Αρχική DEPARTISTSLUCKY 88 εναλλακτικά διαμάντια τρόμου

8 εναλλακτικά διαμάντια τρόμου

31/10/2020

Στις κατά περίπτωσιν λίστες με τα must προϊόντα της ποπ κουλτούρας για μια συγκεκριμένη περίπτωση, πάντα υπάρχει και ο αντίποδας των πιο εξειδικευμένων/άγνωστων επιλογών. Για κάθε λίστα με το It’s A Wonderful Life τα Χριστούγεννα, θα υπάρχει και μια αντίστοιχη με το Black Christmas. Οι αναγνώστες πάντα θα ψάχνουν κάτι καινούριο με αφορμή τα ήδη γνωστά, αυτή είναι μια βασική και απαράβατη αρχή την οποία δε μπορούμε παρά να ακολουθήσουμε.

Με αφορμή, λοιπόν, την πιο «τρομολάγνα» γιορτή του ημερολογίου που σιγά-σιγά δείχνει να γίνεται και μια άτυπη περίπτωση γλεντιού και εν Ελλάδι, η σινεφίλ φράξια του depart ανέτρεξε σε κάποιες εναλλακτικές προτάσεις τρόμου που ενδεχομένως να θέλατε να ψάξετε πέρα από τα καθιερωμένα. Παραγνωρισμένα sequel, άγνωστες επιλογές, μακάβριο, τρόμος, ό, τι μπορεί να ζητάτε, κάτι έχουμε βρει να σας καλύψουμε. Και αν και κανονικά οι επιλογές μας θα ήταν 8, προσθέτουμε μια επιπλέον. Γιατί; Πρώτον, λατρεύουμε τη συμμετρία και το «τρεις συντάκτες γράφουν για τρεις ταινίες έκαστος» άκουγεται αν μη τι άλλο δίκαιο και επιπλέον, ξέρουμε ότι η πανδημία και τα καλπάζοντα κρούσματα θα σας κρατήσουν μακριά από ξεσαλώματα. Οπότε μια παραπάνω πρόταση για να γίνει ο ενδεχόμενος μαραθώνιός σας πιο εύκολος.

Viy (1967) - Konstantin Yershov, Georgi Kropachyov

Η πρώτη ταινία τρόμου που γυρίστηκε στη Σοβιετική Ένωση μπορεί να μην είναι μια τυπική επιλογή, αλλά είναι ιδανική για κάθε Halloween. Και αυτό επειδή, αφορμώμενη από μια ιστορία του Nikolai Gogol, αγκαλιάζει πλήρως τον φολκλόρ χαρακτήρα του, παρουσιάζει αρκετά ψυχεδελικά στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ένα σεβαστό τριπάρισμα τρόμου και, εν τέλει, είναι μια εμπειρία που παρόμοιά της δύσκολα συναντάς. Ένας φοιτητής θεολογίας καλείται να προσέχει για τρία βράδια το σώμα μιας νεκρής κοπέλας που φημολογείται πως ήταν μάγισσα, προσευχόμενος για τη σωτηρία της. Οι υπερφυσικές δυνάμεις, όμως, δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Όσοι εκτιμάτε τις λαϊκές δοξασίες (οι οποίες ας μη γελιόμαστε, είναι η ραχοκοκκαλιά του Halloween) οφείλετε να το δείτε και θα αποζημιωθείτε. Σε μόλις 78 λεπτά, έχει διηγηθεί ένα παραμύθι με φαντεζί σκηνοθεσία το οποίο θα ανακαλείτε τακτικά εφεξής όταν η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από ταινίες που αφορούν τη λαϊκή πλευρά του υπερφυσικού. Και όταν φτάσει το φινάλε της, θα καταλάβετε γιατί βρίσκεται εδώ.

The Exorcist III (1990) - William Peter Blatty

Σε έναν δίκαιο κόσμο, η Τρίτη συνέχεια του Εξορκιστή θα θεωρούνταν αυτονόητα ισάξια της πρώτης ταινίας. Αλλά ο όποιος σκεπτικισμός του κοινού απέναντι στα sequel (και ειδικά όταν έχει προηγηθεί το κάκιστο The Exorcist II: The Heretic) τον ωθεί στο να μην του δώσει μια ευκαιρία. Και είναι κρίμα διότι είναι ένα πραγματικό διαμάντι, ισορροπημένο, γκροτέσκο, ατμοσφαιρικό και με πάμπολλες αρετές να επιδείξει. Ο επιθεωρητής Kindermann από την πρώτη ταινία επιστρέφει για να λύσει μια υπόθεση ενός κατά συρροήν δολοφόνου ο οποίος έχει πεθάνει εδώ και χρόνια αλλά εξακολουθεί να σκοτώνει. Όπως φαίνεται, όμως, κάποιοι παλιοί φίλοι ίσως συνδέονται κατά περίεργο τρόπο με την υπόθεση. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται ο συγγραφέας του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε ο πρώτος Εξορκιστής, William Peter Blatty (δείτε οπωσδήποτε και το The Ninth Configuration του), ο οποίος με πραγματικό όραμα χτίζει ένα μεγαλείο ψυχολογικού τρόμου με τη βάση του στο μεταφυσικό. Μια ερμηνεία τιτάνιων διαστάσεων από τον Brad Douriff και το πιο ουσιαστικό jumpscare στην ιστορία του κινηματογράφου είναι δύο από τους λόγους που πρέπει να τη δείτε άμεσα.

Shutter (2004) - Banjong Pisanthanakun, Parkpoom Wongpoom

Ο ασιατικός τρόμος μπορεί να έγινε γνωστός κυρίως από τα ιαπωνικά και δευτερευόντως από τα κορεάτικα φιλμ, αλλά η αλήθεια είναι πως και η Ταϊλάνδη έχει μια δική της σχολή τρόμου. Μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες της χώρας στον τρόμο, το Shutter, το οποίο ακροβατεί εξαίσια στην απορία του αν αυτά που συμβαίνουν είναι δουλειές του κεφαλιού ή πραγματικότητα. Ένα νεαρό ζευγάρι χτυπά με το αμάξι μια κοπέλα γυρνώντας σπίτι και την εγκαταλείπει. Σύντομα διάφορες μεταφυσικές εμπειρίες αρχίζουν να τους καταλαμβάνουν ενώ όλα θα γίνουν πιο περίπλοκα όταν μάθουν πως κανένα σώμα δε βρέθηκε στην περιοχή. Και η αλληλουχία των γεγονότων θα τους οδηγήσει στο παρελθόν. Μια ταινία βασισμένη σε jumpscares που λειτουργούν απόλυτα και εξακολουθούν να ανατριχιάζουν πολύ μετά το πέρας τους, ένα σενάριο τυπικό μεν, καλογραμμένο δε και μια μόνιμη αίσθηση απειλής. Προσοχή, κυκλοφόρησε ένα αμερικάνικο remake το 2008 με Ιάπωνα σκηνοθέτη. Αποφύγετέ το και μείνετε στο πρωτότυπο. Θα εκπλαγείτε. Και ίσως να μην ξαναβγάλετε φωτογραφία στη ζωή σας.

Φοίβος

The Haunted Palace (1963) - Roger Corman

O γοητευτικός διάβολος του Vincent Price συναντιέται με το δάσκαλο του ατμοσφαιρικού τόμου Roger Corman και το αποτέλεσμα είναι μια μυθική οκταλογία-ύμνος στα έργα των δυο αρχετυπικών συγγραφέων τρόμου: Edgar Allan Poe και H.P Lovecraft. Από αυτά, μόνο σε ένα δεν εμφανίζεται ο Price, το Premature Burial του 1962, όπου προτιμήθηκε ο Ray Milland στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσαμε να εντάξουμε οποιαδήποτε από αυτές τις πανέμορφες ταινίες στο αφιέρωμα, ωστόσο εδώ θα πάμε με ξεκάθαρες προσωπικές προτιμήσεις. Όπερ, The Haunted Palace, του 1963. Μια ταινία με τίτλο δανεισμένο από ποίημα του Poe, αλλά με υπόθεση βγαλμένη από τα έργα του Lovecraft (Η περίπτωση του Charles Dexter Ward). 
Σε αυτή, ο Price (σε διπλό ρόλο) υποδύεται αρχικά έναν μοχθηρό μάγο που διώκεται και καίγεται ζωντανός από τους χωρικούς το 18ο αιώνα. Και η ταινία περιστρέφεται γύρω από την κατάρα που τους ρίχνει και την επιστροφή του αρχικά καλοπροαίρετου διαδόχου του αιώνες μετά για στυγνή, αμείλικτη εκδίκηση. Εκπληκτικό σάουντρακ, φοβερό technicolor, ατμόσφαιρα όσο λίγες και ένας επιβλητικός Vincent Price. Απαραίτητο για τους λάτρεις του τρόμου, απαραίτητο για τους λάτρεις του Lovecraft, απαραίτητο για τους λάτρεις του σινεμά. Δεν μπορούν να το πουν πολλές ταινίες αυτό. 

Phantasm (1979) - Don Coscarelli

Το Phantasm δεν έχει λάβει την αγάπη που θα έπρεπε. Ίσως η μοναδική σειρά ταινιών τρόμου που στηρίζεται στον αφαιρετικό παραλογισμό. Το πνευματικό παιδί του φοβερού Don Coscarelli, περιστρέφεται γύρω από δυο έφηβους που αντιλαμβάνονται κάτι περίεργο στο νεκροτομείο της κωμόπολής τους. Εκει, μια μυστηριώδης (και ναι, επική) φιγούρα από παράλληλη διάσταση, ο Tall Man (παιγμένος μαεστρικά από τον Angus Scrimm) έχει κυριεύσει το χώρο και τους νεκρούς, στέλνοντάς τους μέσα από μια χωροχρονική πύλη προκειμένου να κυριεύσει τον κόσμο. Ενώ παράλληλα είναι εξοπλισμένος με την απόλυτα χαρακτηριστική ιπτάμενη ασημένια μπάλα του που δε γυαλίζει σαν τη ντίσκο, αλλά βγάζει μαχαίρια και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Μπερδευτήκατε; Δεν πειράζει. Δείτε το πάραυτα. Και μετά το σίκουελ καπάκι.

Halloween III Season of the Witch (1982) - Tommy Lee Wallace

Το τρίτο μέρος της εποποιίας του John Carpenter είναι κινηματογραφικά το πιο μαύρο πρόβατο στην ιστορία των μαύρων προβάτων. Μια ταινία που σχεδόν λιντσαρίστηκε για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είχε πουθενά το Michael Myers. Ο Carpenter, ως παραγωγός, συνθέτης και all-around συμβουλάτορας στο πλατό, είχε αποφασίσει με τη συνεργάτιδά του, Debrah Hill, να κινηθούν σε εντελώς άλλη κατεύθυνση με το franchise και να δώσουν μια ιστορία ανθολογίας για τη γιορτή του Halloween. Αυτό σημαίνει χωρίς τη φιγούρα του Michael Myers. Και όπως συμβαίνει συχνά, η παγιωμένη αντίληψη του κοινού υπερνικά τη θέληση του δημιουργού. Όπως κι έγινε και με τούτο το διόλου κακό φιλμάκι.
Το τρίτο Halloween κόντεψε να δολοφονήσει (pun intended) όλο το franchise. Ωστόσο, η ταινία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία τρόμου, η ιστορία μιας μοχθηρής παιχνιδοβιομηχανίας που φτιάχνει αποκριάτικες μάσκες για τα παιδιά, θέλοντας φυσικά να τα κυριεύσει ή/και σκοτώσει. Είναι από αυτές που πολλοί λαχταρούν στις μέρες μας να γυρίσουν, με αμιγώς 80ς καταβολές, ένα μυθικό soundtrack γραμμένο από τον ίδιο τον Carpenter (μέσα στα καλύτερά του, αναμφίβολα) και φυσικά την εκπληκτική φιγούρα του Tom Atkins, ένας από αυτούς τους ηθοποιούς που σχεδόν πάντα θα φέρνει κάτι καλό στο τραπέζι. Και βέβαια, μπαίνει επάξια στο αφιέρωμά μας διότι εκτός του λεγόμενου χουχουλιάρικου τρόμου που διαθέτει, έχει μερικές πολύ ωραίες αναφορές σε άλλες κλασικές ταινίες τρόμου, όπως το Invasion of the Body Snatchers του Don Siegel, αλλά βέβαια και τη γιορτή του Halloween γύρω από τον πυρήνα της. Και φυσικά αυτό.

Κώστας Χανδρινός

Wes Craven’s New Nightmare(1994) - Wes Craven

Το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς A Nightmare On Elm Street είναι και η πιο meta ταινία στην ιστορία του τρόμου. Ακολουθούμε το cast της πρώτης ταινίας καθώς ξεκινάνε να έχουν εφιάλτες και το αρχαίο πνεύμα που καταλάμβανε τον Freddy προσπαθεί να περάσει στον πραγματικό κόσμο. Στόχος του, ο γιός της Heather Langenkamp. Η ταινία μπλέκεται με την πραγματικότητα και τούμπαλιν κι ο Wes Craven γράφει σενάριο για να παγιδεύσει το πνεύμα αφού είχαν «σκοτώσει» τον Freddy στην προηγούμενη ταινία. Θάνατοι με αναφορές στις προηγούμενες ταινίες αλλά κι ένα από τα πιο εντυπωσιακά set-pieces σε όλη τη σειρά. Σχόλιο πάνω στην αντίληψη για τις ιστορίες τρόμου από την κοινωνία κι ένας εξαιρετικός ρυθμός που μόλις αναπνεύσεις σε τσιτώνει πάλι, στο ιδανικότερο τέλος που θα μπορούσε να δώσει ο δημιουργός στις ταινίες που τον έκαναν διάσημο.

Beyond Re-Animator (2003) - Brian Yuzna

Στο τρίτο μέρος της σειράς Re-Animator, ο Brian Yuzna επιστρέφει στην σκηνοθεσία σε μια ιστορία που βρίσκει τον ψυχοπαθή επιστήμονα Herbert West(Jeffrey Combs), ο οποίος προσπαθούσε να αναστήσει τους νεκρούς με θανάσιμα αποτελέσματα, στη φυλακή. Ύστερα από 13 χρόνια φυλάκισης όμως ο νέος γιατρός της φυλακής είναι το πιτσιρίκι του οποίου η αδελφή είχε πεθάνει εξαιτίας των πειραμάτων του West. Μαζί θα συνεχίσουν τα πειράματα και το χάος δεν αργεί να έλθει πίσω απ’ τα κάγκελα. Τα εφέ του Screaming Mad George μας χαρίζουν κάποιες από τις πιο ακραίες ζωντανές νεκρές μεταμορφώσεις της σειράς και η σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Yuzna μια απ’ τις πιο παραγνωρισμένες κωμωδίες τρόμου. Το σεξ κι η βία μπλέκονται σε κάθε στροφή με αποτελέσματα εξίσου αστεία και φρικαλέα. Μια ταινία που μπορεί κανείς να απολαύσει και μόνη της, καθώς δεν συνδέεται άμεσα με τα δύο πρώτα φιλμ της σειράς.

Naked Blood (1996) - Hisayasu Sato

Οι δύο πρώτες μου επιλογές ήταν αμερικάνικες και σε πρότυπα τρόμου που φλερτάρουν με την κωμωδία. Για την τρίτη ήθελα πρώτον κάτι πραγματικά νοσηρό και δεύτερον να τιμήσω την Ιαπωνία. Στο αριστούργημα του Hisayasu Sato, ο Eiji (Sadao Abe) είναι ένας βενιαμίν επιστήμονας που ανακαλύπτει το φάρμακο που μετατρέπει τον πόνο σε απόλαυση. Τα πειραματόζωα του είναι τρεις γυναίκες που δοκιμάζουν ένα νέο αντισυλληπτικό της μητέρας του, επίσης γιατρού. Σωματικός τρόμος που θα ζήλευε ο Cronenberg, δοσμένος μέσα από ένα στεγνό, κοινωνικό κι ελαφρώς μεταφυσικό πρίσμα χωρίς να υστερεί στις ακραίες σκηνές φρίκης και μ’ ένα τέλος που αφήνει αποκαλυπτικές προεκτάσεις. H ταινία δεν σπαταλάει ούτε δευτερόλεπτο από τα 76 λεπτά της κι όσο δυνατά χτυπάει κάθε τρύπημα και μαχαιριά της, έτσι δυνατά χτυπάει και η αίσθηση της αποξένωσης που δίνει για την Ιαπωνική κοινωνία.

Στέφανος Αρταβάνης

Τελευταία