This Is HALLOWEEN

«Είχες και Halloweenστο χωριό σου;». Αυτή η ατάκα, η οποία περιφέρεται την τελευταία δεκαετία στο στόμα αρκετών μπουρτζόβλαχων που δρουν ως επί το πλείστον ρατσιστικά (έλα ρε που είμαστε ρατσιστές εμείς οι Έλληνες) απέναντι σε μια γιορτή με βαθύτερο νόημα, η οποία συνδέεται με δεκάδες άλλες γιορτές ανά τον κόσμο, με σκοπό να αναθεματίσει κάτι που δεν το καταλαβαίνει ως «αμερικανιά» (λες και ο ίδιος δεν ενστερνίζεται το 80% της αμερικάνικης κουλτούρας στη ζωή του), ο οποίος συχνά θα σου ανταπαντήσει ότι εμείς έχουμε τις αποκριές (που στο μυαλό του είναι να ντυθεί Superman το παιδί του και να πάει στο μοναστηράκι να παίξει ροπαλιές με τον υπόλοιπο κόσμο), ομολογώ ότι με «διαολίζει» και μόλις νομίζω έγραψα την μεγαλύτερη πρόταση στην δημοσιογραφική μου καριέρα.
Δεν θα κάτσω βέβαια σε αυτό το κείμενο να αναλύσω ιστορικά στοιχεία του Halloween. Εδώ θα βρείτε πραγματάκια που, έχτισαν σιγά-σιγά μέσα μου μια διαφορετική σχέση με την συγκεκριμένη γιορτή, και με οδήγησαν πλέον να βροντοφωνάζω.. «Ναι ρε, είχαμε και Halloween στο χωρίο μας!»

► The Movie
Αυτή νομίζω ότι είναι και η πρώτη επαφή των περισσοτέρων της γενιάς μου με το Halloween. Οι ταινίες του John Carpenter στα 80’έφεραν με έναν horror τρόπο το Halloween στα σπίτια όλου του κόσμου. Η ιστορία του μικρού Michael Myers που σκότωσε την αδερφή του την βραδιά του Halloween και αργότερα ξέφυγε από το σανατόριο και άρχισε να σκοτώνει έφηβες babysitter, στοίχειωσε τις παιδικές μας ψυχές.

► Helloween
Στην εφηβεία όμως ήταν τότε που η κολοκύθα μπήκε σαν εικόνα στην ζωή μου. Και σε αυτό βέβαια ευθύνονται οι Helloween και η αγορά των δύο "Keepers" κάπου εκεί στο 1992. Το ομώνυμο κομμάτι παραμένει ένα από τα φοβερότερα ανατριχιαστικότερα μουσικά έπη του Power metal. To spell που υπάρχει στο booklet του άλμπουμ, ότι αν προφέρεις την μπάντα ως Halloween αντί για Helloween, θα μεταμορφωθείς σε μια γιγάντια κολοκύθα, ευτυχώς δεν έπιασε ποτέ. Αχ αυτό το χιούμορ των 20χρονων.

 Walpurgis Night
Έναν χρόνο μετά απέκτησα το πρώτο άλμπουμ των Γερμανών, RunningWild. Μέσα στα κομμάτια υπήρχε και ένα με τον τίτλο "Walpurgis Night". Η πρώτη μου σκέψη φυσικά ήταν «τι είναι αυτό;». Μετά από ένα μικρό ψάξιμο, έμαθα για την μεσαιωνική γιορτή της Αγίας Βαλπουργίας που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου και είναι συνδεδεμένη με ξωτικά, μάγισσες και γενικότερα την μαγεία. Μέχρι και η Εκκλησία του Σατανά στην Αμερική την αναγνωρίζει σαν επίσημη σατανική εορτή των μαγισσών. Για τους Γερμανούς είναι πλέον το αντίστοιχο Halloween μιας και όλοι ντύνονται σαν ξωτικά, μάγισσες και δαίμονες, χορεύουν όλο το βράδυ και ανάβουν πυρσούς. Θα πρέπει να γράψω ένα άρθρο κάποια στιγμή για αυτή την γιορτή μιας και την συναντάμε σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, με εντελώς διαφορετικές πρακτικές.

► Νightmare before Christmas
Την ίδια χρονιά βγαίνει μια από τις καλύτερες ταινίες του Tim Burton, όπου μπλέκει τα Χριστούγεννα με το Halloween. Hιστορία του Jack Skellington, του βασιλιά της πόλης του Halloween, που σκοντάφτει μέσα σε μια πύλη και παθιάζεται να γιορτάσει με το δικό του τρόπο τα Χριστούγεννα ακόμη συγκινεί χιλιάδες και κάθε χρόνο η προβολή της τα Χριστούγεννα είναι σχεδόν sold out. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού στην τελευταία σκηνή ακόμη κλαίω σαν μικρό παιδί…Were simply meant to be

Το Second Skin κατάφερε να κάνει τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της Αθήνας να αγαπήσει την συγκεκριμένη γιορτή.

 
 Samhain
1994 και ξεφυλλίζω ένα άλμπουμ με φωτογραφίες των Metallica, (ναι τότε δεν είχαμε internet και ακόμη και μια φωτογραφία από το αγαπημένο σου γκρουπ μπορούσε να σου δώσει φοβερές πληροφορίες) βλέπω τον Kirk Hammett και τον Cliff Burton σε κάποιες να φορούν μπλουζάκια Samhain. Τι είναι αυτό το Samhain τέλος πάντων;
Μα η deathrock, horror-punk μπάντα του Glen Danzig, όταν εγκατέλειψε τους Misfits. Εκτός αυτού όμως, Samhain η «Σοουίν» στα ελληνικα, είναι η λέξη για τον μήνα Νοέμβριο στα Ιρλανδικά. Ουσιαστικά είναι το τέλος του Καλοκαιριού και η αρχή του νέου Κέλτικου έτους. Η νύχτα του Σοουίν, η αλλιώς η νύχτα της 31ης Οκτώβρη, ήταν η γιορτή των νεκρών, όπου οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναταραχές στους θνητούς. Το Σοουίν είναι και η εξέλιξη αυτού που σήμερα γιορτάζουμε ως Halloween.

Devil’s Night
1994 και στους κινηματογράφους βγαίνει, ίσως η  αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών. Μιλώ φυσικά για το "The Crow", μια ταινία ύμνος στην πραγματική αγάπη, που σε σημεία τρομάζει από το μέγεθος της. Όλα τα συναισθήματα εδώ ακουμπούν τα άκρα. Ο πόνος, το μίσος, η αδικία, η λύτρωση και φυσικά η αγάπη, όλα είναι εδώ στο έπακρο και βάζουν τον θεατή σε έντονα ψυχικά σκαμπανεβάσματα. Η δολοφονία της Shelly Webster, την βραδιά του "DevilNight", οδηγεί τον σύντροφο της Eric Draven (οποίος επίσης δολοφονήθηκε το ίδιο βράδυ), ένα χρόνο μετά πίσω στον κόσμο των ζωντανών για να πάρει εκδίκηση. Το "DevilNight" ξεκίνησε περίπου το 1790 με διάφορες παραλλαγές και ονομασίες, όπου σαν κεντρικό θέμα έχει την διάπραξη βανδαλισμών, κυρίως από νέους, την 30η Οκτώβρη. Μια μέρα πριν από το Halloween δηλαδή. Στο Detroit, που εκεί εξελίσσεται και η ιστορία της ταινίας κατά την δεκαετία του ’80, που επλήγη ιδιαίτερα από βανδαλισμούς και εμπρησμούς για αρκετά χρόνια, οδήγησε τους πολίτες να δημιουργήσουν μια ομάδα περιπολίας που προφυλάσσει την πόλη τους πλέον κα είχε σαν αποτέλεσμα την μετονομασία της βραδιάς αυτής σε "AngelNight".

 Type O Negative
To 2000 στον δίσκο "World Coming Down" οι μοναδικοί αντιπρόσωποι του doom heavy rock & goth, (δεν υπάρχει άλλη μπάντα που έχει παίξει έτσι στον πλανήτη) έγραψε την κομματάρα "All Hallows Eve", που είναι ουσιαστικά μια alternate ονομασία του Halloween. Θα βρείτε επίσης κάποιες φορές να αναφέρονται στο Halloween με τις ονομασίες "All halloween" ή "All Saints Eve".

 Marilyn Manson
Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω τον θεό Marilyn φυσικά, ο οποίος για μια ακόμη φορά έκανε μια διασκευή του να ακούγεται καλύτερη από το πρωτότυπο. Το κομμάτι "This is Halloween" από την ταινία "The Nightmare Before Christmas", έγινε στα χέρια του Manson το ΑΠΟΛΥΤΟ HALLOWEEN SOUNDTRACK ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. Κυκλοφόρησε το 2006 σε μια special edition όλου του soundtrack της ταινίας και έβαλε την ιδέα του Halloween, σε ακόμη περισσότερα σπίτια. Manson άρχοντα, πάρε μας τα υπάρχοντα.

 Dias de Muertos (Day of the Dead)
Πάντοτε αγαπούσα την τέχνη της ζωγραφικής. Αν και μου δεν είμαι ικανός να περαστεί από τα δικά μου χέρια στο καμβά η μορφή αυτού που έχω στο μυαλό μου, μου άρεσε να παρατηρώ διάφορους καλλιτέχνες ανά τον κόσμο και να ανακαλύπτω συναισθήματα και σκέψεις μέσα από τα έργα τους. Ένας από αυτούς είναι και ο Μεξικανός, Ντίέγκο Ριβέρα. Ήταν σύζυγος της Φρίντα Κάλο (επίσης ζωγράφος, δείτε την ταινία «Φρίντα») με κομμουνιστική δράση και γνωστός κυρίως για τις τοιχογραφίες του. Ένα έργο του που μου κέντρισε το ενδιαφέρον έχει τον τίτλο "Dias de Muertos", η αλλιώς "Day of the Dead", που αναφέρεται στην αντίστοιχη γιορτή στο Μεξικό η όπου αλλού οι καθολικοί γιορτάζουν την Ημέρα των Αγίων Πάντων ή αλλιώς "All Souls Day". Στην γιορτή αυτή συγγενείς και φίλοι μαζεύονται και γιορτάζουν τη μνήμη των νεκρών τους, χωρίς όμως αυτό να έχει την αίσθηση του πένθους, παρά περισσότερο της μνήμης και της γιορτής της ύπαρξης τους. Είναι το αντίστοιχο Halloween εκεί και γιορτάζετε την 1η Νοεμβρίου.

 Second Skin
Μιας και είπα Day of the Dead, να αναφερθώ και σε κάτι που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό. Το Halloween στην Ελλάδα, ήταν πάντα φτωχό. Τα τελευταία χρόνια ξεπετάχτηκαν αρκετοί που προσπάθησαν να παρουσιάσουν καλλιτεχνικά την γιορτή αυτή και οφείλω να ομολογήσω ότι απέτυχαν. Το μοναδικό μέρος που κατάφερε να περάσει το συναίσθημα αυτής της εορτής και να χτυπήσει στην καρδιά της, ήταν μόνο ένα και μιλώ φυσικά για το Second Skin. Όλα τα events που διοργανώθηκαν σε αυτό το μέρος για την «ημέρα των νεκρών», έβαζαν τον κόσμο στο πετσί της γιορτής αυτής με άρτιο σκηνικό, εκτός και εντός του club, μουσική που δεν υπάκουε σε συγκεκριμένες φόρμουλες, στυλιστικά happenings που δεν έγιναν ποτέ αλλού και με τον κόσμο σε ένα τεράστιο ποσοστό, να ακολουθεί το όλο vibe με αντίστοιχα ποιοτικά concepts. Νιώθω πολύ τυχερός που συμμετείχα μουσικά σε αυτό το event τα τελευταία χρόνια και ευγνώμων για τις στιγμές που έζησα με τον κόσμο και θα θυμάμαι για πάντα. Το Second Skin κατάφερε να κάνει τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της Αθήνας να αγαπήσει την συγκεκριμένη γιορτή. Μερικές φορές δεν έχει αξία μόνο αυτό που κάνεις να είναι σπουδαίο, αλλά και το impact που θα αφήσει μετά να είναι το αντίστοιχο. 

Τελευταία