Seasons In The Abyss

Νίκος Ιωαννίδης: Πού είσαι τον Οκτώβριο του 1990;
Νίκος "Prowler" Πασσαλής: Τον Οκτώβριο του 90, είναι οι πρώτες μου επαφές με τον σκληρό ήχο. Έχω ακούσει τα κλασικά που θα ακούσει κάθε παιδί από μόνο του, AC/DC, Deep Purple, Black Sabbath, και ψαχνομαι για κάτι ακόμα πιο ακραίο.
Τη χρονιά που κυκλοφόρησε ο δίσκος, τους Slayer τους ήξερα μόνο σαν logo.
Και με τρόμαζε-εξίταρε.
Δύο χρόνια μετά θα ακούσω το Reign In Blood.
Και την επόμενη μέρα θα πάω να τα παραγγείλω όλα.

Νίκος Π.: Γιατί Seasons in the Abyss και όχι κάτι άλλο; Τι κάνει τον δίσκο αυτό ό,τι πιο άρτιο έχουν κυκλοφορήσει οι Slayer;
Νίκος Ι.: Επειδή είναι το άθροισμα όλων των εμπειριών τους, υποθέτω. Ντεμπούτο με έναν ήχο εξωγήινο, εξώκοσμο, σαρωτικό, δεύτερος δίσκος που όταν βγήκε φάνταζε ώριμος και "εμπορικός" για τα δεδομένα του underground thrash, τρίτο άλμπουμ παιγμένο σε 50% γρηγορότερο τέμπο που δεν κατάφεραν να επαναλάβουν ούτε οι ίδιοι και αποτελεί το #1 όλων των εποχών για πολύ κόσμο ως σήμερα, συνέχεια με απότομη πτώση ρυθμού και γκρίνια από τους καλομαθημένους που περίμεναν άλλο ένα 28λεπτο παραλήρημα. Και έρχεται το Seasons in the Abyss να τα ενώσει όλα αυτά και να γίνει ένα best of από μόνο του, ενσωματώνοντας όλα τα χαρακτηριστικά της έως τότε - ούτε δεκαετούς - πορείας τους.

Νίκος Ι.: Υπήρξε πιο ανατριχιαστική στιγμή στη ζωή σου ως ακροατής των Slayer από το "waaar" του Araya στο W.E.; Νίκος Π.: Κανονικά θα έπρεπε να πω όχι, αλλά υπήρξε. Και, ρε γαμώτο, βρίσκεται στον ίδιο δίσκο. Όλη η σκοτεινή, ελεγειακή ατμόσφαιρα του Dead Skin Mask, που έχει στοιχειώσει μια πρώιμη εφηβεία, έδινε και συνεχίζει να δίνει ακόμα ανατριχίλες.
Σαν ακροατής, και αγοραστής εκείνη την εποχή, καλά έκαναν, αλλά από απόψεως μάρκετινγκ, ε κρατήστε κάναν ύμνο και για μετά.

Νίκος Π.: Ακούς από φίλους - γνωστούς ότι οι Slayer βγάλανε καινούριο album, τρέχεις το αγοράζεις και το βάζεις στο pick up. Πες μου εντυπώσεις από την πρώτη ακρόαση;
Νίκος Ι.: Αυτό είχε έρθει ταχυδρομικώς από το Rock City επειδή στην επαρχία αργούσαν μία με δύο οι νέοι δίσκοι, όπως και τα κόμιξ. Η διαδικασία πάντα η ίδια: ενημέρωση στην οικογένεια να μην με ενοχλήσει κανείς, σκοτάδι, καθισμένος πάντα σε στάση γηπέδου, ποτέ ξαπλωμένος, ποτέ όρθιος και δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό. Τοποθετώντας τα δύο επικά άσματα στην αρχή και το τέλος του δίσκου σε ανάγκαζαν να θέλεις να φτάσει στο τέλος και μετά να ξαναρχίσει οπότε από την πρώτη μέρα γινόταν η λούπα. Δεν υπήρξε πρώτη ακρόαση επειδή η δεύτερη και η τρίτη και η εκατομμυριοστή ήταν μια μεγάλη, συνεχής εμπειρία.

Νίκος Ι.: Ως νέος ακροατής των Slayer προφανώς δεν περίμενες να ακούσεις αυτό που άκουσες, σκεπτόμενος τι έπαιζε εκείνο τον καιρό στο heavy metal, τι περίμενες;
Νίκος Π.: Ακούγοντας το Reign In Blood είχα ήδη ψυλλιαστεί ως προς το που το πάνε το έργο οι τύποι. Εν τούτοις, οι μεγαλύτεροι (που δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνονταν ότι κατείχαν την απόλυτη σοφία - αυτοί νόμιζαν ότι ήταν ένα κράμα Gandalf και Panoramix αλλά περισσότερο σαν τους μπαρμπάδες στο "Αστερίξ στην Κορσική" τους έχω πλέον στο μυαλό μου) με είχαν προειδοποιήσει ότι ο δίσκος είναι "φόλα".
Η πιο αδύναμη στιγμή στην ιστορία των Slayer, ξεπουλήθηκαν, γίνανε φλώροι, κατέβασαν ταχύτητα, όλα εκείνα τα ωραία που έχουν ακουστεί κατά καιρούς. Αυτούς τους τύπους λοιπόν, μέχρι να ακούσω το SΙΤΑ, τους είχα σε εκτίμηση και τους ρωτούσα τι να αγοράσω κι από ποιους. Από το Seasons In The Abyss και μετά, δεν τους ξαναρώτησα τίποτα και ποτέ.

Nίκος Π.: Ένα-ένα τα κομμάτια του δίσκου, τι συναισθήματα σου έρχονται στο μυαλό, με μία λέξη για το καθένα.
Nίκος Ι.: Ανατριχίλα, Ανάρρωση, Στοιχειό, Ναυτία, Ασφυξία, Θλίψη, Σοκ, Υπερσόκ, Απογοήτευση και (Δεν έχει εφευρεθεί η λέξη)

Nίκος Ι.: Πόσο άλλαξε η στάση σου προς τον δίσκο στις δεκαετίες που ακολούθησαν ως και σήμερα;
Νίκος Π.: Από τις πρώτες μέρες που τον άκουγα, κατάλαβα ότι πρόκειται περί έπους. Θα έλεγα ότι περισσότερο άλλαξε η στάση μου απέναντι στα Reign In Blood και Show No Mercy, που για χρόνια τα θεωρούσα καλύτερα.
Ειδικά δε για το Reign In Blood, η εκτίμηση μου ήταν πως πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο στην ιστορία του Thrash Metal, oπότε, και κατ’ επέκτασιν, των ίδιων των Slayer.
Στο πέρασμα των χρόνων, και ενώ ήδη είχε παγιωθεί η πεποίθηση πως το SITA είναι ένας σπουδαίος δίσκος ούτως ή άλλως, η στάση μου (που άλλαξε στις αρχές του millennium) παρέμεινε αναλλοίωτη: ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει σε όλα τα παρακλάδια του ακραίου ήχου. Αν είχε και λίγο πιο σοβαρούς στίχους, θα μιλούσαμε σε άλλη βάση.

Νίκος Π.: Αν πούμε ότι το Black Sabbath έθεσε τις βάσεις του ήχου της μουσικής που ακούμε γενικότερα και ότι το Kill Em All επαναπροσδιόρισε τη φάση στο πιο ακραίο heavy metal, ποιο το impact και η κληρονομιά του Seasons In The Abyss στις επόμενες γενιές;
Νίκος Ι.: Ίσως επηρέασε την death metal σκηνή της εποχής, δείχνοντας πως μπορείς να παίζεις σε μέτρια ταχύτητα και να τα σπας, μπορείς να χαμηλώνεις και να ανεβάζεις την ένταση δίχως να πρέπει να απολογείσαι γι' αυτό ή να κατατάσσεσαι σε άλλο είδος επειδή δεν ουρλιάζεις πάνω σε ένα riff - το ίδιο riff από την αρχή ως το τέλος. Την ίδια εποχή εντοπίζω τη μετάλλαξη του death metal από έναν βόρβορο με αναγούλες, σε κάτι που σταδιακά έφτασε ως το πιο τεχνικό κομμάτι του heavy metal γενικότερα. Το thrash metal εξέπνευσε, ούτως ή άλλως, ως έμπνευση και νεωτερισμός, λίγο αργότερα, συνεπώς η κληρονομιά του δίσκου περισσότερο απευθύνθηκε στους ακροατές παρά στις μπάντες: 'Aνοιξε τα αυτιά σου, άνοιξε το μυαλό σου και θα σε πάω εκεί όπου δεν είχες φτάσει ποτέ (αρκεί να μην ακούς τους στίχους μου, οκ).

Νίκος Ι.: Αν κυκλοφορούσε το Seasons In The Abyss Οκτώβριο του 2020. Πρώτη ακρόαση;
Νίκος Π.: Μετά το αρχικό σοκ, πάμε σε επανάληψη αρχικά. Πρέπει να αντιληφθείς τι ακριβώς είναι αυτό που ακούς και αυτό επ’ ουδενί δε γίνεται με την πρώτη. H τρίτη συνεχόμενη ακρόαση έρχεται από μόνη της.
'Aρα έχουμε: 42 λεπτά Χ 3 φορές = Περίπου δυόμιση ώρες αποκομμένοι από τον έξω κόσμο.
Πλέον το σοκ έχει ξεπεραστεί και αρχίζει το δέος.
Μετράς αντίστροφα για τη στιγμή που θα βρεις λίγο χρόνο να τον ξανακούσεις μόνος σου, παρατηρείς λεπτομέρειες που σου διέφυγαν στα προηγούμενα ακούσματα - τα τύμπανα του Lombardo γίνονται όλο και πιο αριστοτεχνικά όσο πέφτει η ταχύτητα.
Το δέος διαδέχεται ο εθισμός.
Ψάχνεις δικαιολογίες να μην πας δουλειά, μόνο και μόνο για να ακούσεις ολόκληρο τον δίσκο άλλη μια φορά. Σταδιακά δε γίνεται, πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα σε κανονική ζωή, αυτοί που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δηλαδή, και τη μαγεία του Seasons In The Abyss.
Το κορίτσι απειλεί ότι θα σε χωρίσει.
Αγοράζεις ακουστικά, ξαναγίνεσαι έφηβος και πλέον έχεις αποκοπεί πραγματικότητα. Κοιμάσαι με Araya, ξυπνάς με Hanneman, τρως με Kerry King, σκέφτεσαι με Lombardo, αναπνέεις με Slayer.
Μετά από μέρες βρίσκεις ένα χαρτί σε μια κολώνα, με ένα τηλέφωνο.
Είναι για εξαρτημένους από το Seasons In The Abyss και σκέφτεσαι ότι δεν είσαι ο μόνος.
Το βάζεις να το ακούσεις μια τελευταία φορά - ξέρεις ότι πια σου κάνει μόνο κακό, αλλά το χρειάζεσαι. Μια τελευταία φορά και θα πάρεις τηλέφωνο να ζητήσεις βοήθεια.
Η πόρτα ανοίγει και εμφανίζεται το κορίτσι λέγοντας: "Είπες ότι δε θα το ξανακουγες".
Παίρνεις τηλέφωνο.
Σου βάζουν το Diabolus In Musica και τελικά δε θες να ξανακούσεις μουσική.

Νίκος Π.: Στο ένα δωμάτιο βρίσκονται όλοι οι αγαπημένοι δίσκοι της εφηβείας σου και έχει και Slayer μέσα, αλλά όχι το SΙΤΑ. Στο άλλο είναι μόνο το Season In The Abyss και τίποτα άλλο από αυτά που ακούς. Σε ποιο θα επέλεγες να μείνεις για έναν μήνα;
Νίκος Ι.: Συνειδητά, έχω επιλέξει να μην ξανακούσω Slayer στη ζωή μου, οπότε η απόφαση είναι εύκολη. Αλλά δεν μπορώ να υποκριθώ ότι δεν αποτέλεσαν ένα τεράστιο κομμάτι της μουσικής μου περιπέτειας ως ακροατής, από την εφηβεία ως και πριν λίγο καιρό. Το αποχαιρετιστήριο live στην Αθήνα μου υπενθύμισε πως ποτέ δεν τους έβγαλα από μέσα μου και δεν θα τους βγάλω, είναι ενσωματωμένοι, μέρος της μνήμης μου. Το SITA είναι το αποκορύφωμα, το Magnum Opus -έχοντας αγοράσει κάποτε ως "νέο δίσκο των Slayer" το Reign In Blood και έχοντας μαλώσει με οποιονδήποτε είχε μαλλί από πέντε πόντους και πάνω υπερασπιζόμενος το South of Heaven, το σοκ του Seasons In The Abyss, όταν αντιλήφθηκα πως με περιμένουν δεκαετίες κολλήματος, ήταν αξεπέραστο. Αλλά τώρα, στα σαράντα πέντε, μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου αφήνοντάς τους πίσω, στις εφηβικές και μετεφηβικές μου αναμνήσεις.

Νίκος Ι.: Βγάλε ένα κομμάτι από το δίσκο για να τον κάνεις τέλειο.
Νίκος Π.: Προσωπικά μιλώντας, τέλειο είναι ήδη. Επίσης δε μπορώ να βρω αδύναμη στιγμή στο δίσκο - τα λιγότερο γνωστά πχ άνετα γίνονται "τα καλύτερα του δίσκου" σε οποιαδήποτε από τις μετέπειτα κυκλοφορίες. Αν ήταν «ντε και καλά» να διαλέξω ένα που θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό, μάλλον θα διάλεγα το Born of Fire. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακό- ξαναλέω, όλος ο δίσκος είναι μια τελειότητα για μένα, παρόλα αυτά είναι κάτι που έχουμε ξανακούσει.
Είναι μια "Οι Slayer απαγγέλλουν Slayer" στιγμή.
Entertaining μεν, δείχνοντας όμως απλά τη στοιχειώδη προσπάθεια δε.

Νίκος Π.: Αν υποθέσουμε ότι το Reign In Blood είναι για τους Slayer ό,τι είναι το Master of Puppets για τους Metallica και αν φυσικά αποδεχθούμε ότι το Show No Mercy είναι ό,τι και το Kill Em All, το Seasons In The Abyss μπορεί να μπει σε κάποια σύγκριση;
Nίκος Ι.: Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως οι Slayer δεν σταμάτησαν ποτέ να παίζουν τη μουσική τους, έστω και ανακυκλώνοντας τα ίδια θέματα, μουσικά και στιχουργικά. Οι Metallica πήγαν παραπέρα, πολύ παραπέρα, τόσο παραπέρα που έγιναν αγνώριστοι, αλλά απέτυχαν προσπαθώντας να κάνουν κάτι άλλο και όχι επαναλαμβάνοντας τον εαυτό τους.

Νίκος Ι.: Εν τέλει, γιατί είναι τόσο υπέροχος δίσκος αυτό το Seasons In The Abyss, τι έχει πού δεν έχουν οι άλλοι, ας πούμε;
Νίκος Π.: Γιατί, πάντα προσωπικά μιλώντας και πως το εξέλαβα εγώ, ο άσχετος με τα τεχνικά θέματα, είναι ένας δίσκος που έρχεται πάνω στην περίοδο που οι Slayer μας έχουν δείξει ότι αφεντεύουν τη φάση, είναι οι αδιαμφισβήτητοι κυρίαρχοι του Thrash Metal, βγάζουν δίσκους που ο ένας είναι πιο γαμάτος από τον άλλον, και κάπου εκεί λένε Ώπα!
Τώρα θα κάνουμε τέχνη.
Μη φανταστείτε αναγέννηση, κουλτούρες και γκραβούρες, «θα κάνουμε τέχνη» όπως θα έκαναν οι Slayer.
Και το έκαναν.
Και το έκαναν καλά.
Το έκαναν τόσο καλά μάλιστα, που δε μπόρεσαν ποτέ όχι να το ξεπεράσουν, αλλά ούτε καν να το πλησιάσουν - προαιώνια κατάρα του καλλιτέχνη που θα γράψει ένα αριστούργημα. Τους πήρε καιρό να το καταλάβουν, αλλά όταν το κατάλαβαν, συνέχισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: να είναι οι Slayer και τους βγήκε αβίαστα, όπως και το αριστούργημα, το Seasons In The Abyss.

Τελευταία