Neil Young - Homegrown

Για αρκετούς μουσικόφιλους, λίγα πράγματα είναι πιο ελκυστικά και ενδιαφέρονται από ένα «χαμένο» album. Αντίθετα με τους όρους «never released» ή «scrapped» που αφορούν δουλειές οι οποίες δεν κυκλοφόρησαν επιλεκτικά, ο όρος «χαμένο» περιέχει κάτι μυστηριώδες, ενώ η ανάγκη του να μην χαθεί εν τέλει αυτή η προσφορά στη μουσική γίνεται προτεραιότητα. Όταν δε αυτό το album αναμένεται ωμά συναισθηματικό και ο δημιουργός του έχει αγαπηθεί για την ωμότητα και τη σιωπηλότητά του. «Μερικές φορές η ζωή πονάει», έγραψε πρόσφατα ο Neil Young, ανακοινώνοντας πως σκοπεύει να κυκλοφορήσει το «χαμένο» album του από τα 70s, Homegrown.

Υπάρχουν αρκετές ιστορίες που αναλύουν γιατί ο Young περίμενε 46 χρόνια για να κυκλοφορήσει το Homegrown, μια συλλογή τραγουδιών αγάπης που ξεκίνησε να γράφει στο ζενίθ της καριέρας του. Στη βιογραφία του, Shakey, ο Young περιγράφει πως αποφάσισε τελευταία στιγμή να κυκλοφορήσει το Tonight’s the Night αντί του Homegrown. Σε μια άλλη ιστορία, στην οποία ο σπουδαίος μουσικός αναφέρεται συχνά τελευταία, υπάρχει η αναφορά ότι το album -που ηχογραφήθηκε το 1974 κατά τη διάρκεια του χωρισμού του με την Carrie Snodgress, μητέρα του παιδιού του Zeke- ήταν πολύ οδυνηρό για να κυκλοφορήσει. «Ήταν προσωπικό, με τρόμαζε», είπε στον Cameron Crowe του Rolling Stone το 1975. Σύμφωνα με τη βιογραφία του, ο Young περιέγραψε το Homegrown στον πατέρα του ως «μεγάλα τραγούδια χωρίς τα οποία μπορώ να ζήσω».

Το Homegrown είναι rock n roll. Αληθινό, true, ωμό, βαθύ rock n roll. Αφού ανακάλυψε πως η γυναίκα του τον παράτησε για ένα ταξίδι πέντε ημερών στη Χαβάη με έναν άνδρα που στη βιογραφία του Young ονομάζεται «Captain Crunch», ο Young έφυγε για τουρ με τους Crosby, Stills, και Nash, με προορισμό 24 πόλεις. Έμελλε να είναι το πλέον προσοδοφόρο τουρ στην ιστορία της μουσικής έως σήμερα, και περιείχε λιμουζίνες που πληρώθηκαν και δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, μια γιγάντια πινακίδα στην τελευταία στάση στο Long Island, και πολλά ακόμη που έκαναν την περιοδεία λιγότερο προσοδοφόρα από ότι θα ήταν αν δεν υπήρχαν τόσα έξοδα.

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα βαρύγδουπο μπάσο στο Separate Ways, το οποίο λειτουργεί ως προάγγελος και ορίζει το ιδιαίτερα ρευστό και εύθραυστο «πλαίσιο» του album. «Now we go our separate ways/ Lookin’ for better days/ Sharin’ our little boy/ Who grew from joy back then», τραγουδάει στη Snodgress ο νεαρός Young, στον απόηχο της εγκατάλειψής του από τη σύζυγό του. Στο Try ο Young μας χαρίζει τις δεύτερες της σπουδαίας country μουσικού, Emmylou Harris, κατόχου 14 Grammy και του Grammy Lifetime Achievement Award, σε ένα κομμάτι γεμάτο χαρμολύπη και μια δόση ελπίδας που λείπει από το «άνοιγμα» του album.

Η μπασογραμμή του Tim Drummond στο Love Is a Rose αποτελεί το ιδανικό «χαλί» για τους στίχους του Young σε ένα κομμάτι που κουβαλάει τη βαριά αθωότητα ενός παιδιού και του πρίσματός των «αθώων» του κόσμου για την αγάπη: «Love is a rose but you better not pick it/ It only grows when it’s on the vine». Μεσολαβεί το σύντομο Mexico όπου ο Young φαίνεται να απευθύνεται στο παιδί του και προσπαθεί να βρεις τρόπους να ξεφύγει από την καθημερινότητα της ερωτικής απογοήτευσης, εκφράζοντας την επιθυμία του να φύγει μακριά από όσα ξέρει και έχει, για να βρει τον εαυτό του.

Kansas και We Don’t Smoke It No More φαντάζουν περισσότερο ως συνδετικοί κρίκοι, μα προηγείται το σοκαριστικό Florida όπου Young και Ben Keith πειραματίζονται με ποτήρια κρασιού πάνω σε χορδές πιάνου, κατασκευάζοντας ένα απόκοσμο ηχητικό «πέπλο» γύρω από το μονόλογο του Young για ένα ζευγάρι με ανεμόπτερα στη Florida που χάνει τον έλεγχο και συγκρούεται με ένα ζευγάρι με μωρό, με τους πέντε τους να πεθαίνουν! Κομμάτι ενδεικτικό του πόσο διαφορετικός μπορεί να γίνει ένας καλλιτέχνης αν η στιγμή είναι κατάλληλη και τα σκοτεινά σημεία του μυαλού του βρουν το δρόμο προς το πεντάγραμμο και το χαρτί. Σοκαριστικό.

Η αλήθεια είναι πως ακούγοντας το Homegrown καταλαβαίνεις ότι ίσως ήταν για καλό το γεγονός πως δεν κυκλοφόρησε το 1975, αφού θα χανόταν μέσα σε μια παλίρροια από λαμπρά albums, και περισσότερο θα ενίσχυε την έως τότε εικόνα του Young, παρά θα τον διαφοροποιούσε όπως συμβαίνει τώρα. Ίσως ο λόγος που δεν κυκλοφόρησε τότε να μην ήταν το γεγονός πως ήταν πολύ προσωπικό για τον καλλιτέχνη – πιθανότατα θα ήταν πολύ αγαπητό. Τόσο πολύ, που κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει τη σημασία του για τον ίδιο, αλλά και για τη μουσική. Αλλωστε, οι καλλιτέχνες γράφουν για τους εαυτούς τους και μοιράζονται μαζί μας αυτά που δημιούργησαν, για να μας δώσουν μια μικρή ματιά στον κόσμο τους.

Δυσκολεύτηκα πολύ να βαθμολογήσω τον δίσκο για πολλούς λόγους. Ο βασικότερος όλων ήταν οι προσδοκίες που υπήρχαν. Όταν η εκτέλεση του Star of Bethlehem από το 1975 τελείωσε και ο δίσκος σταμάτησε, επέστρεψα στο Love Is A Rose και στο Florida, για διαφορετικούς λόγους, και συνειδητοποίησα ότι αυτό το album μπορώ να το προσθέσω στη συλλογή μου ως βινύλιο, και να ακούσω ήχο του ’75, τραγούδια αγάπης «παντρεμένα» με ανατριχιαστικά τρίλεπτα όπως το Florida, απολαμβάνοντας μια κατάθεση ψυχής που άργησε (;) πολλές δεκαετίες. Must άκουσμα.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Reprise Records
Genre: Folk/Country Rock
Παραγωγός: Neil Young, Elliot Mazer, Ben Keith, Tim Mulligan
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/06/2020
Band Links: Neil Young, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία