Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑKraftwerk: Γράφοντας τη. . . βίβλο της ηλεκτρονικής μουσικής

Kraftwerk: Γράφοντας τη. . . βίβλο της ηλεκτρονικής μουσικής

Το 1970 κάπου ανάμεσα στις metal συνθέσεις των Black Sabbath και των Led Zeppelin, στο "Space Oddity" του David Bowie που μετράει ήδη ένα χρόνο ζωής και τους ψυxεδελικούς ήχους των Pink Floyd, ξεπηδάνε από το Dusseldorf της Γερμανίας οι Kraftwerk. Η μπάντα των Florian Schneider and Ralf Hütter δεν έχει τίποτα το γνώριμο ούτε στον ήχο της ούτε στην εμφάνιση της και σκάει στην πιο καυτή ροκ δεκαετία ως κάτι το εξωγήινο. Ή χρησιμοποιώντας τα λόγια του Schneider «ως μια ανθρωπο-μηχανή».

Ο Ralf Hutter έχει πει ότι ξεκίνησαν από την ερώτηση ‘What does Germany sound like today?’ και 50 χρόνια αργότερα, εμείς σίγουρα ακούμε τον ήχο της μεταπολεμικής Γερμανίας μέσα από τους δίσκους τους. Οι ίδιοι έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως “sound-scientists” και “musical workers” και δεδομένου ότι ο Schneider έχει εφεύρει και δικά του όργανα όπως ένα ηλεκτρονικό φλάουτο και ένα vocoder-style synthesizer, δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι είναι ένας τίτλος που έχουν κερδίσει.

Οι Kraftwerk εμφανίζονται στις συναυλίες τους με ατσαλάκωτα κοστούμια και γραβάτες και κοντά καλοχτενισμένα μαλλιά αλλά η εμφάνισή τους δεν είναι το μόνο που προκαλεί την περιέργεια του κοινού. Παρόλο που το συγκρότημα χρησιμοποιούσε κλασσικά όργανα όπως κιθάρα, μπάσο και ντραμς, τα επεξεργάζονταν για να δημιουργήσουν έναν ηλεκτρονικό ήχο, τελείως διαφορετικό από ότι ήταν συνηθισμένο μέχρι τότε. Ο Schneider έπαιζε φλάουτο, βιολί και synthesizer και ο Hütter πλήκτρα.

Από το 1973 όμως, αποφασίζουν να παράγουν τον ήχο του συγκροτήματος αποκλειστικά ηλεκτρονικά. Μέχρι το 1974 έχουν συνεργαστεί και αντικαταστήσει περίπου 6 μουσικούς, οι οποίοι έπαιρναν διάφορους ρόλους ανάλογα με τον εκάστοτε δίσκο. Παρόλο που ήδη από το πρώτο τους album που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με την ίδρυση τους, οι Kraftwerk κάνουν εμφανές το μουσικό στυλ τους, ο ήχος τους αλλάζει αρκετά στο τρίτο τους άλμπουμ και ακόμα περισσότερο από το Autobahn που κυκλοφορεί το 1974. Πλέον οι Kraftwerk μειώνουν τους πειραματισμούς και προσθέτουν στίχους στις συνθέσεις τους παίρνοντας μια πιο pop πορεία. Τα επόμενα albums, Radio-Activity (1975), Trans-Europe Express (1977), The Man-Machine (1978) Computer World (1981), Electric Café (1986) και Tour de France Soundtracks (2003) δημιουργούνται βασισμένα πάντα σε ένα κοινό concept.

Αν υπάρχει ένα εξώφυλλο άλμπουμ των Kraftwerk που όλοι γνωρίζουν αυτό είναι The Man-Machine (Die Mensch Maschine) και αν έπρεπε να ονομάσουμε το αντίστοιχο μοναδικό τραγούδι αυτό είναι το “The Model” που βγήκε από τον ίδιο δίσκο. Ιστορικός δίσκος τόσο για το Γερμανικό συγκρότημα όσο και για τη μουσική γενικότερα.

Παρόλο που οι Κraftwerk αποτελούνταν πάντα από περισσότερα από δύο μέλη, ήταν πάντα το concept των Schneider και Hütter αφού αυτοί ήταν πάντα πίσω από τις συνθέσεις. Ο Karl Bartos, ο οποίος συμμετείχε στο συγκρότημα από το 1975 μέχρι το 1990 παίζοντας πλήκτρα, βιμπράφωνο, ηλεκτρονικά κρουστά και κάνοντας φωνητικά, έχει πει χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ “The Kraftwerk Story” ότι στην ουσία ένιωθε “part-time Kraftwerk.”

Πέρα από το μουσική τους, οι Kraftwerk έχουν μείνει γνωστοί για τις εντυπωσιακές παραστάσεις τους αλλά και για την απέχθεια τους στα μέσα. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι κατάφεραν να τους πλησιάσουν.

Οι Kraftwerk μετράνε πλέον 50 χρόνια από την ίδρυση τους και θεωρούνται πρωτοπόροι της ηλεκτρονικής μουσικής και όχι μόνο. Ο ήχος τους έχει επηρεάσει και χρησιμοποιηθεί από καλλιτέχνες της hip hop σκηνής, pop μπάντες και φυσικά σε όλα τα φάσματα της ηλεκτρονικής μουσικής όπως house και techno.

Ίσως ο Keith Ging του περιοδικού Melody Maker να μετανιώνει για την τότε κριτική του μετά το British tour το 1975 η οποία περιέγραφε τον ήχο των Kraftwerk ως αδύναμο χωρίς συναίσθημα “and damn little attempt to pull off anything experimental, artistically satisfying or new. For God’s sake, keep the robots out of music.

Τελευταία