Amaranthe - Manifest

Amaranthe. Ή αλλιώς “αυτοί που έχουν σήμα το Assassin’s Creed”. Ή ακόμα καλύτερα “Η Elize και οι άλλοι”. Γιατί κάπως έτσι είναι το σκηνικό. Ας πω δυο κουβέντες για τα εισαγωγικά και μετά προχωράω στο ζουμί. Η Elize Ryd και η παρέα της λοιπόν κυκλοφόρησαν στις 2 Οκτωβρίου τον έκτο κατά σειρά δίσκο τους, με τίτλο “Manifest”. Η κυκλοφορία έγινε από τη Nuclear Blast, την παραγωγή ανέλαβε ο Δανός Jacob Hansen και η ηχογράφηση έγινε στα Hansen Studios. Πρωτότυπο. Σα να είναι, για παράδειγμα ο Θανάσης και να έχει μια ταβέρνα που την έχει ονομάσει “Το κουτούκι του Θανάση”. Έτσι, προσδιορίζει και τι είδους μαγαζί είναι αλλά και τίνος είναι. Ο Jacob Hansen λοιπόν είναι από τα πολύ γερά ονόματα στο χώρο καθώς από το 1988 αναλαμβάνει παραγωγές ασταμάτητα. Θα αναφέρω απλώς μερικές μπάντες έτσι ενδεικτικά: Flotsam & Jetsam, Heaven Shall Burn, The Black Dahlia Murder, Epica, Delain, Primal Fear, Destruction, Evergrey, U.D.O., Avantasia.

Μάλιστα έτσι για το σχετικό trivia θα πω ότι οι Amaranthe κατάφεραν να πάνε στη Δανία για να ηχογραφήσουν, μερικές ώρες πριν πέσουν τα τοπικά lockdowns. Και εντάξει, η γέφυρα που ενώνει Μάλμε (Σουηδία) – Κοπεγχάγη (Δανία) είναι σα να κάνεις δυόμιση φορές τη διαδρομή Ρίο-Αντίρριο αλλά η απαγόρευση θα πήγαινε όλο τον προγραμματισμό πίσω. Και όπως έχει δείξει η πορεία της μπάντας, Amaranthe και προγραμματισμός πάνε πακέτο. Λογικό, με τόσα προηχογραφημένα στις συναυλίες του ας έκαναν κι αλλιώς. Αλλά θα επανέλθω σε αυτό παρακάτω.

Ας πούμε λίγο για την Elize Ryd διότι οι Amaranthe περιστρέφονται γύρω της. Η κοπέλα αυτή, όπως φαίνεται, γεννήθηκε για να κάνει αυτό το πράγμα. Σε ηλικία δεκατριών ετών κέρδισε ένα talent show στο Γκέτεμποργκ αλλά δεν κατάφερε να υπογράψει το πολυπόθητο δισκογραφικό συμβόλαιο καθώς ήταν κάτω απ’ το κατώτατο όριο των δεκαπέντε. Το θέμα είναι ότι κέρδισε βέβαια. Στη συνέχεια οι υποτροφίες διαδέχονταν η μία την άλλη, είτε ως “most promising singer” είτε τελειώνοντας το σχολείο και μπαίνοντας σε σχολή Παραστατικών Τεχνών (Performing Arts). Λίγο πριν το σχηματισμό των Amaranthe πέρασε ξυστά από τους Nightwish οι οποίοι όμως τότε προτίμησαν την Anette Olzon. Τελικά κατάφερε να τραγουδήσει με την μπάντα σ’εκείνο το περίφημο live στο Denver των Η.Π.Α. όπου η τραγουδίστρια του σχήματος λόγω προβλημάτων υγείας δεν κατέστη δυνατό να εμφανιστεί κι έτσι για μια και μόνο βραδιά οι Nightwish ανέβηκαν επί σκηνής με την Elize Ryd αλλά και την Alissa White-Gluz (The Agonist, Arch Enemy) οι οποίες τότε συμμετείχαν στο tour των Kamelot που περιόδευαν μαζί με τους Nightwish. Βγήκαν να τραγουδήσουν κυριολεκτικά με τα χαρτιά στα χέρια.

Και καλά αυτές, δεν ήταν και δικά τους τα κομμάτια, ήταν και on the spot η απόφαση που λένε, πάει κι έρχεται. Εδώ βλέπει κανείς τραγουδιστές/τριες να έχουν μπροστά τους και να διαβάζουν τους δικούς τους στίχους. Το είπα, θα έσκαγα. Ε, αυτά για την Elize Ryd.

Πριν πω για το δίσκο να αναφέρω ότι θα ήθελα πίσω τον ορίτζιναλ τραγουδιστή της μπάντας για τα καθαρά φωνητικά Joacim “Jake E” Lundberg. Καλός και τούτος εδώ ο Nils Molin αλλά ο άλλος είχε μια πιο ιδιαίτερη φωνή. Καλά, δεν ήταν κι ο Dickinson αλλά δεν ήταν τόσο generic όσο ο Nils.

Λοιπόν το “Manifest” είναι ένας κλασικός Amaranthe δίσκος (και ναι, ξέρω πως είναι οι δίσκοι τους, τους ακούω και μου αρέσουν, καμία ντροπή). Τι εννοώ; Πιασάρικα ρεφραίν, απλές δομές, όχι δαιδαλώδη κομμάτια, ένας μέσος όρος διάρκειας των κομματιών είναι στα τρία λεπτά και κάτι, με το μεγαλύτερο τραγούδι τους μέχρι σήμερα να διαρκεί 4’:44”. Όσο μια εισαγωγή των Theater ας πούμε. Easy listening Eurovision metal θα το πω.

Στο ίδιο επίπεδο όλα τα κομμάτια (εκτός από ένα) και έχουμε και guest βεβαίως βεβαίως. Στο “Strong” συμμετέχει η Noora Louhimo από τους Battle Beast, στο “Crystalline” o Pettru Kivilaakso και ο Elias Homlid από τους Apocalyptica και Dragonland αντίστοιχα. Το κομμάτι ξεκινάει με τσέλο κιόλας για να γίνει σαφές ότι “ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΤΙ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ, ΜΗΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΚΕΣΤ ΕΔΩ ΠΕΡΑ;”.

Τα βαριά γκεστ ονόματα είναι στο “Do or Die” το οποίο έχει βγει σε δύο εκδόσεις. Σ’ αυτή του δίσκου τραγουδάει μόνο ο Nils Molin με τον Henrik Englund Wilhemsson που κάνει τα “βρώμικα” φωνητικά στην μπάντα, ενώ στην έκδοση του single τα “βρώμικα” φωνητικά γίνονται από την Angela Gossow, κάποτε τραγουδίστρια των Arch Enemy, τώρα μάνατζέρ τους όπως και των Amaranthe αλλά και των Obscura. Και στις δύο εκδόσεις σολάρει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Jeff Loomis.

Και περνάμε στο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ TOY ΔΙΣΚΟΥ. Βασικά όχι μόνο του δίσκου, σίγουρα όλης της δισκογραφίας των Amaranthe. Καιρό είχα να ακούσω τραγούδι και να κάνω facepalm. Από που να το πιάσει κανείς; Καταρχάς, λέγεται “Boom!”. Δεύτερον, έχει ραπ φωνητικά από τον τύπο που κάνει τα “κάφρικα” φωνητικά στην μπάντα. Δηλαδή, όχι απλώς ραπάρει, ραπάρει “κάφρικα”. Αν δεν το έχει καταλάβει κάποιος, ΑΥΤΟΣ είναι ο κάφρος της παρέας. Ίσως και στην καθημερινότητά του να μιλάει με brutal φωνητικά. Χίλιες φορές το “Boom Boom” της Σαμπρίνας. Α, κι εδώ έχουμε ένα γκεστ, από την Heidi Shepherd των Butcher Babies, η οποία απλώς μιλάει μέσα στο κομμάτι, στη χειρότερη “γέφυρα” όλων των εποχών.

Γενικά για τους Amaranthe έχω θετική γνώμη. Είναι παραγωγικότατοι (έξι άλμπουμ σε εννέα χρόνια) και αυτό που κάνουν το κάνουν καλά. Είναι Σουηδοί και αυτοί οι σατανάδες ξέρουν πολύ καλά να γράφουν pop μουσική. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό είναι αυτή η μπάντα, pop. Ειδικά οι δύο πρώτοι δίσκοι τους είναι εκπληκτικοί. Τίγκα στα σουξέ και στα κολλητικά ρεφραίν. Δε χρειάζεται όλα να είναι “ψαγμένα” και “μέταλ”. Και με το δεύτερο εννοώ τον τραγουδιστή με τα “βρώμικα” φωνητικά. Δεν εννοώ τον ίδιο τον Henrik Englund Wilhemsson, δεν έχω κάτι με το παλικάρι, σε μία μπάντα όπως οι Amaranthe βρίσκω αυτό το ρόλο περιττό. Είναι όλο μια χαρά, pop, μελωδίες, ηχάρα κλπ και σε κάποια σημεία πετάγεται κι ο κάφρος της παρέας. Μου θυμίζει λυκειακά σκηνικά που γίνεται χοροεσπερίδα στα μπουζούκια για να μαζευτεί κάνα χρήμα για την πενταήμερη, και σκάει κι αυτός ο τύπος με στάνταρ μεταλλάδικο outfit, θέλοντας να αποδείξει σε όλους πόσο μέταλ είναι την ώρα που ο Τερζής ερμηνεύει “Είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα”. Τόσο παράταιρος μου φαίνεται. Παρεμπιπτόντως, ο Πασχάλης Τερζής επανήλθε στη δισκογραφία με νέο τραγούδι.

Δηλαδή παιδιά, βγάλτε αυτά τα φωνητικά, και πάρτε ένα χριστιανό να παίζει πλήκτρα. Έτσι κι αλλιώς όλα τα κομμάτια είναι τίγκα στα sequencers, πιο χρήσιμος θα ήταν ένας τέτοιος από το να βγαίνετε τρεις νοματαίοι να τραγουδάτε και να είναι όλα (εκτός κιθάρας, μπάσου, ντραμς) προηχογραφημένα. Βέβαια αν δεν ήταν κι αυτά τα φωνητικά αμφιβάλλω αν οι Amaranthe θα ήταν κι απ’ τα top ονόματα της Nuclear Blast παίζοντας στα μεγαλύτερα μέταλ φεστιβάλ παγκοσμίως.

Όπως προανέφερα, οι δύο πρώτοι δίσκοι ήταν φοβεροί. Ήταν κάτι φρέσκο και καλοπαιγμένο στο χώρο. Από κει κι έπειτα όμως, δεν ξέρω αν έχουν πει κάτι καινούριο όλα αυτά τα χρόνια. Και θεωρώ ότι η στιγμή που η Elize Ryd θα αρχίσει να εμφανίζεται σόλο δεν είναι μακριά.

Καθαρά και μόνο λόγω παραγωγάρας.

Rating: 

 6.0


Εταιρεία: Nuclear Blast
Genre: Heavy Metal
Παραγωγός: Jacob Hansen
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 02/10/2020
Band Links: Amaranthe, Facebook, Instagram, Twitter

Τελευταία