Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣNothing But Thieves - Moral Panic

Nothing But Thieves - Moral Panic

“Ηθικός πανικός”. Σημάδι των καιρών μας, και τα κλασσικά αγαπημένα σας ptsd της Ειρήνης ξαναχτυπούν, αφού ο ηθικός πανικός και το πως διοχετεύεται κοινωνικά και νομοθετικά να ξέρετε αποτελεί υπερβολικά sos θέμα για οποιασδήποτε μορφής εξέταση στα μαθήματα της εγκληματολογίας. Συνεπώς όποτε βλέπω αυτή την έκφραση, απλά περνάνε από μπροστά μου σελίδες και παράγραφοι που αναλύουν το φαινόμενο. Ωστόσο, καμία σχέση δεν έχει ο συγκεκριμένος ηθικός πανικός με τα δικά μου προβλήματα, αφού μόνο χορευτικό πανικό μου προκάλεσε η πρώτη μου επαφή με το single και εναρκτήριο κομμάτι του νέου δίσκου των Nothing But Thieves, “Unperson”, το οποίο άκουγα μετά μανίας για μήνες. Δε ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε (πέντε singles έδωσαν, κάποιος ασχολήθηκε καλά με το marketing), αλλά ήταν αυτό που με μπρίζωσε για τα καλά.

Αν λάβουμε υπόψιν τη συγκεκριμένη πληροφορία κι εμένα να ξεβιδώνομαι μέσα σε διάφορα γραφεία όταν δε με έβλεπε κανείς, αλλά και το γεγονός ότι οι Nothing But Thieves ξεπετάχτηκαν μια βραδιά από το Nottingham (ναι, το είπα, δε ντράπηκα) και κατέκτησαν τον κόσμο του pop rock, τότε καταλαβαίνουμε ότι οι απαιτήσεις μουγια το “Moral Panic” ήταν αρκετά ψηλά. Και πως να μην είναι άλλωστε, από τη στιγμή που ήδη μετράνε δύο δισκάρες στο ενεργητικό τους, με το “Broken Machine” του 2018 να σκάει σα βόμβα που δεν έχει ούτε λεπτό ξεκούρασης. Όχι μόνο αυτό, αλλά η φήμη που τους ακολουθεί για τα εκρηκτικά τους live shows, από όσα έχω καταλάβει, μόνο με το βεληνεκές των Twenty One Pilots μπορούν να συγκριθούν στο είδος τους.

Έρχεται η στιγμή λοιπόν που το "Moral Panic" πέφτει στα χέρια μου. Όλα καλά και όλα γνώριμα, οι πρώτες νότες του μελλοντικού rock dance anthem “Unperson” που είναι ήδη οικείες στα αυτιά μου, ηχούν και όλα πάνε καλά. Το σπιτικό πάρτυ συνεχίζεται, με την επερώτηση “Is everybody going crazy?” να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, ενώ όλοι οι καραντινάτοι χορεύουμε μέσα σε κάποιο καταθλιπτικό δωμάτιο. Η ειρωνεία είναι ότι οι ηχογραφήσεις του "Moral Panic" είχαν τελειώσει προτού ξεκινήσει αυτή η τρέλα που ζούμε. Καταραμένοι προφήτες; Μπορεί.

Ο χορός δε συνεχίζεται για πολύ ακόμη όμως, αφού το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου “κατεβάζει” αισθητά τους ρυθμούς, ενώ είναι σε πρώτο πλάνο η δουλειά που έχει πέσει πάνω στα samples αλλά και τις κιθάρες. Ήταν ήδη φανερό από το “Broken Machine” ότι οι Nothing But Thieves έχουν βρει τελείως δικό τους ήχο και ταυτότητα, κάτι που τους ανάγει στα πιο ελπιδοφόρα σχήματα του είδους, και το συγκεκριμένο κομμάτι επιβεβαιώνει αυτό τους το κεκτημένο.

Οι ρυθμοί μένουν χαλαροί στο “Real Love Song”, ενώ πάνε σκόπιμα να ξεψυχήσουν τελείως στο “Phobia”, του οποίου τα παιχνίδια ανάμεσα στις μουσικές παύσεις και τα σχεδόν ψιθυριστά φωνητικά του Conor Mason, αποτίουν φόρο τιμής στους Muse, κάτι που δε θα αργήσουμε να ξαναδούμε εντός του δίσκου.

Ο άκρατος ενθουσιασμός μου για το δίσκο τούτο, λειτουργεί σα δίκοπο μαχαίρι, καθώς και περιμένω πολλά από τη μία, αλλά και δυσκολεύομαι να παραδεχτώ τα στραβά του, από την άλλη. Αν βάλουμε όμως αυτές τις δύο προσδοκίες σε μία εξίσωση, καταλαβαίνουμε εδώ ότι ο δίσκος κάνει κάπου μια κοιλίτσα. Όχι κάτι τρομερό, από αυτές που είναι σαν καραμελίτσα, αλλά την κάνει. Τα “This feels like the end”, “Free if we want it” και “There was the sun”, αν και συμπαθέστατα κομματάκια που προσφέρονται για μελλοντικά sing alongs, δεν έχουν αυτό το ιδιαίτερο, instant hook που με έχουν συνηθίσει οι Nothing But Thieves. Εξαίρεση η μελωδιάρα προς το τέλος του “There was the sun”, αλλά και το, σχεδόν power ballad, “Impossible” που σπάει κάπως εκεί στη μέση αυτή τη radio friendly μονοτονία.

Όλα αυτά, ευτυχώς θα έρθει να τα γκρεμίσει συθέμελα το καλύτερο pop rock κομμάτι που άκουσα για φέτος, κι εξίσου φόρος τιμής στους Muse, “Can you afford to be an individual?”. Μπασογραμμές και κιθάρες που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από κανέναν, η ιδιαίτερη κι αναγνωρίσιμη πια φωνή του Mason να μη λυπάται να ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη γεμάτη παράπονο, και οι στίχοι να μαστιγώνουν το self esteem σου και σου ζητάνε να κοιτάξεις ειλικρινά τον καθρεύτη χωρίς δικαιολογία. Αν δε σε έχω πείσει ως τώρα να ρίξεις μια αυτιά σε όλη τους τη δουλειά, άκου μόνο αυτό το κομμάτι κι ερωτεύσου το.

Το συγκρότημα επιλέγει να κλείσει το δίσκο με ένα ακόμη ήρεμο, ταξιδιάρικο θα έλεγε κανείς κομμάτι με το “Before we drift away”. Σε γενικές γραμμές, υπήρξε ένας φανερός πειραματισμός. Σε καμία περίπτωση οι Nothing But Thieves δε καταφέρνουν να φτάσουν σαν σύνολο το "Broken Machine", αλλά σίγουρα δημιουργούν έναν πάρα πολύ καλό δίσκο, ο οποίος μάλιστα παίρνει ένα τελείως διαφορετικό νόημα από τον αρχικό, δυστοπικό του στόχο, σε μία απρόσμενη πραγματικότητα. Αν και βρήκα τον εαυτό μου σε αρκετά του κομμάτια, μάλλον κρατάω αυτά παρά ολόκληρη του δουλειά. Έχω όμως να περιμένω τεράστια πράγματα από αυτούς και αυτό από μόνο του, μου αρκεί.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Sony Music Entertainment
Genre: Alternative Rock
Παραγωγός: Mike Crossey
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 23/10/2020
Band Links: Nothing But Thieves, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία