Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣOlafur Arnalds - some kind of peace

Olafur Arnalds - some kind of peace

Για όσους δεν ξέρουν τον Ólafur Arnalds από τους Kiasmos ή από το Broadchurch, αυτός είναι ένας Ισλανδός πολυπράγμων μουσικός που έχει κατακλύσει τις μουσικές σκηνές, τα τελευταία χρόνια και ο οποίος είχε ξεκινήσει ως drummer σε metal συγκρότημα, αν και το πιάνο, τα έγχορδα και τα ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία ήταν εκείνα που τελικά τον κέρδισαν. Μαζί με την κυκλοφορία του Re:member, το 2018, ο Arnalds είχε κάνει στάση και στην Αθήνα, όπου έπαιξε για το κοινό του δύο back-to-back συναυλίες, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Η ατμόσφαιρα που είχε καταφέρει να πλέξει μαζί με μια χούφτα μουσικών ήταν τόσο πυκνή, βουκολική και ρομαντική που σε καθήλωνε στη θέση σου και σου έκοβε την ανάσα. Είναι ανάμεσα στις συναυλίες που θα μου μείνουν για πάντα αξέχαστες, για πολλούς λόγους, ανάμεσα σε αυτούς το γεγονός ότι εκείνο το βράδυ κάπως κατάφερα να καταλήξω στη ΓΑΔΑ (αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα αναλυθεί σε άλλο επεισόδιο).

Το some kind of peace έχει ως εξώφυλλο το ίδιο το πρόσωπο του Arnalds και αυτό σε προδιαθέτει για το εξής: πρόκειται να ακούσεις έναν πολύ προσωπικό δίσκο. Όταν βρεθείς μέσα στις συνθέσεις, καταλαβαίνεις ότι όντως πρόκειται για ένα πολύ αυτοεξερευνητικό εγχείρημα, αφού ακόμα και οι μουσικοί που έκαναν την εμφάνισή τους σε 3 από τα κομμάτια του δίσκου, είναι δικοί του άνθρωποι. Μάλιστα, το “Loom” γράφτηκε μαζί με τον Βρετανό Bonobo. Η απόφαση για την εν λόγω σύμπραξη πάρθηκε όταν οι δυο τους συνευρέθηκαν σε μια πεζοπορία. Πριν την κυκλοφορία του δίσκου, στη σελίδα του Arnalds είχε ανέβει φωτογραφία του μαζί με τον Bonobo - και έτσι καταλάβαμε όλοι ότι αυτός επρόκειτο να είναι ακόμα ένας εξαιρετικός δίσκος.

Παρά τον έντονο πειραματισμό του στο προηγούμενο πόνημά του, με το some kind of peace, ο Arnalds, μας σερβίρει μια συλλογή από κομμάτια που βρίσκονται πιο κοντά στον αρχέτυπο της μουσικής που λατρεύει να συνθέτει. Στο προσκήνιο βρίσκεται πάντα το πιάνο, που μπλέκεται με τις χορδές, ενώ ο στίχος σπανίζει και οι πειραματισμοί με ηλεκτρονικό ήχο είναι μεν περιορισμένοι αλλά πάντοτε παρόντες. Η ανθρώπινη φωνή ως μουσικό όργανο απαντάται σε ελάχιστα κομμάτια, ανάμεσα στα οποία είναι το “Woven Song”, όπου κάνουν την εμφάνισή τους φωνητικές γραμμές από περουβιανό, παραδοσιακό τραγούδι, πλάι σε κελαηδίσματα πουλιών, το “Back to the Sky”, όπου η JFDR τραγουδάει με ξέπνοη φωνή τους στίχους που θα βαπτίσουν αυτό το δίσκο, και το “The Bottom Line” όπου συναντάμε την καλύτερη ερμηνεία αυτού του album και η οποία μας προσφέρεται από την Josin.

Η ανθρώπινη φωνή σπανίζει ή είναι σιγανή, ακριβώς επειδή χρησιμοποιείται ως μέσο για να αναδείξει το συναίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης που καθολικά βιώνουμε όλοι μας, στους 4 τοίχους μας, στον καναπέ και μπροστά από την οθόνη μας. Όπως όλες οι συνθέσεις του Arnalds, έτσι και αυτός ο δίσκος έχει στο κέντρο του τη φύση και τον παγωμένο Βορρά και είναι κατά κύριο λόγο κινηματογραφικές - θα μπορούσαν να είναι soundtrack σε αμέτρητες ταινίες.

Το some kind of peace είναι αντιφατικός σαν δίσκος, ακριβώς όπως και οι ίδιες οι λέξεις “social distancing” είναι σχεδόν αντώνυμες, όμως κάπως σε αυτή την πραγματικότητα συνυπάρχουν. Όση ζεστασιά σου προσφέρουν τα κομμάτια, άλλο τόσο χειμώνα εμπεριέχουν. Για το λόγο αυτό η κυκλοφορία του δίσκου συνοδεύτηκε με ένα live stream των κομματιών, στο κανάλι του Arnalds, στο Youtube. Αυτή ήταν μια προσπάθεια να διαλυθεί η απομόνωση, διατηρώντας την απόσταση.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Decca Records
Genre: Experimental, Electronica, Ambient, Classical
Παραγωγός: Olafur Arnalds
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 06/11/2020
Band Links: Facebook, Instagram, Bandcamp

Τελευταία