Touche Amore - Lament

Είχα την ευτυχή συγκυρία στη ζωή μου να συναναστραφώ διαδικτυακά και προσωπικά με άτομα που με βοήθησαν να διευρύνω το γούστο μου στη μουσική και να αφήσω τις ταμπέλες πίσω. Μέσω του Lastfm πίσω στο 2010-2011 μπόρεσα να αφήσω πίσω την εμμονή με το black metal και τις γκοθιές για να ακούσω πράγματα που σνόμπαρα. Και οι La Dispute ήταν από τις πρώτες μπάντες που αν μη τι άλλο με έκαναν να δω ότι υπάρχει και κάποιος άλλος μουσικός πόνος εκεί έξω για να εξερευνηθεί, όπως επίσης και να μου δείξουν ότι το screamo/post hardcore είναι κάτι που με αφορά. Moιραία θα έφτανα και στο «αντίπαλο δέος» τους, τους Touche Amore. Εκεί που οι La Dispute αφηγούνταν ιστορίες απόγνωσης σε μακροσκελείς (και περιέργως ευκολομνημόνευτες) συνθέσεις, οι Touche Amore σε 2-3 λεπτά είχαν φωνάξει ό,τι είχαν να πουν και έφευγαν πριν προλάβεις να βουρκώσεις. Και αυτό το Throwing Copper, όσα χρόνια και να περάσουν, με πονάει το ίδιο, όπως και όλο το Is Survived By στο οποίο άγγιξαν το απόγειο της μελαγχολίας τους.

Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που το Stage Four μας ήρθε σαν το ηχητικό αντίστοιχο ενός δακρυσμένου, ηλιόλουστου roadtrip, ο καιρός για το δισκογραφικό του διάδοχο είχε έρθει. Και το Lament αποδεικνύεται αντάξιο του τίτλου του. Ένας θρήνος κρυμμένος όχι πίσω από οδυρμό αλλά ένα αμήχανο χαμόγελο, σαν γονιός που προσπαθεί να κάνει το παιδί του να συμφιλιωθεί με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και των δύο. Και αυτή η κηδεία είναι γεμάτη φως και όλοι προσπαθούν να το αγνοήσουν γιατί υποτίθεται πως πρέπει να κλαίμε, αλλά η ζωή είναι όμορφη και το βλέπουμε μπροστά μας ακόμα και μέσα στον πόνο.

Από την πρώτη a capella κραυγή του Jeremy Bolm στο εναρκτήριο Come Heroine μέχρι το κλείσιμο του A Forecast, ο πόνος είναι ακόμα εκεί. Ποικιλόμορφος, με διάφορα ηχητικά αποτυπώματα, αλλά με ειλικρίνεια και σοφία. Μια ειλικρίνεια που σε κερδίζει, που φαίνεται από την επιλογή κάθε νότας, από την εκφορά κάθε λέξης. Οι μελωδίες υπερτερούν της ηχητικής βίας, ποιο το νόημα να κρύβεις τον θρήνο σου; Σε φέρνει, άλλωστε, πιο κοντά στον πόνο η οργή; Δε θα νιώσεις καθαρότερος παραδεχόμενος ότι πονάς αλλά θα συνεχίσεις να ζεις; Κάτι που παραδέχεται, τελικά, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Και αυτό είναι όλος ο δίσκος, μια πένθιμη κάθαρση.

Αγάπησα όλον το δίσκο σε σύνολο. Ξεχώρισα πολλά πράγματα. Το συγκλονιστικό πεντάλεπτο του Limelight που από μόνο του αποτελεί ένα επίτευγμα για την μπάντα (συμμετέχει και ο Andy Hull των Manchester Orchestra δίνοντας μια πιο indie νότα). Το «οι Pink Floyd του Division Bell παίζουν screamo» του A Broadcast. Το echo της κιθάρας του Exit Row. Το blastbeat του Savoring. Την ντροπαλή παραδοχή του ρεφραίν του Reminders που ακούγεται σαν παιδικό τραγούδι. Τη σχεδόν mathcore ακολουθία των νοτών του βασικού riff του Deflector. Το πάντρεμα «παλιών» και «νέων» Touche Amore στο Feign. Και το σπάσιμο του κινηματογραφικού τέταρτου τοίχου πριν την καταιγίδα στο A Forecast. Αλλά όλα αυτά συναποτελούν τις λεπτομέρειες μιας γενικής εικόνας που τη θυμάμαι συνολικά και χαίρομαι που επιτέλους είδα καθ’ ολοκληρίαν. Γιατί τέσσερα χρόνια ήταν πολλά.

Οι οπαδοί λογικά ήδη το ακούτε όσο διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Οι υπόλοιποι δώστε του μια ευκαιρία το συντομότερο δυνατό και κατά προτίμηση με στίχους. Γιατί εκεί θα ανακαλύψετε την πλήρη δυναμική μιας μπάντας που ξέρει εκτός του να γράφει εκπληκτική μουσική, να σκηνοθετεί την κάθε λέξη πάνω στον ήχο και να την καρφώνει σε μυαλό και καρδιά. Από τους κορυφαίους δίσκους της φετινής χρονιάς, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Epitaph
Genre: Post Hardcore/Screamo
Παραγωγός: Ross Robinson
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 09/10/2020
Band Links: Touche Amore, Spotify, Facebook, Instagram, YouTube, Bandcamp, Twitter

Τελευταία