Αρχική DEPARTISTSLUCKY 88 μασκοφόρα συγκροτήματα και καλλιτέχνες pt. ΙΙ

8 μασκοφόρα συγκροτήματα και καλλιτέχνες pt. ΙΙ

Έτσι θα σε άφηνα εγώ; Καλή μέρα των νεκρών αγαπημένα μου πλάσματα, κι επιστρέφουμε στις χθεσινές μας αναζητήσεις μασκοφόρων καλλιτεχνών, με μερικούς που σίγουρα δεν είναι τόσο γνωστοί όσο η πρώτη μας ομάδα, αλλά η μουσική τους δεν υστερεί σε τίποτα. Αν θες τη γνώμη μου βασικά ίσως και κάποιοι να είναι καλύτεροι.
Πάμε να δούμε λοιπόν ποιοι κρύβονται πίσω από τις μάσκες (αν ήμουν ο Freddie από το Scooby Doo θα έλεγα «αχά! Ήμουν σίγουρος!») μερικών μουσικών σχημάτων που εγώ, σου προτείνω ανεπιφύλακτα. Μην ψάξεις να βρεις generic metal μπάντες που μπορεί κάπου να έχεις πετύχει και να θυμάσαι ότι φοράνε μάσκες για να είναι τρομακτικοί, ενώ ακούγονται σχεδόν το ίδιο στο παρακάτω κείμενο. Σίγουρα κάτι από αυτές τις επιλογές θα κεντρίσει το ενδιαφέρον σου.

1. Buckethead

Ίσως να τον έχεις ακούσει ως κιθαρίστα των Guns 'n' Roses την περίοδο 2000-2004. Ωστόσο, έχει κάνει πολύ καλύτερα πράγματα στη ζωή του. O Buckethead έχει πάρει πολύ κυριολεκτικά το όνομά του, αφού η εμφάνισή του, από το 1987(!) που γράφει μουσική, αποτελείται αυστηρά από μία ολόλευκη, χωρίς χαρακτηριστικά μάσκα, κι έναν κουβά (συχνά αλλά όχι πάντα, έναν από αυτούς τους υπέροχους των KFC) στο κεφάλι. Η instrumental καθαριστική μουσική του Buckethead είναι προορισμένη να σου αγγίξει την καρδιά με μοναδικό τρόπο, ακόμα κι αν οι βιρτουόζοι της κιθάρας δεν είναι του γούστου σου. Στην πρώτη περίπτωση, ο άνθρωπος έχει γράψει ΤΡΙΑΚΟΣΙΕΣ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ full length κυκλοφορίες που θα έχεις όλο το χρόνο να απολαύσεις και να ανακαλύψεις. Στη δεύτερη περίπτωση, μην παραλείψεις να τσεκάρεις το project "Buckethead and friends – Enter the chicken", όπου θα βρεις μέσα ονόματα όπως Saul Williams, Maximum Bob, Efrem Schulz και Serj Tankian (από τη δισκογραφική εταιρία του οποίου μάλιστα, κυκλοφόρησε και ο συγκεκριμένος δίσκος), σε μία σειρά από συγκλονιστικά κομμάτια με progressive αισθητική.

 

2. Sleep Party People

Εμπνευσμένος από την αισθητική του David Lynch στην ιδιαίτερα άβολη σειρά με τα κουνέλια που ο τελευταίος δημιούργησε, o Δανός μουσικός Brian Batz βρέθηκε κάπως να αναπαράγει τον εαυτό του πολλές φορές και να δημιουργεί το σχήμα των Sleep Party People. Και εξηγούμαι. Πολλοί έχουν την πεποίθηση ότι οι Sleep Party People είναι συγκρότημα, αποτελούν ωστόσο το one man project του προαναφερθέντα κυρίου. Η minimal, ατμοσφαιρική αισθητική του, σε μεταφέρει γρήγορα σε ονειρικούς κόσμους. Πρώτη βόλτα αυτής της διαδρομής αποτέλεσε για πολλούς το κομμάτι "I’m not human at all", το οποίο του χάρισε άμεση αναγνωρισιμότητα, και παρά την αρκετά noise πλευρά του, του χάρισε μεγάλη αναγνώριση, τόση που ακολούθησαν πολυάριθμα live shows ανά τον κόσμο. Είναι γνωστό ότι έχω αδυναμία στη σχέση κουνέλια-μουσική, κι η συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Το φθινόπωρο είναι ιδανική εποχή για να εντρυφήσει κανείς στη μελαγχολία του φαινομένου Sleep Party People.
 

3. The knife

Αν και το Σουηδικό ντουέτο δεν έκρυψε ποτέ την ταυτότητά του, τα αδέρφια Karin και Olof Dreijer δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά με τα μίντια. Για πολλά χρόνια δεν εμφανιζόντουσαν δημόσια, δεν έκαναν ζωντανές εμφανίσεις, ενώ σήμα κατατεθέν τους ήταν οι full face ή plague doctor μάσκες που χρησιμοποιούσαν. Η techno – grime – garage ηλεκτρονική μουσική τους έχει μια πολύ ιδιαίτερη ταυτότητα που επισφραγίζεται από τα φωνητικά του ατόμου με το όνομα Karin – θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ όταν σου πω ότι πρόκειται για το άτομο που έχει χαρίσει τα φωνητικά στο κομμάτι "What else is there" των Royksopp. Θα καταλάβεις ακόμη περισσότερο γιατί αναφέρομαι έτσι στην περσόνα Karin, καθώς δηλώνει περήφανα gender fluid άνθρωπος και είναι ιδιαίτερα active στην queer κοινότητα της Σουηδίας. Οι The knife είναι ένα άκουσμα που θα σε συνεπάρει από την πρώτη στιγμή. Δυστυχώς δεν κυκλοφορούν ακόμη μουσική παρέα, αλλά γράφουν εξίσου συγκλονιστικά στις προσωπικές τους δουλειές.

 

4. The Residents

Κι έβαλα τώρα τον εαυτό μου στη διαδικασία να περιγράψω σε λίγες σειρές τι είναι οι Τhe Residents. ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΩ. Περισσότερο μία μορφή ορχήστρας παρά συγκρότημα, οι The Residents είναι ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα που καταπατά τα όρια λόγιας και pop μουσικής (και καλά κάνει γιατί αυτά τα όρια είναι ηλίθια, αλλά θα το συζητήσουμε άλλη φορά). Πιο πολύ χρησιμοποιούν μάσκες για να κρύψουν το γεγονός ότι είναι ένα πολυμελές σχήμα που αλλάζει συνεχώς μέλη – με βασική τους μάσκα ένα τεράστιο μάτι σε μέγεθος προσώπου. Ο μόνος όρος που μπορεί να τους προσδιορίσει χωρίς να τους αδικήσει, είναι αυτή η αοριστία του avante-garde. Οι The residents, γράφουν και αυτοί από τη δεκαετία του 70, ενώ έχουν αναλάβει το soundtrack πολλών ταινιών. Οι δίσκοι τους αποτελούν είτε πειραματικές προσαρμογές, είτε τεράστια θεματικά – και σε πλαίσιο μουσικής αλλά και στίχων – concept, ενώ ο σουρεαλισμός είναι βασική πηγή επιρροής τους, τόσο φιλοσοφικά όσο και καλλιτεχνικά. Τα video clips τους, μάλλον απότοκο πολλών ναρκωτικών, και κακών ονείρων, και α ναι, ναρκωτικών. Αν οι Dirty Granny Tales έχουν πνευματικό πατέρα, είναι σίγουρα οι The residents. Αφεθείτε στην τρέλα τους.

 

5. Terra Tenebrosa

 Κι εδώ θα μιλήσουμε για έναν από τους περισσότερο έρωτες με την πρώτη ματιά που έχουν συμβεί σε όλα τα χρόνια των μουσικών μου αναζητήσεων. Κάπου σε μια κατατρεγμένη γωνιά του Youtube, παίρνει το μάτι μου κάτι εφιαλτικακάσχημες (δική μου λέξη) μάσκες που μόνο Lasse Hollie μπορούσαν να μου θυμίσουν (ο σκηνοθέτης των video του Stevel Wilson καλέ). Πατάω, ακούω, μένω παγωτό. Αφού τα μέλη των κάποτε γνωστών στο μικρόκοσμο της post – hardcore κοινότητας, Breach, αποφάσισαν ότι κάτι δεν τους πάει καλά εκεί, είπαν να εξερευνήσουν νέα μονοπάτια. Και βρήκαν το πιο σκεπασμένο με ομίχλη δάσος της περιοχής τους, και άνοιξαν απάτητο μονοπάτι μέσα στο σκοτάδι και την απελπισία. Η μουσική των Terra Tenebrosa είναι μαύρη, άραχνη, εφιαλτική και στενάχωρη, ωστόσο σε καθηλώνει με το απερίγραπτο δέος που σου δημιουργεί. Πολυεπίπεδοι και με παραγωγή πιο καθαρή και από τον πηγαίο τρόμο που είναι ικανοί να σου προκαλέσουν, έχουν τα πάντα όσα θέλει ένας λάτρης του πειραματικού ακραίου ήχου που σέβεται τον εαυτό του.

 

6. Jonathan Bree

Σε εκείνο το μακρινό σύμπλεγμα νησιών στη μέση του πουθενά που ονομάζεται Νέα Ζηλανδία συμβαίνουν διάφορα θαύματα, όπως για παράδειγμα ότι είναι η μοναδική χώρα ελεύθερη κορονοϊού ΚΑΠΩΣ. Εκεί συνεβη και η γέννηση του Jonathan Bree, ή όπως λέω εγώ, του ανθρώπου ολόσωμη κάλτσα. Μπορεί ο Bree να είχε πριν ξεκινήσει τη πορεία του ως μασκοφόρα περσόνα, indie συγκρότημα με το όνομα The Brunettes όπου μια χαρά έδειχνε τη φάτσα του, η επιτυχία όμως τον βρήκε όταν καλύφθηκε από πάνω μέχρι κάτω σαν τον Invisible man, και το κομμάτι του "You’re so cool" γνώρισε επιτυχία πολύ πιο μακριά από το νησάκι του. Λογικό, αφού ήδη είχε γλυκαθεί με τη δημοσιότητα που πήρε δίνοντας τα φωνητικά και την απάθεια του στο "Cigarette duet" της Princess Chelsea. Η προσωπική δουλειά του Jonathan Bree σφύζει από γλυκόπικρα μελαγχολικά κομμάτια με μία νότα από sixties, ενώ ποτέ το spandex δεν ήταν περισσότερο sexy.

 
 
7.Angerfist
 
Το hardcore/hardstyle είναι ένα είδος βίαιο, τόσο συναισθηματικά όσο και χορευτικά. Και ο Angerfist το γνωρίζει καλά και το κάνει ίσως ακόμη καλύτερα από όσο καταλαβάινει. Ο Ολλανδός μουσικός παραγωγός, κατά κόσμον Danny Masseling, υπάρχει σε αυτή τη ζωή για να δώσει ένα μαθηματάκι στους κουλ τύπους που και καλά μπορούν να χορεύουν όλο το βράδυ. Όχι φίλε, δεν αντέχεις. Ο Jason της ηλεκτρονικής μουσικής, αφού παρουσιάζεται πάντα πίσω από την έμπιστη Hockey Mask του, είναι ασταμάτητος από το 2001 που ξεκίνησε επίσημα την καριέρα του. Παραδίδει λυσσασμένες κυκλοφορίες τη μία μετά την άλλη, ενώ πολλά από τα singles του αποτελούν must σε ένα ηλεκτρονικό DJ set. Λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά στο είδος του, τα vocal samples που εισάγει σε σημεία κλειδιά των παραγωγών του. Αν ξαναβγούμε ποτέ έξω και με πετύχετε ποτέ σε χώρο που παίζει το "Criminally Insane" (όχι αυτό των Slayer μωρέ) απομακρυνθείτε για το καλό σας. Μέχρι τότε, βάλτε Angerfist στο σπίτι και γκρεμίστε τα έπιπλα.

8. Blank Banshee

Λοιπόν, η αλήθεια είναι, πως ότι περιστρέφεται γύρω από το vaporwave και το νέο κίνημα της αφαιρετικής ηλεκτρονικής μουσικής και των παρακλαδιών και της αισθητικής της αξίζει πολυσέλιδη και μακριά αναφορά, που ίσως και να συμβεί σύντομα. Ωστόσο, εδώ θα κάνω το άνοιγμα μου και θα πετάξω το πρώτο χαρτί του Blank Banshee. Γενικότερα, δεν είναι ότι οι vapor καλλιτέχνες κάνουν και πολλές εμφανίσεις ή DJ sets, αλλά ο Blank Banshee έχει επιλέξει το δικό του δρόμο. Κρυμμένος πάντα πίσω από μισή δισκόμπαλα παραδίδει μαθήματα μπλεξίματος ήχων, αφού έχει κατορθώσει να μπλέξει αυτή την επιτηδευμένη μονοτονία του vaporwave με τον ρυθμό του ποιοτικού trap (ναι παιδιά, αυτό το πράγμα υπάρχει). Μη σας ξεφύγει το στοιχειό, ένα απόγευμα που θα έχετε ανάγκη να χαλαρώσετε, θα με θυμηθείτε.

 

    

Τελευταία