Molchat Doma - Monument

Την πρώτη καραντίνα την είχα περάσει ακούγοντας το "Etazhi" των Molchat Doma σε καθημερινή βάση, σα μια μικρή προσευχή. Σε μια ζορισμένη περίοδο, οι εικόνες από μικρά διαμερίσματα που μυρίζουν κλεισούρα, που τα παράθυρά τους κοιτάνε προς έναν κοντινό τοίχο και, αν τυχόν έχουν μπαλκόνι, αυτό βλέπει σε κάποιο παρακμιακό αστικό τοπίο, τσιμεντένιο κι έρημο, μου ήταν περιέργως καθησυχαστικές. Όταν η καθημερινότητα δε σε βοηθά να κοιτάξεις μακριά, ίσως η αποδοχή μιας κατάστασης είναι μια γόνιμη λύση. Και στις νεκρές βραδινές ώρες που το μυαλό μου ταξίδευε, οι μελωδίες των Λευκορώσων με έκαναν να μην αισθάνομαι απομονωμένος. Ανακοίνωσαν νέο δίσκο, αστειευόμουν πως αν υπάρξει δεύτερη καραντίνα, αυτό θα είναι το σάουντράκ της. Κι επειδή ως γνωστόν το Σύμπαν έχει πολύ άρρωστο χιούμορ, έκανε ένα αστείο πραγματικότητα. Ξανά μέσα, ξανά δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει, ξανά οι Molchat Doma να κάνουν λίγο πιο ανεκτή την κατάσταση. Και ξανά οι σκέψεις περί της βλακείας μου που έχασα εκείνη τη συναυλία τους στο Temple. Οπότε αναπόφευκτα τα βράδια μπροστά από μια οθόνη ακολουθούνται κατά πόδας από post punk ήχους και μια γλώσσα που όσο δεν την καταλαβαίνεις, τόσο μιλάει μέσα σου.

Αν και το εξώφυλλο του "Monument" άφηνε μια Laibach γεύση, τα πρώτα δείγματα ήρθαν και μας έδειξαν ότι το post punk θα ξαναείναι ο κανόνας. Το "Ne Smeshno" με τις πλάγιες αναφορές σε Bauhaus (ειδικά στα τραβήγματα των φωνητικών) και το "Discoteque" με την ειρωνική χαρά του μας κέρδισαν. Και μετά ήρθε και ο υπόλοιπος δίσκος. Ένας δίσκος που ξεκινάει με ένα δυσοίωνο ambient sample που μοιάζει να έχει βγει από κάποια ταινία καταστροφής του ’80. Και πάνω σε αυτήν την καταστροφή, οι Doma θα ξαναχορέψουν έναν batcave χορό. Και το "Utonut’" ένα κομμάτι θλιμμένα ξεσηκωτικό δίνει το σήμα για την έναρξη του πάρτυ. Ένα πάρτυ που ταιριάζει γάντι με την παγκόσμια κατάσταση, την ψύχρα της εποχής. Ένα πάρτυ που πρωτίστως πρέπει να βιώσεις μόνος σου.

Τα υπόλοιπα κομμάτια εξαιρουμένων των κομματιών που προώθησαν τον δίσκο δεν ξεφεύγουν από τη μόνιμη ψυχική μουντάδα. Σε τέτοιο βαθμό που το "Otveta Net" και το "Zvezdy" θα μπορούσαν να έχουν ηχογραφηθεί για τον προηγούμενο δίσκο. Ειδικά αυτή η uptempo μελωδία της κιθάρας του δεύτερου είναι μια μαχαιριά στην ψυχή που μαζί με το μπάσο και τη μελαγχολία των φωνητικών αποδεικνύει την αθανασία της κληρονομιάς των Joy Division. Το πιστό στη MIDI θρησκεία της μπάντας "Udalil Tvoy Numer" επίσης είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι που καθησυχάζει τον ακροατή πως όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος, κάποια πράγματα παραμένουν σταθερά, με ένα από αυτά τον ήχο της μπάντας. Και δε μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο θα ‘θελα να βγω στην άδεια Αθήνα μετά τις 10 για να δω το κενό της φωτισμένο από κίτρινα φώτα ενώ το "Leningradskiy Blues" ακούγεται από τα ακουστικά μου αντί να αναγκάζομαι να μένω σπίτι.

Αν το "Utonut’" είναι η ξεσηκωματική αρχή αυτού του πάρτυ με μαύρα γυαλιά στο σκοτάδι, το ρυθμικά ήπιο "Lubit’ I Vypolnyat’" είναι ο νυσταγμένος τελευταίος χορός με όλη τη μελαγχολία του τέλους της γιορτής. Ιδανικό και αξιοζήλευτο κλείσιμο, σαν ένας συννεφιασμένος ουρανός του χειμώνα μετά από ξενύχτι σε κάποιο υπόγειο, με το echo στις τελευταίες νότες να υπογραμμίζει την παγωνιά.

Οι Molchat Doma έτυχαν αναγνώρισης και hype. Ωστόσο δεν έπεσαν θύματά του, παραμένουν ταγμένοι σε έναν σκοπό, τον οποίο υποστηρίζουν απόλυτα. Και είναι ως δια μαγείας πάντα εκεί όταν χρειάζεσαι κάτι νέο από αυτούς; Προαίσθημα; Επιχειρηματικό δαιμόνιο; Δε γνωρίζω. Αλλά ξέρω ότι πάντα θα περιμένω την επόμενή τους κίνηση με αγωνία, ενώ αν θα θυμάμαι σε 20 χρόνια κάτι απ’ όλη αυτήν την κατάσταση, σίγουρα θα ‘ναι ντυμένο με τις νότες τους μέσα στο κεφάλι μου. Και θα απαλύνεται η όποια δυσφορία.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Sacred Bones
Genre: Post Punk
Παραγωγός: Roman Komogortsev
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 13/11/2020
Band Links: Molchat Doma, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, Bandcamp

Τελευταία