Αρχική POP CULTURESERIESThe Haunting of Bly Manor - Μια φρικτή ιστορία αγάπης

The Haunting of Bly Manor - Μια φρικτή ιστορία αγάπης

Όταν γνωρίζεις προκαταβολικά ότι μια σειρά την οποία παρακολουθείς θα έχει αυτοτελείς σεζόν, τι είναι αυτό που εύχεσαι -και σχεδόν απαιτείς- περισσότερο από κάθε άλλο; Να μην είναι όλα μια επανάληψη των προηγούμενων. Μιλώντας από αυτή την προοπτική, το The Haunting of Bly Manor ίσως είναι το καλύτερο follow-up season τηλεοπτικής σειράς των τελευταίων ετών. Έχοντας μπροστά του το εξαιρετικά δύσκολο έργο του να… γεμίσει τα παπούτσια μιας από τις καλύτερες horror σειρές στην ιστορία, δηλαδή το The Haunting of Hill House, η δεύτερη σεζόν της ανθολογίας Haunting από το Mike Flanagan για λογαριασμό του Netflix στέκεται στο ύψος της περίστασης.

Όχι. Δεν είναι κάτι το εξαιρετικά πρωτοποριακό σε ότι αφορά το horror στοιχείο, λάτρεις του χώρου θα το χαρακτήριζαν «απλό θριλεράκι», και η αλήθεια είναι πως πράγματι σε διάστημα δυο βραδιών (και δυο επεισοδίων μεσημέρι) που χρειάστηκε για να τελειώσει, ελάχιστες φορές αισθανθήκαμε φόβο, τρόμο, άβολα, και στα πρόθυρα του να κάνουμε παύση. Μα η σκηνογραφία, η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, και κυρίως οι ερμηνείες, σε κάνουν να μη θέλεις να βγεις από το Bly Manor ποτέ (σ.σ. εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο ούτως ή άλλως, όπως θα παρατηρήσετε).

Η συντριπτική πλειονότητα του cast της πρώτης σεζόν επιστρέφει, με εντελώς διαφορετικό σενάριο και άλλους χαρακτήρες, διατηρώντας όμως σχεδόν με αλλόκοτο τρόπο τη δύναμη του χαρακτήρα τους από την πρώτη σεζόν. Στο cast έρχονται να προστεθούν οι T’Nia Miler, Tahira Sharif, Rahul Kohli (iZombie, Harley Quinn), Amelia Eve, και τα καταπληκτικά πιτσιρίκια, Amelie Bea Smith και Benjamin Evan Ainsworth. Αν όχι για το horror, για τα πανέμορφα κοστούμια, σκηνικά, και την εξαιρετικά αποδιδόμενη αίσθηση ‘80s της σειράς, απλώς δείτε τη σεζόν για τις ερμηνείες των Smith και Ainsworth, στους ρόλους των Flora και Miles Wingrave.

Όλη η σεζόν είναι βασισμένη στην κεντρική ιδέα της νουβέλας του Henry James, «The Turn of the Screw» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Collier’s από τις 27 Ιανουαρίου έως τις 16 Απριλίου του 1898. Αυτή τη φορά, ο Mike Flanagan αποφασίζει να σχολιάσει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από όλο το φάσμα της αγάπης, είτε αυτή είναι οικογενειακή, είτε πλατωνική, ερωτική, με απαλές αναφορές στην LGBTQI+ κοινότητα των late 80s στην Αγγλία.

Η ψυχική υγεία και η διαδικασία του θρήνου είναι σε πρώτο πλάνο όπως και στην πρώτη σεζόν, ενώ η αφήγηση ακολουθεί διαφορετική πορεία από ότι στο Haunting of Hill House, αποκαλύπτοντας στο θεατή κομμάτι-κομμάτι το παζλ που συνθέτει το Bly Manor, την οικογένεια Wingrave, και τα άτομα που αποτέλεσαν τους βοηθούς της στη διαδικασία ανατροφής των δυο παιδιών. Amelie Bea Smith και Benjamin Evan Ainsworth δημιουργούν ένα δίδυμο αδερφιών τόσο ρεαλιστικό και εναρμονισμένο, και παράλληλα τόσο διαχρονικό, ώστε αισθάνεσαι πως βρίσκεται ταυτόχρονα στην Αγγλία του 15ου αιώνα και στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Ο Flanagan επιλέγει και πάλι να αποκλίνει ξεκάθαρα από την ξεπερασμένη για τη σύγχρονη τηλεόραση και για το κοινό τεχνική του «jump scare», και δουλεύει ξανά έντονα με σεκάνς που περιέχουν σχεδόν πανομοιότυπα καρέ με διαφορές οι οποίες δύσκολα παρατηρούνται αν δεν κοιτάζεις το σύνολο της οθόνης κάθε δευτερόλεπτο, αλλά κραυγάζουν αδρανή τρόμο όταν τις παρατηρείς. Σε πρωταγωνιστικό ρόλο πάντα η Victoria Pedretti (Nelly στην πρώτη σεζόν), η οποία είναι ξεκάθαρα γεννημένη για να φέρει ένα νέο πρόσωπο στη horror σκηνή του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Εκ νέου απολαυστικός και ο Oliver Jackson-Cohen, παρέα με την Tahirah Sharif, με τους δυο τους να συνθέτουν ένα ζευγάρι που παραπέμπει σε Bonnie και Clyde της horror σκηνής, σχολιάζοντας την ψυχολογική αλλά και σωματική καταπίεση των γυναικών από άνδρες. Στο παρασκήνιο, ο πλατωνικός έρωτας της T’Nia Miller με τον Rahul Kohli σκιαγραφούν τον φθίνοντα ρομαντισμό της εποχής καθώς πλησίαζαν τα 90s.

Το The Haunting of Bly Manor δεν είναι το αριστούργημα που θα σαρώσει τα βραβεία. Κατά διαστήματα ορισμένα πράγματα φαίνονται αρκετά δυσνόητα καθώς ο Flanagan χτίζει την πλοκή για λογαριασμό του θεατή, ταΐζοντας απευθείας από την πηγή στο δέκτη πληροφορίες οι οποίες χρειάζονται χρόνο για να τις επεξεργαστεί κανείς και να βάλει μια τάξη σε ότι αφορά την πλοκή. Αν αφεθείς σε αυτό το ταξίδι και δεν προσπαθήσεις να αναλύσεις τα πάντα για να βρεις την απάντηση στην ερώτηση «μα τι συμβαίνει;», μπορείς να απολαύσεις μια ιστορία αγάπης και φαντασμάτων που δεν ταλαιπωρεί με το να προσπαθήσει να εισάγει κάτι τόσο νέο ώστε να απομακρύνει το θεατή, αλλά ποντάρει στους χαρακτήρες και στην απόδοση όσων έχει να πει με τον μοναδικό τρόπο που ο Flanagan και το cast του έχουν αποδείξει από την πρώτη σεζόν της ανθολογίας Haunting.

Υ.Γ. Η Amelie Bea Smith είναι το άτομο που έχει δώσει τη φωνή του στην Peppa the Pig. Προτείνουμε να κρατήσετε παιδιά που αγαπούν την Peppa μακριά από αυτή την πληροφορία μέχρι να μεγαλώσουν, και θα καταλάβετε γιατί αφού δείτε τη σειρά...

Τελευταία