Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑMarilyn Manson - Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death)

Marilyn Manson - Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death)

Απίστευτο μου φαίνεται το ότι πέρασαν 20 χρόνια. Φαντάζουν σαν εχθές για μένα και φαντάζομαι επίσης για πολλούς Mansonικούς της γενιάς μου, από τότε που φωνάζαμε “Fight!”, “Fight!”,”Fight!”! To τέταρτο άλμπουμ (που για μένα είναι το πέμπτο, μιας και πάντα θα θεωρώ το “Smells Like Children” κανονικότατο άλμπουμ), του Marilyn, κυκλοφόρησε σε μια εποχή που δεν μπορώ να πω ότι ήταν και η πιο φιλική για το πρόσωπο του, τουλάχιστον στην πατρίδα του. Γνωρίζοντας την απόλυτη αποθέωση τα προηγούμενα χρόνια, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός ατελείωτου shit-storm και πλέον ήταν υπαίτιος για οτιδήποτε έκανε ο μέσος έφηβος της Αμερικής.

Αντί όμως να κάτσει στα αβγά του έβγαλε το πιο «αναρχικό» άλμπουμ της καριέρας του, με κομμάτια που κόβουν σαν ξυράφι. Στίχοι-δηλητήριο και ίσως το πιο σκοτεινό άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ. Θυμάμαι όταν με το “Mechanical Animals”, είχα παραξενευτεί με τη στροφή σε πιο glam rock ήχους και την απομάκρυνση από το Industrial ύφος του. Εδώ πάλι έγινε μια στροφή στα μονοπάτια του Αντίχριστου αλλά με ένα πολύ διαφορετικό, πιο ώριμο τρόπο. Παράξενο μας φάνηκε αργότερα όταν μάθαμε ότι από την τριλογία του “Antichrist-Mechanical-Holy Wood” αυτό είναι το πρώτο μέρος του sequel που είχε στο μυαλό του ο Marilyn. Αυτό βέβαια δικαιολογεί και τη μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ.

Για μένα παραμένει μετά από τόσα χρόνια η αγαπημένη μου δουλειά του Marilyn κι αυτό για δεκάδες λόγους που μπορώ να αναφέρω. Αν οι Savatage έχουν το “Streets”, οι W.A.S.P. το “Crimson Idol” τότε ο Marilyn έχει το “Holy Wood”. Δεν είναι ένα απλό άλμπουμ αλλά μια rock opera. Ένα έργο που δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που ήθελε ο δημιουργός του και παρακάτω θα καταλάβετε τι εννοώ. Αν πιστεύετε ότι το “Antichrist” ήταν το μεγάλο “fuck off” του Marilyn, γελιέστε. Διαβάστε τους στίχους στο ένα και τους στίχους εδώ. Ανατρεπτικό, σκατόψυχο σε σημείο που ο Αντίχριστος εδώ γίνεται ο ίδιος ο αμνός της Σταύρωσης.

Το άλμπουμ χωρίζεται σε τέσσερα μέρη ( Α-In The Shadow, D-The Androgyne, A-Of Red Earth, M-The Fallen) που δημιουργούν και το όνομα του ήρωα μας, Adam Kadmon (το όνομα προέρχεται από την Kabbalah και σημαίνει «ο πρωταρχικός άνθρωπος»). Ο Adam πηγαίνει για μια καλύτερη ζωή από το Death Valley στο Holy Wood. Απογοητευμένος από αυτό που ανακαλύπτει εκεί, δημιουργεί μια επανάσταση στην αντι-κουλτούρα, για να σφετεριστεί τον καταναλωτικό πολιτισμό του Holy Wood. Θεωρεί τον εαυτό του σωστό εκπρόσωπο του “Celebritariarism”, μια ιδεολογία κατά την οποία η φήμη είναι η πρωταρχική ηθική αξία μιας θρησκείας, ριζωμένη στην λατρεία και το μαρτύριο των διασημοτήτων. Σε αυτήν, οι διάσημοι νεκροί λαμβάνουν σεβασμό σαν να ήταν άγιοι και ο J.F. Kennedy λατρεύεται σαν σύγχρονος Ιησούς Χριστός. Η θρησκεία του Holy Wood, μοιάζει με αυτή του Χριστιανισμού, καθώς αντιπαραθέτει το φαινόμενο των νεκρών διασημοτήτων στον αμερικάνικο πολιτισμό με τη σταύρωση του Χριστού. Γενικά στο άλμπουμ θα δείτε αναφορές σε διασημότητες όπως ο John Lennon και χαρακτηριστικά για τη δολοφονία του J.F. Kennedy που όπως έχει πει και ο ίδιος ο Manson, είναι το μόνο γεγονός στην σύγχρονη ιστορία που ισούται με την σταύρωση και ότι από παιδί, παρακολουθώντας το γνωστό βίντεο της δολοφονίας, πιστεύει ότι είναι το πιο βίαιο πράγμα που έχει δει ποτέ.

Η φράση “Guns, God and Government” που συναντάμε αρκετά συχνά στο άλμπουμ είναι και η απάντηση του Manson για τα αίτια της σφαγής στο Columbine και οι βασικές αιτίες βίας και επιβίωσης της συντηρητικής αμερικάνικης κουλτούρας, η οποία υπερασπίζεται την κουλτούρα των όπλων, την ανεπάρκεια στις οικογενειακές αξίες και την γενικότερη αμερικάνικη κλίση προς τις διαμάχες και τον πόλεμο. Όλα αυτά, αποκλειστικά για το κέρδος αλλά και την επιδέξια χρήση του χριστιανισμού προς έναν «ηθικό πανικό». Ένα μεγάλο μέρος του άλμπουμ αναλύει τον πολιτισμικό ρόλο του Ιησού, με τον Manson να πιστεύει ότι η σταύρωση είναι και η αρχή ενός γεγονότος που δημιούργησε την εικόνα του celebrity. Όπως και ο ίδιος είπε, μπορεί στο “Antichrist Superstar” να εναντιώθηκε σε περιεχόμενα της βίβλου, σε αυτό το άλμπουμ έψαξε να βρει τι κοινά μπορεί να βρει σε αυτήν. Ανέπτυξε λοιπόν μια άποψη ότι ο Χριστός ήταν μια επαναστατική φιγούρα, ένα άτομο που σκοτώθηκε επειδή είχε επικίνδυνες απόψεις και του οποίου η εικόνα αργότερα έγινε προϊόν εκμετάλλευσης και εμπορίας για το οικονομικό κέρδος στο όνομα του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς. Είπατε κάτι μήπως για το αναρχικό πνεύμα του συγκεκριμένου άλμπουμ;

Μουσικά αν και ο επικρατέστερος όρος είναι το Industrial Metal, στο άλμπουμ θα βρεις gothic χροιές, hard rock μέχρι και punk rock στοιχεία. Κομμάτια που ακούω ακόμη και σήμερα με το ίδιο πάθος; “GodEatGod”, “The Love Song” (που αποτελεί και τον ύμνο της αγάπης που έχει η Αμερική στα όπλα και η μεταφορά ότι ο πατέρας είναι το χέρι, η μάνα το όπλο και τα παιδιά οι σφαίρες - και το που θα τα πυροβολήσεις είναι η ευθύνη τον γονέων απέναντι σε αυτά) , “The Fight Song”, “Disposable Teens” (με αναφορά στο “Revolution” των Beatles και το «1984» του George Orwell), ‘Target Audience” (το αγαπημένο κομμάτι του δημιουργού από το άλμπουμ), “Cruci-Fiction In Space” (ΕΠΟΣ!), “The Nobodies” (που έχει κάνει κόσμο και κοσμάκη να το τραγουδά στα κλαμπ), “The Death Song” ( το προσωπικό αγαπημένο μου αυτή την περίοδο), “Coma Black” ( μόνο δάκρυα κάθε φορά) και σε λίγο θα πω όλο το άλμπουμ όποτε ας σταματήσω εδώ.

Δε θα πω κάτι παραπάνω, πέρα από το ότι αν δεν το έχετε ακούσει ακόμη να το κάνετε πάραυτα. Αν για κάποια αιτία δε σας έκατσε καλά την πρώτη φορά, μη το ακούσετε σαν ένα δίσκο που θα απολαύσετε χιτάκια. Σίγουρα είναι από τα δύσκολα άλμπουμ του Marilyn, αλλά όσες περισσότερες ευκαιρίες του δώσεις και όσο περισσότερο καταφέρεις να μπεις στην όλη ιστορία, τότε θα είναι ένα άλμπουμ που θα σε συντροφεύει για μια ζωή.

Her heart’s a bloodstained egg, we didn’t handle with care …It’s broken and bleeding and we could never repair…This was never my world, you took the angle away…I’d kill myself to make everybody pay… 

To μυθιστόρημα: Πλέον δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά μάλλον οι παλιοί φίλοι του Marilyn Manson σίγουρα θυμούνται πως εκείνη την εποχή, παρέα με το άλμπουμ, ο Manson είχε ετοιμάσει και ένα μυθιστόρημα, γραμμένο το 1999 (αν και ο Manson έχει πει ότι το ετοίμαζε σαν ιδέα από το 1995). Η αρχική ιδέα ήταν να κυκλοφορήσει μαζί με το δίσκο. Μια σειρά από καθυστερήσεις που σε αυτές ο Manson αναφέρεται ως «εκδοτικό πόλεμο», οδήγησαν στο να μην εκδοθεί ποτέ. Ο Manson είχε συμφωνήσει με την New Line Cinema για την μεταφορά του έργου αυτού σε φιλμ, αλλά αργότερα ακύρωσε τα πάντα μιας και ένιωσε ότι το όλο project τροποποιήθηκε με τέτοιο τρόπο που κατέστρεφε το καλλιτεχνικό του όραμα. Τελευταία αναφορά στο βιβλίο έγινε από τον Manson το 2014 όπου ερωτηθείς για αυτό, ανέφερε ότι θα ήθελε στο μέλλον να κυκλοφορήσει σαν μια μίνι-video σειρά, αλλά από τότε δεν έχει γίνει κάποια κίνηση για να βγει αυτό το έργο στην επιφάνεια. Όπως είχε περιγράψει και ο ίδιος, η ιστορία πίσω από το βιβλίο θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι παράλληλη με την δική του αλλά θα μέσα από μεταφορές και συμβολισμούς θα μπορούσε να είναι η ιστορία καθενός. «Είναι για όταν είσαι ακόμη αθώος και αδαής, σαν τον Αδάμ στον Παράδεισο πριν την τιμωρία του Θεού. Και μετά βλέπει κάτι σαν το Hollywood, που το χρησιμοποίησα μεταφορικά για να παρομοιάσω αυτό που έχουν οι άνθρωποι στο μυαλό τους σαν τον τέλειο κόσμο και πόσο πολύ θέλουν να γίνουν κομμάτι αυτού του τέλειου κόσμου. Παρόλο που μέχρι να φτάσεις εκεί, ο κόσμος αυτός δεν θεωρεί ότι ανήκεις σε αυτόν και συνεχώς σε χτυπά και σε διαβάλει σε κάθε σου βήμα και εσύ συνεχίζεις να παλεύεις ξανά και ξανά. Μέχρι που όταν φτάνεις τελικά στον πολυπόθητο προορισμό, αντιλαμβάνεσαι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί είναι και αυτοί που σε όλη την διαδρομή ήταν και το εμπόδιο σου. Έτσι καταλήγεις να μισείς τους πάντες. Εκεί καταλαβαίνεις ότι σε έκαναν μέρος του δικού τους παιχνιδιού που δεν αντιλαμβανόσουν ότι σε εξαγόραζαν σιγά-σιγά σε αυτό. Αντάλλαξες μια φυλακή για να βρεθείς σε μια άλλη. Αυτό γίνεται και στην επανάσταση, γίνεσαι αρκετά ιδεαλιστής ώστε να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο ενώ αυτό που ανακαλύπτεις στο τέλος είναι ότι το μόνο που μπορείς να αλλάξεις είναι ο εαυτός σου.» Περιέγραψε επίσης το Holy Wood, την περιοχή που αναφέραμε πιο πάνω, σαν μια διαφορετική μεταφορά της Disney World, μόνο που εκεί ο κόσμος θα πήγαινε για να δει βία, σεξ και όλα αυτά τα ακραία πράγματα που εκφράζουν την νοσηρή φαντασία μας.

Γνωρίζατε ότι:

-Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη σκιά των δολοφονιών που διενεργήθηκαν από δυο έφηβους οι οποίοι άνοιξαν πυρ στο Columbia High School. Ήταν μια μαύρη περίοδος για τον ίδιο, μιας και τα media της εποχής έψαχναν κάποιον για να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος της υπόθεσης και το γεγονός ότι οι δυο έφηβοι δήλωσαν οπαδοί της μουσικής του, κατέστησε τον Manson το τέλειο θήραμα τους. Μιλάμε για μια κατάσταση χειρότερη και από εκείνη της δεκαετίας του ’80 με την PMRC, χιλιάδες ξεσηκωνόντουσαν στους δρόμους και διαδήλωναν έξω από κάθε συναυλία του. Στη φρενίτιδα των media ο Manson, στάθηκε πιο ώριμος από ποτέ, κρατώντας ένα χαμηλό προφίλ, κάτι που στην πορεία τον δικαίωσε. «Υπήρχε μια τρέλα γενικώς στο τι να αποφασίσεις. Αξίζει τον κόπο; Θα καταλάβει ο κόσμος αυτά που θέλω να πω; Και το χειρότερο θα με αφήσουν καν να τα πω; Είχα σχεδόν κάθε πόρτα κλειστή εκείνη την περίοδο και δεν μου στάθηκε σχεδόν κανείς.»

-Η δημιουργία του άλμπουμ ξεκίνησε στο σπίτι του Marilyn στο Hollywood Hills και μετά η ηχογράφηση με την υπόλοιπη μπάντα έγινε στο Death Valley του Los Angeles. Μήπως σας θυμίζουν όλα αυτά κάτι από τον τίτλο του άλμπουμ;

-Τα περισσότερα από τα κομμάτια γράφτηκαν από την συνεργασία του Marilyn με τον John 5, πριν φτάσουν στα αυτιά και τον υπολοίπων και φυσικά αργότερα έπαιξε μεγάλο ρόλο στην όλη δημιουργική πλευρά και ο Twiggy. Γράφτηκαν περίπου 100 θέματα μουσικής, από τα οποία 30 έγιναν τραγούδια και 19 επιλέχτηκαν για τον δίσκο. WOW! Αυτό και αν είναι δημιουργικός οίστρος.

-Το άλμπουμ συμπληρώνει την τριλογία που είχε σαν αρχική ιδέα ο Manson στο μυαλό του. Μόνο που το “Holy Wood” αν και βγήκε τρίτο στη σειρά, είναι το ξεκίνημα της ιστορίας, ενώ τα “Antichrist Superstar” και “Mechanical Animals” είναι και τα sequel. Κομμάτια και ιδέες υπήρχαν για το συγκεκριμένο άλμπουμ από το 1995.

-Ο Manson έχει περιγράψει το άλμπουμ με την παρακάτω δήλωση. “This is a soundtrack for a world that is being sold to kids and then being destroyed by them. But maybe that’s exactly what it deserves”. Καταλαβαίνεται γιατί λέω ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι και το πιο «αναρχικό» που έκανε ποτέ ο Manson.

-Μπορεί με αυτό να έληξε και η ένδοξη μουσικά τριλογία του Marilyn, δεν κατάφερε με τίποτα να σταθεί δίπλα στο “Antichrist Superstar” και στο “Mechanical Animals”, τουλάχιστον στο κομμάτι της εμπορικής επιτυχίας. Όλα τα γεγονότα πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, το επιθετικό κλίμα απέναντι στον Marilyn, αλλά και το ίδιο το επιθετικό κλίμα στο άλμπουμ, που δεν έχει τίποτα το καλογυαλισμένο, ή τόσο glam approached, όπως ήταν το “Mechanical Animals”, δεν έφερε τις γνωστές πωλήσεις που έκανε ο Manson μέχρι εκείνη την στιγμή στην Αμερική (αν και έγινε ένα χρόνο μετά χρυσό), μιας και είναι το μόνο άλμπουμ του που δεν κατάφερε να μπει στο top 10. Στον υπόλοιπο κόσμο πάντως δέχτηκε πολύ καλές κριτικές και από το κοινό άλλα και από τα media.

- Το “The Nobodies” είναι ένα από τα χαρακτηριστικά κομμάτια και ένα από τα τρομερότερα βίντεο του Marilyn, που όπως είχε δηλώσει «Είχα ήδη μια ιστορία για το βίντεο, ένα είδος Marilyn Manson παραμυθιού, όπου δύο ορφανά αποφασίζουν να δραπετεύσουν από το ορφανοτροφείο που έμεναν, λόγω της κακοποίησης που δεχόντουσαν από τις μοναχές- που μάλλον αυτό κάνουν όλες οι μοναχές υποθέτω».

Τελευταία