Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑHybrid Theory - 20 χρόνια από όταν μας συστήθηκαν οι Linkin Park

Hybrid Theory - 20 χρόνια από όταν μας συστήθηκαν οι Linkin Park

Για να αποδώσω επαρκώς το πόσο σημαντικό δίσκο θεωρώ το Hybrid Theory θα πρέπει να σας γυρίσω πίσω αρκετά χρόνια, πριν το 2000, όταν δηλαδή ήμουν έναν μπόμπιρας που το μαλλί του έφτανε περίπου στη μέση, τα σκουλαρίκια μου αποτελούσαν σημείο αναφοράς της εξωτερικής του εμφάνισης, η ποικιλία χρωμάτων στις ενδυματολογικές μου επιλογές περιοριζόνταν στο μαύρο και ίσως κάποιες πιο ανοιχτές του αποχρώσεις και η δισκοθήκη του περιελάμβανε κομμάτια όπως το Sabbath Bloody Sabbath, Paranoid, Wasted Years, Master of Puppets, From the Cradle to Enslave και νομίζω ότι έχω σκιαγραφήσει επαρκώς τα μουσικά του γούστα και στεγανά.

Βλέπετε, εμείς που έχουμε μεγαλώσει στην εξωτική Δυτική Αττική, πολλές φορές για δίσκους και CD τραβιόμασταν μέχρι το Village Park, όπου στο ισόγειο του, εκεί που σήμερα είναι ένα μαγαζί με παιχνίδια, βρισκόταν το Virgin. Όπως έμπαινες, τρίτος διάδρομος προς τα αριστερά, βρισκόταν και ένας που αφορούσε τις νέες rock & metal κυκλοφορίες.

Αυτό που δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτα είναι ο μήνας, αλλά θυμάμαι ότι έχω πάει με τον Νίκο, ο οποίος φοράει μία μπλούζα Bathory και εγώ ένα φούτερ “Brave New World”, το οποίο εκείνη περίοδο πρέπει να έβγαζα σπάνια (o tempora, o mores!). Κοιτώντας τα ράφια, θυμάμαι το μάτι να πέφτει σε ένα CD με γκρι και μπορντό (μπορντοροδοκόκκινο θα το έλεγα) εξώφυλλο και από πάνω να υπάρχει ένα καρτελάκι που έγραφε “New Releases”.

Για να μην τα πολυλογώ – ναι, με έπιασε ο πόνος μετά από τρεις παραγράφους – το album πέρασε στην κατοχή μου και άρχισε η ακρόαση. Σε ένα αυτί που είχε επαφή μόνο με κλασικό ή ακραίο ήχο, φανταστείτε πώς ακούστηκε το εναρκτήριο θέμα του Papercut. Ένας νέος κόσμος μου συστηνόταν και όπως συμβαίνει σε κάθε εφηβικό μυαλό που νομίζει ότι κατέχει την απόλυτη γνώση, έτσι και εγώ αρνούμουν να δεχθώ ότι αυτό άκουγα όχι απλά μου άρεσε, αλλά με καθήλωνε.

Είναι metal αυτό; Είναι rock αυτό; Ερωτήματα που ήταν αδύνατο να απαντήσω τότε, αλλά καταλάβαινα την ευφυΐα του Mike Shinoda. Ο λόγος που ξεχωρίζω τον Shinoda είναι ότι αυτός ήταν ο εγκέφαλος της μπάντας και ήξερε τί πρώτη ύλη είχε να διαχειριστεί. Ξέρει πότε να ακουστούν τα scratches, πότε είναι η σωστή στιγμή να βγει το beat μπροστά και πότε πρέπει να αφήσει το κομμάτι να πάει μόνο του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αυτά τα χαρακτηριστικά ξεχώρισε o Jeff Blue και μεσολάβησε ώστε να υπογράψουν στη Warner.

Μιας και ανέφερα τον Blue θα πρέπει να πούμε ότι η συνεισφορά του ήταν ακόμα μεγαλύτερη στο να γίνουν οι Linkin Park ο κολοσσός που έφτασαν να είναι. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι έπειτα από δική του συμβολή, ο αδικοχαμένος Chester Bennington φόρεσε τη στολή του frontman της μπάντας.

Σήμερα, είκοσι χρονιά μετά, μπορούμε να αντιληφθούμε το εκτόπισμα του δίσκου στην ολότητά του. Στο ερώτημα λοιπόν αν έπαιξαν οι LP mainstream μουσική ή έκαναν mainstream τη μουσική τους, η πλάστιγγα γέρνει προς το δεύτερο, καθώς μετά το Hybrid Theory μία σειρά μπαντών προσπαθεί να προσεγγίζει μουσικά, το ύφος τους. Όμως εδώ έρχεται και η διαφορά του πρωτοπόρου με των ακόλουθων, οι Linkin Park το έκαναν αβίαστα και πηγαία, με το αποτέλεσμα να τους δικαιώνει πάντα, ενώ στη δεύτερη κατηγορία – όχι πάντα, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις – οι δουλείες που βγήκαν δεν άντεξαν τη σύγκριση με τις αντίστοιχες του Shinoda και της παρέας του.

Τελευταία