Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣclipping. - Visions Of Bodies Being Burned

clipping. - Visions Of Bodies Being Burned

Πριν ξεκινήσουμε να λέμε οτιδήποτε, αν δεν γνωρίζεις τους clipping., πήγαινε αμέσως και βάλε το “Story 2” να παίζει όσο διαβάζεις το παρόν κείμενο. Αν τους γνωρίζεις, έχεις ιδέα τι μας περιμένει και τους δύο στο εσωτερικό του “Visions of bodies being burned”. Οι clipping. λοιπόν, είναι τρεις τύποι που ανακάλυψα ψάχνοντας “πράγματα που μοιάζουν με τους Death Grips”. Πέραν του πειραματικού τους ήχου και της εντελώς καινοτόμου προσέγγισης απέναντι στο hip hop, λίγα κοινά έχουν με τους Death Grips τελικά, αλλά ευτυχώς – και σε θέμα ύπαρξης κοινών και που έπεσαν στο δρόμο μου.

Το τρίο που απαρτίζει το σχήμα, αποτελείται από τους παραγωγούς William Hutson και Jonathan Snipes, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει musique-concrete στοιχεία στις παραγωγές τους (εννοούμε την ηχογράφηση και επεξεργασία εξωτερικών ήχων για τη δημιουργία samples) και τα unapologetic φωνητικά του Daveed Diggs ο οποίος σε έναν ιδεατό κόσμο θα έκανε τον Eminem να ντρέπεται που αυτοαποκαλείται rap god – και σκέψου ότι τον εκτιμώ κιόλας τον ξανθούλη. Σόρυ Εμινεμάκο, εσύ ντίσαρες τον Machine Gun Kelly κι ευτυχώς γιατί άρχισε να βγάζει ενδιαφέρουσα μουσική, αλλά πρέπει να πούμε κι εμείς αλήθειες.

Η ικανότητα του Diggs να πατάει πάνω σε progressive μουσικούς ρυθμούς – χαρακτηριστικό στη μουσική των clipping. γενικά, που ποικίλουν ανάμεσα σε 7/8, κάτι δεκατατρίτα και άλλα που δε μπορώ να πιάσω με γυμνό αυτί μη όντας μουσικός, είναι από τα πρώτα πράγματα που σε σκαλώνουν στη μουσική και την παράδοξη ιστοριογραφία που χτίζουν με κάθε τους κομμάτι οι clipping.. Και αν πράγματι έβαλες το “Story 2” να παίζει στην αρχή, βρίσκεσαι λίγα δευτερόλεπτα μακριά από το να καταλάβεις τι εννοώ.

Όπως ήδη θα μπορούσε να καταλάβει αισθητικά και μόνο κάποιος που τους ακολουθεί, ο τέταρτος κατά σειρά full length δίσκος των clipping έρχεται κάπως σαν θεματική συνέχεια του περσινού “There existed an addiction to blood” - φανερό και από την πανομοιότυπη δομή των εξωφύλλων τους. Μάλιστα, το “Visions of bodies being burned” επρόκειτο να κυκλοφορήσει λίγους μόλις μήνες μετά τον προκάτοχό του, αλλά η πανδημία είχε άλλα σχέδια. Και oh boy, άξιζε η αναμονή.

Η συγκεκριμένη κριτική είναι δύσκολη. Είναι δύσκολη γιατί ξεκινάς από το να βάζεις σε καλούπια τη μουσική των clipping, πράγμα που από μόνο του είναι δύσκολο. Στη μουσική τους, ξεκινά ένα ταξίδι ήδη από το ντεμπούτο “CLPPNG”, όπου κάθε κομμάτι σε παραπέμπει σε εικόνες, ιστορίες, διδάγματα και φαντασιακά που δεν τολμάς. Τα τολμούν αυτοί για σένα. Με το “CLPPNG” να είναι μια ωδή σε παραμύθια κοινωνικής αποδιοργάνωσης, τα “There existed an addiction to blood” και “Visions of bodies being burned” είναι το soundtrack που θα εύχονταν να έχουν όλες οι horror ταινίες το 2020. Το άκουσμά τους σε παραπέμπει σε κάτι πολύ πιο άβολο από τα πιο σοκαριστικά true crime documentaries που έχεις δει, ενώ το εν λόγω album, είναι από αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις που το sequel ήρθε και μηδένισε τον προκάτοχο.

Στο ζουμί όμως, το “Intro” στην κλασσική δομή βίαιης στιχουργικής εισαγωγής σε δίσκο των clipping, βρίσκει έναν πρωταγωνιστή να συνειδητοποιεί με τρόμο ότι τα έχει κάνει σκατά. Στη συνέχεια, ένα wordplay από το στίχο των Geto Boys στο κομμάτι “My mind plays tricks on me”, έρχεται να μας δώσει το “Say the name”, ένα κομμάτι που, βασικά είναι αυτό που θα άκουγες αν είχες πρόβλημα όρασης, ενώ παρακολουθούσες ένα αυθεντικό 90s slasher horror flick – αυτό έλειπε άλλωστε, εφόσον έχει ως έμπνευση το “Candyman”. “Candlesticks in the dark, visions of bodies being burned”.

Ένα ιντερλούδιο στο πρόσωπο του “Wytchboard” που βρίσκει δύο κορίτσια να παίζουν με ένα ouija board, θα αφήσει τη μνεία στα κακά πνεύματα για να περάσει στους κακούς ανθρώπους. Ένας ύμνος στο κλισέ του “final girl” (αυτή η κοπέλα που σε ένα θριλερ θα μείνει τελευταία ζωντανή και θα ξεσκεπάσει – νικήσει το δολοφόνο που έφαγε τους υπόλοιπους) το “96 Neve Campbell”, με ευθεία αναφορά στην πρωταγωνίστρια του “Scream”, επιτυγχάνει έναν παραλληλισμό σοκ ανάμεσα στο προαναφερθέν κλισέ, αλλά και τη “boss bitch” γυναίκα που καταφέρνει και στέκεται όρθια σε μία κοινωνία φτιαγμένη να την εξολοθρεύσει. Θεμέλιος λίθος στην επιτυχία του παραλληλισμού, το γεγονός ότι η πλειοψηφία των στίχων έχει ανατεθεί στις συμμετέχουσες Cam and China, ανερχόμενο rap σχήμα.

Τη σκυτάλη παίρνει με τη βία ένας καταιγισμός του Diggs, που έρχεται μα σε πείσει ξανά για το σχολιασμό που έκανα στα φωνητικά του παραπάνω. Το “Something Underneath” με τη δική του αναφορά σε sci-fi σκηνικά, είναι ο ήχος που παίζει στο μυαλό σου όταν σκέφτεσαι ότι “κάτι δε πάει καλά”. Κι ενώ τα ηχητικά πειράματα είναι σχεδόν απόντα στο προηγούμενο κομμάτι ώστε να λάμψουν οι στίχοι, το “Make them dead” σου πλασάρει ιδιαίτερα ενοχλητικά drones για να δώσει μια άλλη χροιά στο πως γίνεται σωστά ένα πολιτικό statement μέσω της μουσικής.

Η γυναικεία μορφή και η ανάγκη χειραφέτησής της παίρνει μία διαφορετική μορφή στο “She bad”, αφού εδώ η γυναικά μεταμορφώνεται σε ένα παντοδύναμο, γεμάτη οργή για εκδίκηση πνεύμα. Κατά τη δομή του found footage film, οι clipping χρησιμοποιούν randomly found sound footage, για να δομηθούν πάνω του στίχοι και εικόνες που παραπέμπουν στην αναζήτηση του μύθου του “Blairwitch project”. Το “Visions of bodies being burned” είναι ένας δίσκος γεμάτος στις αναφορές, και φαίνεται ότι οι clipping το γνωρίζουν και το αγαπάνε καλά το horror τους, αλλά το “Invocation”, που είναι βασικά μια συνεχής τονική νότα της οποίας το pitch είναι 666.0 Herz, ξετινάζει τα όρια της φαντασίας του πόσα μπορείς να συνδυάσεις. Το track υπάρχει για να ενοχλήσει, ενώ πολλοί λένε ότι η συγκεκριμένη νότα χρησιμοποιείται για επικλήσεις δαιμόνων.

Κάτι που καταφέρνει, αφού στη συνέχεια έρχεται το “Pain everyday” μαζί με τον Michael Esposito, του οποίου τα βασικά recordings προέρχονται από ηχογραφήσεις EVP – αυτή τη συσκευή δηλαδή που χρησιμοποιούν οι κυνηγοί φαντασμάτων για να ηχογραφήσουν δήθεν πνεύματα. Πιστεύεις ή όχι στο μεταφυσικό και τα φαντάσματα, το συγκεκριμένο κομμάτι θα σε σοκάρει, αν όχι με οτιδήποτε άλλο τότε σίγουρα με τη δομή, την τεχνοτροπία του αλλά και το γενικευμένο άγχος που αφήνει πίσω του. “Death isn’t really the worst part”. Αν δε σε έφαγαν τα φαντάσματα, το beat στο “Check the lock” σίγουρα σκοτώνει, ενώ για πρώτη φορά οι clipping χρησιμοποιούν απείραχτο synth για να δημιουργήσουν, σημείο αναφοράς όπως έχουν πει στον αγαπημένο τους John Carpenter – και ακούγεται. Παραδίδοντας τη μία κομματάρα μετά την άλλη, η συνεργασία τους με τους Ho99o9, “Looking like meat” εξαπολύει σκοτάδι, και εξίσου αλύπητο beat στο verse των Ho99o9.

To “Drove” βασικά ο ήχος μιας διαδρομής με σακαράκα μέσα σε βοσκοτόπια, θα παρκάρει έξω από το “Eaten alive”, γιατί φυσικά για τι δεν είχαμε μιλήσει ακόμη; Για κανίβαλους. Οποιαδήποτε αναφορά σε κοινωνικό κανιβαλισμό (μπορεί να μην) είναι τυχαία. Νότες κιθάρας αλλά και ακόμη πιο πειραματικά κρουστά και κουδούνια κάνουν δειλά την εμφάνισή τους, καθόλου άτοπα όμως δεν είναι αφού έχουν αφεθεί στα στιβαρά και έμπιστα χέρια των Jeff Parker και Ted Byrnes, αντίστοιχα.

Δεν έχουν αφήσει και τίποτα όρθιο, κοινωνικό και μεταφυσικό, οι clipping., οπότε ας μιλήσουμε και για την αστυνομική βία. Με έναν παράδοξο τρόπο, μιλώντας βασικά για τον θάνατο τριών αστυνομικών με πολύ διαφορετικούς τρόπους, καταφέρνουν να θίξουν το θέμα με ταυτόχρονο σεβασμό στην πηγή του κακού στο "Body for the pile". Δε θα πω περισσότερα, ακούστε το, είναι καθηλωτικό, και για την ιστορία συμμετέχει στην παραγωγή ο Sickness.

Ωστόσο, για να ολοκληρωθούν οι μεταφυσικές αναφορές των clipping που είναι πολυάριθμες και γεμάτες έμπνευση, ο τελευταίος παραλληλισμός της δουλειάς θα χτυπήσει στο “Enlancing”, όπου ο φόβος για το άγνωστο, το ακατανόητο και το αβέβαιο του Λαβκραφτιανού μύθου, έρχεται να παρομοιασθεί με ένα ψυχεδελικό trip, χρησιμοποιώντας trip hop – θα τρελαθώ με πως πιάνονται από λεπτομέρειες για να δημιουργήσουν ήχους. Πράγμα απόλυτα λογικό αν λάβουμε υπόψιν την απόλυτα υπαρκτή σχιζοφρένεια από την οποία έπασχε ο Lovecraft. Η χιονοστοιβάδα αυτή θεμάτων, στίχων και παραγωγών έρχεται κάποια στιγμή να κοπάσει – περίπου. Λέω περίπου, αφού οι clipping, έχουν παράδοση για τελευταίο κομμάτι να βάζουν ένα avante garde performance. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το “Secret piece” αντλεί από το “Secret piece” της Yoko Ono, η οποία αντλούσε από τον John Cage, και αν ξέρετε ποιός είναι ο John Cage, έχετε καταλάβει που πάει όλο αυτό. Βασικά είναι μια νότα της οποίας η διάρκεια είναι στην διάθεση του ερμηνευτή με συνοδεία από ήχους πουλιών. Ντάξει, νομίζω ότι το “ένα πιάνο που καίγεται” που έκλεινε την προηγούμενη δουλειά τους ήταν λίγο καλύτερο κι έναν τόνο ελάχιστα λιγότερο pretentious, αλλά γνώμη μου.

Σταματημό δεν έχω. Θα τον βρω. Η αλήθεια είναι πως το “Visions of bodies being burned” είναι ένας δίσκος που θέλει πολλές επαναλήψεις και κουβαλά πολλή πληροφορία. Αν ήταν video game, θα το λέγαμε γεμάτο easter eggs. Δεν είναι όμως, και πολύ αμφιβάλλω αν μπορείς να το πεις και δίσκο. Είναι μια συνολική εμπειρία, που έρχεται, όπως και όλες οι δουλειές τους, να δώσει ένα γερό χαστούκι σε όλους αυτούς τους πολύ λόγιους μουσικούς που θεωρούν το rap και το hip hop μουσική για πληβείους, αλλά και σε μια μπουνιά στο στομάχι στους ελιτιστές σινεφίλ που θεωρούν ότι οι audiophiles δε ξέρουν από σινεμά. Νομίζω ότι οι clipping. κατάφεραν να συγκεντρώσουν στο “Visions of bodies being burned” όλα αυτά που σε κάνουν μεγάλo καλλιτέχνη. Με δικά μου λόγια, όραμα που βρήκε υλική υπόσταση. Δεν τους χορταίνω.

Rating: 

 9.5


Εταιρεία: Sub Pop
Genre: Experimental Hip Hop, Industrial Hip Hop, Horrorcore, Noise
Παραγωγός: William Hutson, Jonathan Snipes
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 23/10/2020
Band Links: clipping., Facebook, Instagram, Twitter, SpotifyBandcamp

Τελευταία