανοίγει με ένα σπαραξικάρδιο λογύδριο, σχετικά με το πως, η εκμετάλλευση της γης, αποποιεί από αυτήν το βασικό χαρακτηριστικό της, ότι είναι δηλαδή σπίτι των ανθρώπων. Όλων. Ο λόγος αυτός απλώνεται στο πρώτο λεπτό του "Murray Ostril: '...They Don't Sleep Anymore on the Beach...'", το οποίο φυσικά μας έχει αφήσει με τον προαναφερθέν στίχο, ο οποίος έχει αποκτήσει το δικό του cult status στη μουσική ιστορία. Η βασική μουσική σύνθεση του κομματιού ξεδιπλώνεται στο "Monheim", κομμάτι σπαραξικάρδιο και νοσταλγικό, που θα δώσει τη θέση του στο "Broken Windows, Locks of Love Pt. III./3rd Part". Αυτό θα έρθει να εκφράσει το άγχος, την οργή της ατέρμονης προσμονής, τα πνευστά του θα σου κλέψουν την ψυχή μια για πάντα, και τα κρουστά του θα κάνουν κάθε drummer να παρατήσει μάλλον τη δουλειά του. Is that enough? ‘Οχι, δεν είναι.

4. Antennas to Heaven…

 

“Every time the baby grins

 Give my baby another bottle of gin”

Τα πρώτα τέσσερα μέρη της τελευταίας σύνθεσης του δίσκου, αποτελούν αναπόσπαστους ήχους του αστικού πολιτισμού. Ένα κλασσικό τραγούδι σε εκτέλεση του βασικού κιθαρίστα των Godspeed You! Black Emperor, Mike Moya (στο μοναδικο δίσκο τους που δε συμμετέχει ο ίδιος, να σημειώσουμε), ένα παραλήρημα χρήσης ουσιών, γαλλικό παιδικό τραγούδι και ηχογραφήσεις από πάρκο (αυτές οι διάσημες open space ηχογραφήσεις τους). Αυτοί οι παράταιροι φαινομενικά ήχοι, στρώνουν το δρόμο για να τον στρώσει σαν ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ (see what I did there?) το κυρίως κομμάτι της σύνθεσης, "She Dreamt She Was a Bulldozer, She Dreamt She Was Alone in an Empty Field" το οποίο θα ξεκινήσει με αλλεπάλληλα κρεσέντα και ντιμινουέτα διαδοχικών, σταθερών νοτών, για να φτάσει στα πεντέμιση λεπτά του συνολικού “Antennas to heaven”, να στήνει την αβεβαιότητα σε μορφή ήχου. Αβεβαιότητα που θα σφραγιστεί από τις απόκοσμες ηχογραφήσεις των "Deathkamp Drone" και "[Antennas to Heaven...]" τα οποία με τη σειρά τους πλαισιώνονται από κομβικές νότες του ορχηστρικού ensamble των Godspeed You! Black Emperor.

Η χρονιά είναι 2020. Το “Lift your skinny fists like antennas to heaven” έχει να μου πει τα ίδια, ίσως και πολλά περισσότερα από όσα μου είπε τις πολυάριθμες φορές που με έχει συντροφεύσει σε ταβανο-αναζητήσεις. Η κοινωνία που ζούμε, μας αποξενώνει κάθε μέρα από τον εσωτερικό μας κόσμο και τη συναισθηματική φύση μας, στερώντας μας, με τη μία ή την άλλη συγκυρία και σκοπιμότητα, όλο και περισσότερα πράγματα και συνθήκες τα οποία μας κάνουν χαρούμενους. Και το “Lift your tiny fists like antennas to heaven”, μεταφέρει ακριβώς, στο επίπεδο του υποσυνείδητου, αυτό το παιχνίδι βιο-εξουσίας επί της επαφής μας με τη σκέψη και το συναίσθημά μας. Αυτή τη μετατροπή της σχέσης μας με τη συναισθηματική μας σκέψη σε εργαλειακή διαχείριση. Κάτι που μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο έντονο, άρα και το “Lift your tiny fists like antennas to heaven”, ακόμη πιο επίκαιρο. Τα χέρια μας μεταμορφώνονται σε κεραίες. Ο θεός που κάποτε αναζητούσαν παρατεταμένα στον ουρανό, πέθανε. Μένει να δούμε, τι έχει απομείνει, αν κάτι απέμεινε.

Τελευταία