Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ20 χρόνια Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water

20 χρόνια Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water

“Ladies and gentlemeeen! Introducing… The Chocolate Starfish… and the Hot Dog Flavored Water (ριφάρα Wes Borland)... Bring it on!”

Τι κοινά έχουν ο Sebastián Abreu, η Ελευθερία Αρβανιτάκη και το “Chocolate Starfish…”; Αρκετά τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως ο Abreu να πήγαινε να ακούσει Αρβανιτάκη όσο έπαιζε στον Αρη και στο αμάξι να είχε αυτόν το δίσκο. Ίσως πάλι η γνωστή ερμηνεύτρια να ήταν οπαδός της ομάδας και να πήγαινε γήπεδο να δει “Loco” Abreu να τα κολλάει, φορώντας κόκκινο καπέλο με σήμα “Yankees”. Τέλος, ο δίσκος δεν ξέρω αν θα έκανε τίποτα γιατί είναι αντικείμενο. Αρα το κοινό τους σημείο είναι ότι έχουν την ίδια μέρα γενέθλια! Οποία σύμπτωσις! Θα έβαζα και τη Ρίτα Χέιγουορθ μέσα καθώς κι εκείνη είχε γενέθλια στις 17 Οκτωβρίου αλλά σκέφτομαι το “Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ” ως μετάφραση στο “The Shawshank Redemption” και αρρωσταίνω. Και δεν είναι εποχή για αρρώστιες, αλλά και πάλι, ποια είναι όμως; Κανονικές αρρώστιες εννοώ, γιατί και τούτος εδώ ο δίσκος αρρώστια είναι απλώς δε θες να σου περάσει.

Καταρχάς, όποιος θέλει να μάθει τι σημαίνει στην αργκό Chocolate Starfish… and the Hot Dog Flavored Water, να πάει να το ψάξει καθώς δεν πρόκειται να εστιάσω σε αυτή τη λεπτομέρεια, μόλις έφαγα. Σαν τίτλος όμως το δεύτερο μισό προέκυψε από ένα καλαμπούρι του Wes Borland εν μέσω τουρ. Την ώρα που έκαναν στάση σε ένα βενζινάδικο ο Wes παρατήρησε ότι υπήρχε ένα προϊόν που ήταν νερό με γεύση (flavored water) και, καπάκια πέταξε το αστείο για το αν υπάρχει γεύση κρέας ή γεύση hot-dog. Κι αφού κατάλαβε ότι το χιούμορ δεν ήταν το δυνατό του σημείο, έγραψε τις ριφάρες του “Chocolate Starfish…”.

Ο Οκτώβριος του 2000 ήταν ένας μήνας με πολύ σημαντικές κυκλοφορίες. Αρχικά, ο δίσκος για τον οποίο γράφεται το παρόν αφιέρωμα, μια βδομάδα μετά έσκασε το “Hybrid Theory” των Linkin Park και ακόμα, το “Kid A” των Radiohead, το “Warning” των Green Day και φυσικά το “Follow the Reaper” των Children of Bodom… δεν ανήκει σ’ αυτές κι ας βγήκε τον ίδιο μήνα.

Στα του δίσκου τώρα, η εταιρεία που ανέλαβε την κυκλοφορία του ήταν η Interscope και έχοντας φάει, χωρίς αποτέλεσμα, τον ιντερνετικό κόσμο για να βρω δυο κουβέντες για το εξώφυλλο, απεφάνθην να απευθυνθώ στο επιτελείο μου που διατηρούσε την ορίτζιναλ κόπια σε άψογη κατάσταση ώστε να δω εκεί τις λεπτομέρειες. Εν τέλει ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά διπλοτσέκαρα και το CD για το σωστό ρεπορτάζ. Το εξώφυλλο λοιπόν έχει επιμεληθεί ο κιθαρίστας της μπάντας Wes Borland. Ωραίο, διάφοροι περίεργοι τύποι να κολυμπάνε σε μια θάλασσα από λουκάνικα Φρανκφούρτης. Και ένας αστερίας με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό να μας κοιτάζει. Καλλιτέχνης είσαι ρε Wes!

Την παραγωγάρα αυτού του δίσκου επιμελήθηκε, όπως και σε άλλους δίσκους των Limp Bizkit, ο Terry Date, κι ας προσπάθησαν να συνεργαστούν με τον Rick Rubin αρχικά. Τι εστί Terry Date; Τα πάντα. Pantera, Dream Theater, Slipknot, Deftones, Slayer, Incubus, Snoop Dogg, Korn. Μέχρι και το soundtrack του “The Matrix Reloaded”, για να μην πω και το “Tony Hawk’s Pro Skater 3” και τρελαθούμε. Αυτά είναι μερικά δηλαδή, γιατί δε γίνεται να γράψω εδώ μέσα όλη του την καριέρα. Και τι δεν έχει κάνει τέλος πάντων.

Ο δίσκος απ’ ό,τι φάνηκε αναμένετο από τους φαν με μεγάλη προσμονή καθώς την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του πούλησε τετρακόσιες χιλιάδες κομμάτια και την πρώτη εβδομάδα ένα εκατομμύριο. Δύο μήνες μετά το release έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος. Προφανώς καρφώθηκε απευθείας στο #1 του Billboard.

Σύμφωνα με το Wes Borland, “ο Fred Durst αυτοαποκαλούνταν “Chocolate Starfish” γιατί ο κόσμος τον έλεγε όλη την ώρα μαλάκα (asshole)”. Μία γνώμη που ασπαζόταν πολύς κόσμος εκείνη την περίοδο αφού ο Fred δεν ήταν και το πιο συμπαθητικό άτομο στην πιάτσα. Όχι άδικα βέβαια θα πω εγώ, δεν ήταν και κάνας πρόσκοπος, είχε κράξει όλον τον ντουνιά. Το θέμα ήταν ότι αυτός ο τύπος τραβούσε όλη την προσοχή με τα καμώματά του παίρνοντας τα φώτα από την υπόλοιπη μπάντα η οποία έπαιζε Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΑ. Το παίξιμο και η ευρηματικότητα του Wes Borland ήταν έτη φωτός μπροστά, τα ξαδέρφια Sam Rivers στο μπάσο και John Otto στα τύμπανα έδιναν ρεσιτάλ και ο DJ Lethal ήταν αυτός που ήταν. Μεγάλη προσωπική αδυναμία το δίδυμο Rivers/Otto καθώς φτιάχνει και ωραίο combo. Ο παλιός playmaker του Ολυμπιακού David Rivers με τον Otto Rehhagel.

Το κράξιμο συνεχίζεται και μέσα στα ίδια τα τραγούδια όπου ο Durst τα χώνει σε όλο το σύμπαν. Στο “Hot Dog” αναφέρει την “f word” 46 φορές, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ βρισιών που περιέχονται σε κάποιο τραγούδι Limp Bizkit. Και τα ρεκόρ είναι για να σπάνε φυσικά. O frontman της μπάντας παρότι δήλωνε φαν των Nine Inch Nails και του Trent Reznor, του “αφιερώνει” το παραπάνω κομμάτι γιατί ο τελευταίος είχε κάνει αρνητικά σχόλια για τον Durst. Και νά ‘ταν ο μόνος;

Πολλοί κριτικοί της εποχής θεώρησαν αυτό το δίσκο μέτριο, ότι ήταν μεγάλος σε διάρκεια και ότι είχε πολλά fillers μέσα. Θα συμφωνήσω μόνο στη διάρκεια καθώς 14 κομμάτια και 75 λεπτά μουσικής δεν είναι και λίγα.

Φυσικά μπήκε στη λίστα με τα “1001 άλμπουμ που πρέπει να ακούσει κάποιος πριν πεθάνει” αλλά οι εγκάθετοι τον έβγαλαν από κει στις επόμενες και αναθεωρημένες εκδόσεις της. Πέντε από τα κομμάτια του δίσκου κυκλοφόρησαν ως singles και αρκετά ακόμα υπάρχουν και τώρα στα setlist των συναυλιών τους. “Rollin’”, “My Generation”, “Take A Look Around”, “My Way”, “Hot Dog”, “Livin’ It Up”, “Full Nelson”, “Boiler” μπορούν να αποτελέσουν κι από μόνα τους ένα best-of των Limp Bizkit. Ειδικά το “Take A Look Around” αποτέλεσε ένα μέρος ολόκληρης της mainstream κουλτούρας αφού στάθηκε και σαν το απόλυτο soundtrack του blockbuster με τον Tom Cruise που είχε βγει εκείνη την περίοδο στα σινεμά “Mission Impossible 2”. Πόσιμπολ, αν σκεφτεί κανείς ότι και οι Metallica είχαν γράψει κομμάτι για το ίδιο soundtrack. Ή ακόμη και το “Rollin’” που “υιοθετήθηκε” από τον πασίγνωστο παλαιστή “Undertaker” σαν theme την ώρα που έμπαινε στο ρινγκ. Αργότερα, μέσα στο 2001 διάφοροι hip-hop καλλιτέχνες όπως ο P. Daddy, o Timbaland και ο Everlast έκαναν remix γνωστά τραγούδια της μπάντας σε hip-hop εκδόσεις προσθέτοντας το δικό του στυλ ο καθένας, κάτι που οδήγησε στην κυκλοφορία με τίτλο “New Old Songs

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την εκρηκτική προσωπικότητα (το λέω κομψά) του Fred Durst, συνέβαλαν στο να γίνει η μπάντα ένα πρώτης τάξεως φαινόμενο μια που όλα συνέβησαν μέσα σε τρία σχεδόν χρόνια. Κι όμως, το 1997 βγήκε ο πρώτος δίσκος των Limp Bizkit και το 2000 ο τρίτος. Η μπάντα λοιπόν, έχοντας κάνει το πρώτο βήμα με το “Three Dollar Bill, Y'all”, κατακτά τον πλανήτη με το “Significant Other” και αμέσως ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί τούτο εδώ το album φτάνοντας στο αποκορύφωμα και στο υψηλότερο σημείο δημοτικότητας που είχε ποτέ.

Και αυτός ήταν και ένας λόγος για τον οποίο εγκατέλειψε για ένα διάστημα ο Wes Borland, η ραγδαία αύξηση της αναγνωρισιμότητάς τους. Όλοι, από κάτι τύπους που έμεναν στη Florida και έπαιζαν μουσική έγιναν αφίσες σε δωμάτια εφήβων όλου του κόσμου. Ή τους έκραζε όλος ο κόσμος, εξαρτάται. Η πτώση βέβαια από κει επάνω ήταν ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη αφού ο επόμενος δίσκος ήταν χωρίς Wes και η διαφορά εμφανής. Συμπαθητικό δισκάκι το “Results May Vary” αλλά όταν έχουν προηγηθεί αυτά που προηγήθηκαν είναι δύσκολη η μοίρα του.

If only we could fly, Limp Bizkit style.

 John Otto, take 'em to the Mathews Bridge!

Τελευταία