Katatonia - Dead Air Session

Έπιασα να ακούσω τον συγκεκριμένο δίσκο με ιδιαίτερη όρεξη, αν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη αγάπη στα live sessions των Katatonia. Ωστόσο, όπως τα έφερε η μοίρα, η τελευταία συναυλία, στην οποία είχα βρεθεί το Φλεβάρη, ήταν εκείνη των Katatonia, στο Gagarin, και ήταν μαγευτική. (Τώρα που γράφω αυτό το άρθρο κοιτάω την τοιχοκολλημένη αφίσα που κράτησα από εκείνη τη βραδιά - αυτή με το κόκκινο κοράκι).

Οι Katatonia είναι γνωστό τοις πάσι πως αποτελούν ένα γιγάντιο κεφάλαιο της progressive. Οι δίσκοι που κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 2000, είναι μια εξαιρετικά σημαντική συνεισφορά στην τέχνη της μουσική και πάντα τους ακούω με ιδιαίτερη αγάπη. Έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να χτίζουν μελαγχολικά, κατατονικά τοπία. Την ικανότητα αυτή, συνεχίζουν να τη διαθέτουν, ακόμα και στα τελευταία albums τους τα οποία για πολλούς ίσως είναι χαμηλότερου επιπέδου σε σχέση με τις πρότερες δουλειές τους (ενδεχομένως εξ αιτίας της αποχώρησης του drummer τους, της διάνοιας που φέρει το όνομα Daniel Liljekvist). Εκτός αυτού, ο στίχος ξεχωρίζει πάντοτε και έχει μια πολύ συγκεκριμένη συνειρμική δομή, που προσωπικά λατρεύω. Τέλος, η φωνή του Jonas Renkse έχει μια από τις όμορφες αντρικές χροιές που έχω ακούσει. Παρά τις αδυναμίες του, ο Renkse, μπορεί πάντοτε να γράψει μια ενδιαφέρουσα φωνητική γραμμή που θα εξυψώσει το κομμάτι, χωρίς η εν λόγω φωνητική γραμμή να είναι ιδιαίτερα σύνθετη.

Το Μάιο, και δεδομένων των συνθηκών, οι Katatonia έκαναν stream μία “live” συναυλία. Η ηχογράφηση και προβολή της συναυλίας πραγματοποιήθηκε στο στούντιο Gröndahl στις 9 Μαΐου και η setlist περιλάμβανε 20 κομμάτια που είχαν ψηφιστεί από τους ίδιους τους οπαδούς του συγκροτήματος. Ο δίσκος πήρε το όνομα Dead Air Session και περιέχει κομμάτια από κάθε περίοδο της ιστορικής τριαντάχρονης πορείας του συγκροτήματος. Έτσι, στο δίσκο συναντάει κανείς κομμάτια που γράφτηκαν την προηγούμενη χιλιετία (π.χ. Tonight’s Music), πλάι σε κλασικές συνθέσεις (π.χ. Evidence, July, Lethean) αλλά και σε πιο φρέσκες παραγωγές του συγκροτήματος (π.χ. Laquer, Unfurl). Τα τεχνικά θέματα ήταν ελάχιστα (π.χ. στο Tonight’s Music).

Το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό, τολμώ να πω, και είναι ένας εξαιρετικός σύντροφος για τις κατατονικές βραδιές που περνάμε. Οι κιθάρες ίσως έχουν λιγότερο καθαρό ήχο απ’ όσο θα ήθελα, αλλά οδηγούν τα κομμάτια με βεβαιότητα και καλή τεχνική. Η απουσία του Daniel Liljekvist μου ήταν αρκετά αισθητή όταν τους είδα ζωντανά πριν από σχεδόν ένα χρόνο, αλλά σε αυτό το δίσκο, ο Moilanen έχει κάνει άλματα και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Ο Renkse, όπως πάντοτε, δεν έχει την καλύτερη σχέση με το διάφραγμά του και δεν είναι pitch perfect, αλλά όσο προχωράει η setlist, και ζεσταίνεται η φωνή του, γίνεται διαρκώς καλύτερος, φτάνοντας στο απόγειο με το Lacquer, όπου, αν και πιεσμένες, οι ψηλές του νότες είναι καθαρές και αρκετά ακριβείς. Επίσης, να γίνει μια ιδιαίτερη μνεία στον κιθαρίστα Anders Nystrom, που με τα δεύτερα φωνητικά γεμίζει τα κομμάτια και συχνά επισκιάζει και τον Renkse (π.χ. Evidence). Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι και στο live του Φεβρουαρίου, ο Nystrom μας είχε εντυπωσιάσει όλους όσους δεν τους είχαμε ακούσει ξανά σε ζωντανή συναυλία.

Η βαθμολογία που δίνω είναι μάλλον υποκειμενική, επειδή νιώθω βαθιά αγάπη για τους Katatonia και είναι 8. Ενδεχομένως ο δίσκος να αξίζει κάτι λιγότερο, αλλά όχι πιο κάτω από 7 στα 10.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Peaceville Records
Genre: Progressive Metal
Παραγωγός: Peaceville Records
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 13/11/2020
Band Links: Katatonia, Facebook, Instagram

Τελευταία