Marilyn Manson - We Are Chaos

“We are dead, fucked up and complicated…we are chaos, we can’t be saved”

Ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, αυτός ο τύπος μπορεί να δημιουργήσει τις πιο εύστοχες εκφράσεις για το τι ζει ο κόσμος σε προσωπικό μέχρι και σε κοινωνικό επίπεδο, χωρίς όμως να μπαίνει σε διαδικασίες ποιητικών εκφράσεων. Αν και στην καριέρα του θα βρεις και ποιητικό λόγο, αυτό όμως που μας έχει συνεπάρει τόσα χρόνια είναι πως μέσα από έναν πιο απλοϊκό τρόπο μπορεί να βγάλει αληθινά αριστουργηματικές εκφράσεις.

Σε όλα αυτά τα χρόνια ο Marilyn έχει περάσει σχεδόν από κάθε στάδιο που θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος καλλιτέχνης. Από τα χρόνια της αθωότητας, στα χρόνια της οργής που οδήγησαν στα χρόνια της απόλυτης δόξας και του celebrity - και την αποδοχής του ρόλου αυτού, μέχρι τα χρόνια της πλήρους απομυθοποίησης με κύριο πρωτεργάτη τον ίδιο, φτάσαμε στα χρόνια της απόλυτης συνειδητοποίησης του εαυτού του και σαν άνθρωπο αλλά και σαν καλλιτέχνη. Όχι δεν είναι πλέον ο τύπος που θα χαρακωθεί πάνω στην σκηνή όπως μέχρι πριν κάποια χρόνια αλλά σίγουρα είναι ακόμη αυτός που άμα του πας πολύ κόντρα θα σε φτύσει στα μούτρα χωρίς ίχνος ντροπής. Επειδή μπορώ να μιλάω αιώνες για αυτόν και για να μιλήσουμε και λίγο για το άλμπουμ, ετοιμαστείτε για ένα τεράστιο αφιέρωμα μέσα στον μήνα σε όλη την πορεία του Marilyn μέχρι σήμερα.

Ο βασιλιάς του χάους επέστρεψε, ωριμότερος από ποτέ με ένα άλμπουμ που δεν φτιάχτηκε για να κάνει επιτυχία. Ο σκοπός δεν είναι να πουλήσει, ούτε να προσφέρει χιτάκια για να χορεύεις στα ροκ κλαμπ. Ο δίσκος αυτός είναι μια κατάθεση ψυχής και εμπειριών που περικλείει όσα έχει κάνει μέχρι στιγμής. Θα μπορούσε να είναι και το κύκνειο άσμα μια καριέρας που ο κάθε μουσικός θα ζήλευε. Το ενδέκατο άλμπουμ του David Bowie της νέας εποχής ( δεν θέλω γκρίνιες, του αξίζει και με το παραπάνω) είναι αυτό που λέμε καθαρτικό. Πάμε τώρα στα κομμάτια.

“Red Black and Blue”

Όλα ξεκινούν με πόνο. Με μια πληγή. Κα ποια είναι τα χρώματα τις πληγής άραγε;

Κόκκινο, Μαύρο και Μπλε. Από τα καλύτερα εισαγωγικά κομμάτια που έχει γράψει ο Marilyn σε άλμπουμ του. Το κομμάτι θα σας θυμίσει εποχές ”Antichrist” και “Holy wood” και είναι σίγουρα από τα πιο heavy κομμάτια του άλμπουμ. Θα έλεγα ότι στιχουργικά θα μπορούσε να ήταν και στα παραπάνω άλμπουμ που ανέφερα μιας και έχει μια πιο πολιτικοκοινωνική διάσταση μαζί με τις αναφορές στο όλο θρησκευτικό κατεστημένο. I’m sick of you and all your attitudes.

“We Are Chaos”

To κομμάτι που σχεδόν όλοι ξέρουμε ήδη, το πρώτο single του άλμπουμ, είχε αυτό το στοιχείο της έκπληξης. Ας θυμηθούμε λίγο την εποχή του “Mechanical Animals” όπου διάλεξε σαν πρώτο δείγμα το “The Dope Show” και όλοι τότε είχαμε εκπλαγεί από την έκβαση που πήρε ο ήχος της μπάντας. Κάτι τέτοιο νομίζω ότι πάθαμε και στην περίπτωση αυτή. Αν και για να είμαι ειλικρινής οι διασκευές που έκανε στο “The End” των The Doors και το “God’s Gonna Cut You Down” του J. Cash, είχαν δείξει λίγο από την μουσική στροφή του Marilyn. Refrain που είναι total “sing along”, καρφώνεται στο εγκέφαλο σου και μπορεί να βρεθείς να το τραγουδάς ανύποπτος όλη μέρα. Εκπληκτική δουλειά στα πλήκτρα και το φάντασμα του David Bowie να χαμογελά ικανοποιημένο. In the end we all end up in a garbage dump but I’ll be the one that’s holding your hand.

“Don’t Chase the Dead”

Το κλαμπάτο κομμάτι του δίσκου. Έχει αυτό το δυναμικό, κιθαριστικό, goth, new wave feeling. Θα σταθώ λίγο εδώ στα φωνητικά του Manson σε αυτό το άλμπουμ και γενικότερα από το “Pale Emperor” και μετά που πλέον τραγουδά με περισσότερη αυτοπεποίθηση και εξερευνά νέες πτυχές της φωνής του. Πραγματικά όσο περνά ο καιρός τα φωνητικά του ακούγονται καλύτερα από ποτέ. Η κραυγή στην αρχή είναι τεράστια καυλ…εεεεε πώρωση ήθελα να πω. It won’t matter if there’s no tomorrow, if tomorrow lasts forever.

“Paint you with my Love”

Μάλλον το νούμερο δύο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Πιστεύω ότι αν βγει ως single έχει τα φόντα να γίνει αρκετά επιτυχημένο. Έχει αυτό το synth pop/classic rock feeling που θυμίζει παλιές εποχές. Είναι γνωστή εξάλλου η αγάπη του Manson στην κλασική ροκ αλλά και pop μουσική. Μια ματιά να ρίξετε στην δισκογραφία του και τσεκάρετε λίγο τα κομμάτια που διασκεύαζε θα έπρεπε να το είχατε καταλάβει ήδη. Και όχι…το “Rock n Roll Nigger” δεν είναι δικό του κομμάτι. It’s not a life sentence but a death dream of you.

“Half-Way and One Step Forward”

Και μπαίνει αυτό το τρελό πιανάκι και σηκώνεται η τρίχα ακόμη μια φορά. Ταιριαστό για συνέχεια του “Paint you with My Love”. Για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζει ο Marilyn με την απόδοση του. Όπως και η γενικότερη δουλειά που έχει γίνει στη μουσικότητα του άλμπουμ αλλά και στην παραγωγή του. Spooky και πανέμορφα χαοτικό. It’s about how much people cry when you die, It’s not about the storm of tears that you make when you’re alive.

“Infinite Darkness”

Εδώ πάμε σε αυτά που γνωρίζουμε καλά. 'Aλλο ένα κομμάτι που θυμίζει τις εποχές που ο μουσικός αντίχριστος κυβερνούσε το καλλιτεχνικό στερέωμα. Σκληρό, σκοτεινό με τα ουρλιαχτά του Marilyn να ακούγονται πιο πειστικά από ποτέ. Αν προσέξατε το cover του άλμπουμ είναι ένας πίνακας που ζωγράφισε ο ίδιος ο Marilyn (επιτέλους βρήκε το θάρρος να βάλει έναν πίνακα δικό του στο εξώφυλλο, μιας και για μένα η ζωγραφική του δουλειά είναι παραπάνω από απλά ενδιαφέρουσα) και έχει τον ίδιο τίτλο με το συγκεκριμένο κομμάτι. You’re dead longer than you’re alive.

“Perfume”

«Ύπαγε οπίσω μου Σατανά». Με τον Marilyn να το επαναλαμβάνει αρκετές φορές στην διάρκεια του κομματιού, είναι από εκείνα τα χαρακτηριστικά άσματα στην καριέρα του Marilyn που έχουν αυτό το χιουμοριστικό αλλά και σύναμμα sexy ρυθμό. Κάποιοι θα το θεωρήσουν το λιγότερο ταιριαστό κομμάτι στο άλμπουμ, για μένα κρατά μια παράδοση ετών. If you conjure the devil, you better make sure you got a bed for him to sleep in.

“Keep My Head Together”

'Aλλο ένα δυναμικό κομμάτι είναι και το “Keep My Head Together” με ένα πιο alternative rock αίσθημα θα έλεγα. Καθηλωτικά φωνητικά για μια ακόμη φορά και κάπου εδώ στους στίχους βρίσκει και ο Marilyn τον πραγματικό του εαυτό ξορκίζοντας το παρελθόν. You hand me a shovel and expect me to dig my own grave.

“Solve Coagula”

Και εδώ πάλι τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα. Ο τίτλος του κομματιού είναι επίσης tattoo στα δάχτυλά του Marilyn. Σημαίνει “separate and join together” και είναι μια μεσαιωνική αλχημιστική έκφραση, που σημαίνει ότι τίποτα καινούργιο δεν μπορεί να χτιστεί πριν δημιουργήσουμε τον χώρο, σπάζοντας το παλιό. Από τα πιο συναισθηματικά κομμάτια του άλμπουμ που βγάζει ένα απαισιόδοξο συναίσθημα. I’m not special, I’m just broken and I don’t wanna be fixed.

“Broken Needle”

Ουφ, ουφ, ουφ….δεν μπορώ να ακούσω εύκολα αυτό το κομμάτι. Τα μάτια γεμίζουν με εκείνα τα αναθεματισμένα σκουπιδάκια. Μιλάμε για το “Coma White” αυτής της εποχής. Αν και στην αρχή θεώρησα πως θα είναι ένα κομμάτι που θα αναφέρεται στο πρόβλημα του Marilyn με τα ναρκωτικά, χάρηκα που τελικά αφορά την προσωπική του ζωή και τις σχέσεις του, παρομοιάζοντας τον εαυτό του σαν την βελόνα στο πικ-απ που παίζει τους ρυθμούς και «σκρατσάρει» τα συναισθήματα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο έχει ένα απολογητικό ύφος, ίσως ένα συνειδητοποιημένο «συγνώμη» για όλα τα λάθη κλείνοντας με ένα I’ll never play you again. Ανατριχίλα από τα πρώτα ακόρντα. ?νετα το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ.

Συμπέρασμα. Μιλάμε για την καλύτερη κυκλοφορία του Manson από την εποχή του “Holy wood”. Που μάλιστα θεωρώ πως είναι το ακριβώς ανάποδο άλμπουμ από αυτό. Μη μπερδεύεστε. Δεν αφορίζω κανένα άλμπουμ του Marilyn γιατί δεν είναι απλά δίσκοι μουσικής. Είναι ένα τεράστιο κολάζ από φωτογραφίες και πίνακες ζωγραφικής. Και ποιος είμαι εγώ να αφορίσω το ημερολόγιο της ζωής ενός ανθρώπου; Χαίρομαι πάρα πολύ για τον ίδιο τον Manson. Είναι το πρώτο άλμπουμ που βγάζει το συναίσθημα ότι επιτέλους νιώθει “fit in” σε αυτήν την γαμημένη κοινωνία. Πλέον “you are so fucked up and complicated” που μπορείτε να νιώσετε το χάος που έχω τόσα χρόνια μέσα μου.

Ο πόνος βρήκε μουσική συνοδεία για τον βαρύ Χειμώνα που έρχεται (όχι από κακοκαιρία πάντως) και αν κυλήσουν και κάποια δάκρυα, ένα μέρος από αυτά έχει μέσα λίγη αισιοδοξία (ίσως για πρώτη φορά σε δίσκο του), κάτι που μας δίνει την ελπίδα ότι το φώς όντως υπάρχει τελικά στο βάθος του τούνελ. Ότι και αν έγινε, ότι και αν συνέβη μπορούμε να κοιτάξουμε κατάματα πλέον στην ψυχή να βρούμε της απαντήσεις που χρειαζόμαστε. Μπορεί να μην μπορούμε να γιατρευτούμε ή να σωθούμε…αλλά εκείνο το φώς της ελπίδας μπορούμε να το ανακαλύψουμε επιτέλους….

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Loma Vista/Concord
Genre: Glam Rock, Gothic Rock, New Wave
Παραγωγός: Marilyn Manson, Shooter Jennings
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 11/09/2020
Band Links: Marilyn Manson, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία