Αναθεωρώντας

Από την πρώτη καραντίνα, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική με τις ώρες. Είναι όμως τέτοια η φύση του επαγγέλματός μου, που η καθημερινότητά μου, σε τέτοιες περιόδους, είναι άκρως κουραστική και γεμάτη δουλειά. Επομένως δυσκολεύομαι να ακούσω νέα μουσική, προτιμώ να πηγαίνω στα «σίγουρα». Επιλέγω albums που μου αρέσουν μέχρι που αποφάσισα να ασχοληθώ με κυκλοφορίες, που ναι μεν είχα ακούσει παλιότερα και για τα οποία είχα διφορούμενη άποψη. Από τη μία μου τα θυμόμουν ως albums που δεν μου άρεσαν, όμως κάπου μέσα στο μυαλό μου υπήρχε η σκέψη ότι έκανα λάθος.

Emperor - IX Equilibrium

Αν ανοίξουμε την κουβέντα για την καλύτερη black metal όλων των εποχών, οι Emperor θα υπάρχουν σε κάθε λίστα, κάθε ακροατή. Τη θέση τους αυτή την οφείλουν κατά κύριο λόγο στους δύο πρότερους δίσκους τους, In the Nightside Eclipse και Anthems to the Welkin at Dusk. Τα συγκεκριμένα albums μοιάζουν να έχουν βγει από έναν ιδανικό κόσμο όπου όποιος συνθέτει μουσική το κάνει τέλεια. Δεν πρέπει να διαφεύγει της σκέψης, ότι ενώ κορυφαίες μπάντες ακολούθησαν το μουσικό μονοπάτι των Νορβηγών και με πολλές από αυτές να γίνονται τεράστιες σε βεληνεκές (πχ. Dimmu Borgir). Αυτό που δεν κατάφερε καμία, όσο και αν ίσως πλησίασαν, ήταν να πατήσουν αυτές τις δύο κορυφές. Μέσα στις μπάντες που το δοκίμασαν είναι και οι ίδιοι οι δημιουργοί του, οι Emperor.
Όμως εγείρεται το ερώτημα αν όντως το προσπάθησαν (οι Emperor), γιατί αν ρωτάτε εμένα δεν το δοκίμασαν, ποτέ τους. Το IX Equilibrium ήταν καταδικασμένο να υποτιμηθεί, να μη λάβει ποτέ την αναγνώριση που του αναλογούσε και εν τέλει να μείνει σε αρκετές συνειδήσεις ως κακός δίσκος. Ο Ihsahn, o ένας από τους δύο συνθετικούς πόλους δηλαδή (ο άλλος είναι ο Samoth), μοιάζει σαν ήδη να στριφογυρίζει στο μυαλό του κάποιος νέος μουσικός δρόμος. Αυτό θα αρχίσει να γίνεται ακόμα πιο ορατό στο Prometheus - The Discipline of Fire & Demise που ακολουθεί και ξεκάθαρο στη solo καριέρα του. Όμως το IX Equilibrium είναι πρόγονος όλων αυτών. Θυμηθείτε το "Nonus Aequilibrium" όπου το χαρακτηριστικό Νορβηγικό ξύσιμο έχει πάει περίπατο και ακούμε αρκετά πιο progressive ιδέες να παίρνουν σάρκα και οστά. Ακόμα και το "Sworn" που ας πούμε είναι καθαρό black metal (το black metal των Emperor βέβαια) είναι γεμάτο riffs, παράξενους – για τότε – ρυθμούς και κάτι πλήκτρα, που ώρες-ώρες μοιάζουν σα να έχουν βγει από κάποιο άλλο μουσικό ιδίωμα.
Είναι τελικά καλός ή κακός δίσκος; Θέμα γούστο είναι αυτό, αυτό είναι αντικειμενικό και δεν γίνεται να παραβλέψουμε, είναι σημαντικότητα ως προς τη μουσική εξέλιξη του Ihsahn. Δεν ξέρω αν πειραματίστηκε επί σκοπού ή αν του βγήκε αυθόρμητα λόγω ταλέντου, όμως του άνοιξε έναν μουσικό δρόμο μπροστά του, τον οποίο, ευτυχώς, αποφάσισε να βασίσει.

Septic Flesh - Revolution DNA

Αν με ρωτήσει κάποιος τη γνώμη μου για τους SepticFlesh, χωρίς καμία σκέψη, θα απαντήσω πως ό,τι έχουν βγάλει από το Communion και μετά, πρέπει να διδάσκεται στα μουσικά σχολεία. Για το Communion δε, νομίζω πάνω στην υπερβολή, θα έλεγα ότι είναι ο δίσκος που έδειξε τον τέλειο τρόπο να ενώσεις συμφωνική μουσική με ακραίο metal, χωρίς οπερετικού τύπου φωνητικά.
Όμως για το παρελθόν τους, λίγα θα μπορούσα να πω. Ίσως να μπορούσα να απαριθμήσω τους δίσκους αλλά μέχρι εκεί. Εκεί έρχεται το Revolution DNA, ένας δίσκος που τον άκουσα πρώτη φόρα, δεν είχα την ωριμότητα να τον αφουγκραστώ. Πριν αρχίσετε να μου πετάτε αντικείμενα, να πω ότι ήμουν μόλις 13 και είχα το attitude του «σκληροπυρηνικού» ακροατή heavy metal.
Από το εξώφυλλο να το πιάσεις, κομμάτι-κομμάτι να το πας, το album ξεχειλίζει με ένα άρωμα industrial/gothic προέλευσης. Αν ακούγομαι υπερβολικός, πείτε μου αλήθεια, πόσο θα ταίριαζε στον Marilyn Manson το "Nephelim Sons"; Ή ας πούμε αν σας έλεγα ότι το “DNA” το τραγουδάει o Peter Steele;
Αν και θυμάμαι καθαρά τις κριτικές που δέχθηκε ο δίσκος από το εγχώριο κοινό, φαντάζομαι ότι κάποιος, κάπου θα έκανε λόγο για «ξεπούλημα». Βλέπετε οι SF είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται τουλάχιστον ένα βήμα μπροστά από τη σκηνή μας και αυτό πολλές φορές μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Όμως μεγαλώνουμε και εν τέλει αναγνωρίζουμε την avant-garde μουσική τους άποψη.

Behemoth – Thelema.6

Είμαι οπαδός των Πολωνών και ειδικά μετά τη «στροφή» που έκαναν στον ήχο τους από το Demigod και μετά. Ίσως τη δεδομένη χρονική στιγμή να τους θεωρώ και την καλύτερη μπάντα του είδους τους στον πλανήτη.
To Thelema.6 – που παρεμπιπτόντως αύριο συμπληρώνει 20 χρόνια – είναι το 5ο album των Behemoth και μία κυκλοφορία που πατάει σε δύο βάρκες. Είναι ο δίσκος πριν από to Zos Kia Cultus (Here and Beyond) και ακριβώς μετά το Satanica. Οι συμπληγάδες που το πιέζουν ασφυκτικά, είναι δύο δίσκοι τεράστιας μουσικής ευφυΐας που είχαν ως αποτέλεσμα ο μεν πρώτος να τον χαντακώσει στη σύγκριση και ο δε δεύτερος, να τον κάνει να κάνει να ξεχαστεί πολύ γρήγορα.
Ισχύει ότι το album δεν είναι συνεπές ως προς την ποιότητα του, υπάρχουν κομμάτια που ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, όπως τα "Natural Born Philosopher", "Christians To The Lions" και "Antichristian Phenomenon". Τί γίνεται όμως τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου, είναι για πέταμα; Σαφώς και όχι, όμως η συνθήκη που περιέγραψα και το γεγονός ότι οι Behemoth μέσα σε τρία χρόνια κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους, δεν τους επέτρεψε να λάβουν την προσοχή που τους αναλογούσε.

Abigail Williams - In the Shadow of a Thousand Suns

Το πόσο μεγάλη μπάντα είναι οι Cradle Filth μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος από το πλήθος των μιμητών που βρήκε ο ήχος τους. Δικαιολογημένα θα έλεγα, δεν κάθομαι να ακούσω συγκροτήματα που παίζουν «σαν αυτούς» (τους όποιους αυτούς). Φυσικά δεν περιμένω να ανακαλύπτει κάποιος κάθε φορά τον μουσικό τροχό, απλά άλλο το εμπνέομαι/επηρεάζομαι από τον τάδε και εντελώς διαφορετικό τον κάνω ξεπατικωσούρα.
Τους Αμερικανούς του κατέτασσα στην δεύτερη κατηγορία και έκανα εντελώς – μα εντελώς – λάθος. Σίγουρα παίζουν majestic black metal που μπορεί ς να ακούσεις επιρροές από διάφορους τεράστιους του είδους, όμως έχουν το δικό τους στυλ, έχουν την υπογραφή του Ken Sorceron.
Όμως μία μπάντα που έρχεται να παίξει symphonic black metal το 2008, πόσο μπορεί να διαφοροποιηθεί, όταν έχουν παιχτεί σχεδόν τα πάντα. Εδώ μπαίνει στην κουβέντα το ταλέντο το οποίο δείχνει τον δρόμο. Ο Ken έχει κάποιες τρομερές μουσικές ιδέες που τις ενώνει ιδανικά μεταξύ τους. Αυτό δημιουργεί κομμάτια όπως το "Departure" και το "Floods".
Η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι μοναδική και αν δείτε λίγο τον τίτλο (που by the way είναι από τους καλύτερους που μπορώ να θυμηθώ) θα καταλάβετε ποια είναι αυτή η αίσθηση που σας κατακλύζει. Είναι η αίσθηση του να βρίσκεσαι στη σκιά χίλιων Ηλίων.

To be continued

Τελευταία