Αρχική DEPARTISTSLUCKY 88 κιθαριστικά δίδυμα της 80s US Thrash Metal σκηνής

8 κιθαριστικά δίδυμα της 80s US Thrash Metal σκηνής

Ο Kirk Hammett γίνεται σήμερα 57 χρονών. Δεν ήθελα όμως να θυμηθώ ξανά τα επιτεύγματά του διότι η αλήθεια είναι πως τα έχω μάθει απ' έξω όπως κάθε μεταλλόπουλο που σέβεται τον εαυτό του. Αρχισα να ψάχνομαι για να χτίσω μια λίστα κιθαριστών που καθόρισαν το αμερικάνικο thrash metal όπως ο γενεθλιάζοντας κύριος, έτσι για να πάρετε μια γεύση από το σκεπτικό μου.

Τα αδιέξοδα στη συνέχεια ήταν απανωτά διότι συνειδητοποίησα πως οι κιθαρίστες των κορυφαίων συγκροτημάτων στο US Thrash Metal πηγαίνουν σαν τους Χιώτες, δηλαδή δύο δύο. Θα αναφέρεις τον Hammett και τολμήσεις να βάλεις σε δεύτερη μοίρα τον James Hetfield; Θα κάνεις το ίδιο πράμα με την διπλή κιθαριστική επίθεση των Slayer; Έτσι λοιπόν τιμώντας τα γενέθλια του Kirk Hammett σας παρουσιάζω 8 ακόμα thrash ντουέτα που είτε εφηύραν, είτε καθόρισαν τη μουσική που ονομάζουμε US Thrash Metal.

Dave Mustaine/Chris Poland (Megadeth)

Ο καπετάνιος των Megadeth έχει ζευγαρώσει κιθαριστικά με πολλούς καταξιωμένους συναδέλφους του. Από τον Marty Friedman ως τον Al Pitreli και τον Kiko Loureiro στα 00's και έπειτα. Μέχρι και με τον Hetfield ήταν κιθαριστικό δίδυμο στις πρώτες ημέρες των Metallica. ?ρα ο Dangerous Dave γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ποιόν θα διαλέξει για wingman στη μπάντα του.

Θα ήθελα να διαλέξω την εξωπραγματική του συνεργασία με τον Marty Friedman όταν έπαιξαν τις κιθάρες του... εξωγήινου Rust in Peace (1990) αλλά και δυο χρόνια μετά σε ένα από τα καλύτερα heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών, το "Countdown to Extinction". Αυτή η εποχή είναι και η πιο γόνιμη για τη μέγκα-μπάντα. Στα 80's όμως ο Mustaine επικοινώνησε ιδανικά με τον Chris Poland στους δυο πρώτους δίσκους των Megadeth. Τα "Killing is my Business..." και "Peace sells..." είναι ανάμεσα στους δίσκους που έβαλαν τις βάσεις του thrash metal κινήματος. Χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω;;;

Kerry King/Jeff Hanneman (Slayer)

Το πιο άρρωστο και νοσηρό δίδυμο της οκτάδας, οι συνομήλικοι Kerry King και Jeff Hanneman ξέρουν να μεταφράζουν σε riff και μελωδίες τους στίχους που έχουν γράψει είτε οι ίδιοι, είτε ο Araya. Το έχω πει και παλαιότερα πως riff όπως π.χ. του "Black Magic" θα μπορούσε να το έχει γράψει και ο Darth Vader αν σε ένα άλλο σύμπαν ήταν κιθαρίστας σε μπάντα!! King και Hanneman τα έβρισκαν τέλεια οι δυο τους και ο συγχωρεμένος ίσως είναι και το μοναδικό άτομο από την αρχική σύνθεση των Slayer που δε μάλωσε με τον Kerry King. Αυτό λέει πολλά. Οι δυο τους είναι μαλωμένοι με τη φράση "ποιοτικό σόλο" αλλά αυτό εν τέλει ίσως να είναι και συνειδητή επιλογή.

Gary Holt/Rick Hunolt (Exodus)

Ήταν τα αντίστοιχα toxic twins του thrash metal (τα αυθεντικά ήταν ο Perry με τον Tyler των Aerosmith), αλλά δεν έγιναν γνωστοί για τις άτακτες συνήθειές τους. Ο Gary Holt και ο Rick Hunolt είναι σε αυτή την πολύ μικρή κλίκα των προπατόρων του thrash metal ιδιώματος. Είναι η "H-Team" όπως αναφέρονταν οι ίδιοι στη μεταξύ τους συνεργασία. Κάτι thrash ευαγγέλια εκεί στα 80's, τύπου "Bonded By Blood", "Piranha" και "Toxic Waltz" είναι δικά τους "παιδιά".

Scott Ian/Dan Spitz (Anthrax)

Εδώ τη δόξα έχει κλέψει ο Scott Ian. Ο Dan Spitz έχει περισσότερο το ρόλο του Ρόμπιν, όμως στις lead κιθάρες είναι μάστορας. Πριν μια 5ετία ο Spitz μάλωσε ακριβώς για αυτό το λόγο με τους υπόλοιπους Anthrax και κυρίως με τον Ian και τον Charlie Benante, δηλαδή για το αν έπαιξε τις lead κιθάρες μέχρι το 1995 πριν αποχωρήσει και πάει να διαδαχθεί την τέχνη της ωρολογοποιίας.

Όπως και να έχει το πράμα Spitz και Ian έχουν γράψει τις κιθάρες σε μερικά από τα θρυλικότερα thrash άλμπουμ στη δεκαετία του '80. Δίσκοι όπως ο "Fistful of Metal" και κυρίως οι "Spreading the Disease" και "Among the Living" αναδεικνύουν την δεινότητα του κιθαριστικού δίδυμου.

Alex Skolnick/Eric Peterson (Testament)

Να τολμήσω να τους αποκαλέσω το πιο τεχνικά καταρτισμένο δίδυμο της thrash οκτάδας, ιδιαίτερα το Skolnick; Συνθετικά στα 80's προσπάθησαν να φθάσουν τους υπολοίπους αλλά ήταν μια ιδέα, ένα τσακ πίσω τους παρότι οι Testament σαν μπάντα ήταν μια ασταμάτητη thrash μηχανή με σπουδαία άλμπουμ αλλά όχι θρυλικά όπως ένα "Master of Puppets" 'η ένα "Rein in blood". Δεν ήταν τυχαίο που τους φόρεσαν την ταμπέλα "Metallica των φτωχών". Οι κιθάρες των Peterson και Skolnick σε άλμπουμ όπως το "Practice what you preach" 'η το "The Legacy" πιάνουν υψηλά στάνταρ.

Jim Durkin/Eric Meyer (Dark Angel)

Οι Dark Angel είναι από τις μπάντες που λογίζονται οριακά στο πρώτο thrash κύμα. Υπάρχουν από τις αρχές των 80's και έπαιξαν τόσο ακραία για την εποχή τους, όμως δεν έχουν ούτε το ένα εκατομμυριοστό της φήμης των Metallica 'η των Slayer. Είναι σημαντικοί και δεν είναι τυχαίο που βρίσκονται σε αυτή την εκλεκτή οκτάδα.

Δε θα αναλωθώ στη σπουδαιότητά τους αλλά οι Durkin/Meyer που έχουν αναλάβει αυτή την κιθαριστική κρεατομηχανή αξίζουν όχι μόνο τις 5 κουβέντες που θα γράψω στη συνέχεια αλλά ακόμα χίλιες πέντε. Απλά θα τολμήσεις να ακούσεις τις δυο πρώτες κυκλοφορίες τους, τα "We Have Arrived" και ως επί το πλείστον το "Darkness Descends". Εκεί ανάμεσα στα παρανοϊκά riff και τους brutal ρυθμούς, θα αναφωνήσεις χωρίς δισταγμό πως "AYTO ΕΙΝΑΙ THRASH!!".

John Connelly/Anthony Bramante (Nuclear Assault)

Ανέκαθεν ο Connelly ήταν ο Mustaine των φτωχών και με καλύτερη φωνή τολμώ να πω. Τραγουδούσε σε υψηλό επίπεδο και έπαιζε μαζί με τον Bramante τα πυρηνικά κιθαριστικά θέματα των Nuclear Assault. Τα τρία πρώτα άλμπουμ και το "The Plague" EP είναι αρκετά για να σε πείσουν ότι είναι από τα ποιοτικότερα κιθαροντουέτα στο thrash metal. Αυτό που πάντα μου άρεσε είναι πως προσπαθούσαν να παίξουν πάντα όσο πιο γρήγορα μπορούσαν αλλά με καθαρότατα riff. Θέλεις riff;; Riff να φάν' κι οι κότες.

Edward Carlson/Michael Gilbert (Flotsam & Jetsam)

Τα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα 80's οι Flotsam & Jetsam ήταν δυνατά για να τους πλαισιώσουν στις πρώτες θέσεις του αμερικάνικου thrash metal μια για πάντα. Οκ, η μεταγραφή του Jason Newsted στους Metallica τους έδωσε 15 λεπτά διαφήμισης. Να υποθέσω τους έδωσε πίσω και μερικά δολάρια παραπάνω από ανυποψίαστους νέους οπαδούς των Metallica που ήθελαν να γνωρίσουν την πρώην μπάντα του Newsted. Το αστείο είναι πως όλοι αυτοί οι ανίδεοι ακροατές γνώριζαν τι εστί "Doomsday for the Deceiver", πέφτοντας πάνω στα riff των Carlson/Gilbert όπως πέφτει πάνω σε τοίχο ένα αμάξι που τρέχει με 200 χιλιόμετρα την ώρα.

Παθαίνεις ένα metal shock, όπως το αντίστοιχο τραγούδι της πρώτης μεριάς του "Doomsday..." 'η όταν αναγνωρίζεις τη δουλειά που έχει γίνει σε τραγούδια όπως το "Desecrator" 'η το επικό "Hammerhead". Στο "No place for disgrace" οι Carlson και Gilbert κάνουν συμφωνία με το Διάβολο. Ακούστε το break και τα σόλο στο ομώνυμο κομμάτι 'η τι παιχνίδι παίζεται στο "Dreams of Death" και το τεχνικό "I Live you Die" και θα γνωρίσετε ένα από τα αγαπημένα σας ντουέτα στον κόσμο της εξάχορδης.

Τελευταία