Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣGreg Puciato - Child Soldier: Creator Of God

Greg Puciato - Child Soldier: Creator Of God

Η θλίψη μου για τη διάλυση των The Dillinger Escape Plan είναι κάτι που ακόμη με στοιχειώνει, εξίσου με εκείνο το μοναδικό live τους στην Αθήνα που δε πήγα ποτέ – γιατί ήμουν μωρό, το οποίο ακόμη συζητιέται. Ωστόσο, ευτυχώς αυτός ο low profile γενικότερα, αλλά τέρας επί σκηνής μπροστάρης τους, Greg Puciato, δεν έχει ησυχάσει λεπτό κι όλο πειραματίζεται με νέα μουσική. Αυτή του η μανία για νέους ήχους τον βρίσκει, είτε στο supergroup των Killer Be Killed που κυκλοφόρησαν μόλις τη δεύτερη εξαιρετική τους κυκλοφορία, είτε στο ηλεκτρονικό του project The Black Queen. Και φέτος, για πρώτη φορά, στον προσωπικό του δίσκο.

Ο Puciato που για καλό έχει απασχολήσει μόνο τη μουσική βιομηχανία, δεν είναι σίγουρα ανάμεσα στις πιο γνωστές περσόνες της σκηνής, αλλά είναι αναμφίβολα μία από τις πιο σεβαστές στην underground σκηνή του σκληρού ήχου. Το “Child soldier: Creator of God”, αποτελεί τη σφραγίδα την οποία μπορεί να περηφανεύεται ότι έβαλε αποκλειστικά ο ίδιος στη μουσική ιστορία. Μια καθόλου τρύπια περηφάνια, αφού ο δίσκος μπορεί να χαρακτηριστεί με μία μόνο λέξη, κι αυτή στα αγγλικά: MASSIVE.

Η προσωπική δουλειά του Puciato είναι τόσο πολυεπίπεδη, όσο και μακροσκελής σε σχέση με ότι μας έχει συνηθίσει ως τώρα. Ακούω το δίσκο σχεδόν ένα μήνα, και συνεχώς βρίσκω πράγματα που στην αρχή δεν παρατήρησα. Η γλυκούτσικη εισαγωγούλα του “Heaven of stone” πάει έτσι χαριτωμένα να σε ξεγελάσει για μισό λεπτό. Εκεί που τολμάς να πεις “Βρε τον παγαπόντη τον Greg, θα πάει να βγάλει κι αυτός σαν όλους ένα δισκάκι με ακουστικά κομμάτια και θα μας απογοητεύσει”, ξαφνικά ησυχία. Το “Creator of God” ξεκινά ύπουλα με τα ηλεκτρονικά του samples και την απόμακρη φωνή του Puciato που φέρνει αναμνήσεις μόνο από μία πρώιμη εποχή Mike Patton – κι αυτό το λέω φυσικά σαν κοπλιμέντο. Προχωράει μέχρι να φτάσει σε μία αποκρουστική noise κορύφωση που οδηγεί σε μία μόνο σκέψη. “Τι στο καλό συνέβη μόλις;”

Παιδιά δεν είχα ιδέα τι είχε συμβεί μόλις. Το “Fire from Water” με επαναφέρει στην τάξη θυμίζοντας ίσως κάτι από τα πιο low tempo κομμάτια των DEP (βλέπε ίσως “Parasitic Twins” κι ένα βρώμικο “Unretrofied”). Οι κιθάρες μπαίνουν σε πρωταγωνιστικό ρόλο και ο Puciato φτύνει πάλι τα πνευμόνια του στο χέρι όπως μοναδικά ξέρει να κάνει, ενώ τα samples σκοτεινιάζουν απότομα το τοπίο για να δώσουν χώρο στο “Deep Set” που συνεχίζει στο ίδιο κλίμα.

O Greg έχει αποδείξει ότι δε γνωρίζει όρια. Σκαρφαλώνει σε κολώνες, περπατάει στα χέρια του κοινού και γενικά, δε ντρέπεται. Ο συγκεκριμένος δίσκος αποδεικνύει και μουσικά ότι μάλλον ο τύπος μπορεί να κάνει τα πάντα. Γιατί από το σημείο που οδοιπορούμε σε σχετικά βατά για τους γνώστες της μουσικής του μονοπάτια, ξαφνικά μεταφερόμαστε με το κομμάτι “Temporary object” σε ένα ηχοτοπίο που ακροβατεί ανάμεσα σε retrowave και shoegaze – και μου θυμίζει λίγο τον Abstract Void που τόσο αγαπώ (η απόλυτη μίξη retrowave και black metal, αν δε το γνωρίζετε το συστήνω ανεπιφύλακτα). Αυτή η εξερεύνηση συνεχίζεται στο “Fireflies”, ενώ στη σειρά, το “Do you need me to remind you?” κάνει ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του, αφού βαραίνει πάλι στις κιθάρες κι επιστρέφει στους ήχους για τους οποίους μιλούσαμε προηγουμένως, μαζί με το “Roach hiss”.

Στο “Down when I’m not” ωστόσο, δε θα σε ξενίζει πια μετά από ό,τι έχει ήδη συμβεί μέσα στα έκπληκτα αυτιά σου, θα ακούσεις λίγο post punk, λίγο punk rock, με το μελαγχολικό πέπλο που τόσο τους ταιριάζει. Και στο “You know I do” οι μάσκες πέφτουν, κι ο κύκλος που ξεκίνησε στο “Temporary object” ολοκληρώνεται, παράλληλα με ένα dreamlike riff που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκειά του. Για να σου δώσει μια pop rock μπαλάντα στο “Temporary walls” καθώς σου γρατσουνάει την καρδιά με τον εντελώς εξομολογητικό χαρακτήρα των στίχων και των φωνητικών, ενώ από πίσω samples χτίζουν έναν δικό τους κόσμο.

Κι εδώ ενώ αναρωτιέσαι τι άλλο μπορεί να χωρέσει μέσα σε μία δουλειά και πόσο πια να σε εκπλήξει, ξεκινάει το καλύτερο τετράπτυχο κλείσιμο δίσκου που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Σε ρυθμούς που ανακαλούν Depeche Mode και ίσως New Order, το “A pair of questions” φαντάζει synth pop επιτυχία που ήρθε με φόρα από τα eighties ενώ έχει κατακτήσει ήδη τα ραδιόφωνα. Ενώ γράφτηκε πριν από λίγους μόλις μήνες. Από αυτό, τίποτα δεν έχει να ζηλέψει το προσωπικό μου αγαπημένο από το δίσκο, “Evacuation”. Πονεμένο, με ρυθμό πιασάρικο, το παραλληλίζω με την αισθητική που βρίσκεται διάχυτη στην φετινή κυκλοφορία των Ulver (την οποία λάτρεψα εξίσου). Απλά με σκληρότερη κιθάρα, πάνω σε 2-3 διαφορετικές γραμμές samples, με τον Puciato σαν σωστή διχασμένη προσωπικότητα, από τη μια να ουρλιάζει πονεμένα και από την άλλη να απαγγείλει λυρικά τις δεύτερες σκέψεις του θηρίου.

Μέχρι αυτά τα δύο πλάσματα που παλεύουν στο “Evacuation” να ξαναενωθούν στο “Heartfree”, που παρά το γεγονός ότι γυρνά σε shoegaze ηχόχρωμα, η ερμηνεία του Puciato από τη μέση του κομματιού κι έπειτα, σπάει κόκαλα, για την ακρίβεια τα κάνει σκόνη και στα δίνει πίσω σε βαζάκι. O δίσκος κλείνει με το “September city” - το οποίο αρχικά μασκαρεύεται σε ένα ambient κομμάτι. Αλλά μετά το βρίσκει μια ηλεκτρική κιθάρα σε απρόσμενη ένταση ήχου. Και μετά το βρίσκουν κάτι κρουστά από το υπερπέραν. Και μετά ένα από τα καλύτερα riffs που έχει γράψει ο Puciato, κι έχει συνθέσει και πολλά ο άτιμος.

Κάπως έτσι μένω να κοιτάω τον τοίχο και να το παίρνω από την αρχή. Πολλές φορές, για πολλές εβδομάδες. Η προσωπική δουλειά του Greg Puciato, βασικά άλλαξε κάθε προσδοκία και κάθε δεδομένο που είχα στο μυαλό μου για τους καλλιτέχνες που έπειτα από χρόνια σε συγκρότημα παγκοσμίου φήμης, κυκλοφορούν κάτι δικό τους. Είναι μία ώρα απόλυτου βυθίσματος στο κενό, μια κυκλοθυμία συναισθημάτων και μουσικών επιρροών, την οποία έχει δομήσει με έναν τρόπο που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια του. Όλα αυτά, πάνω σε μία θεματική βαθειά υπαρξιακή και πληγωμένη. Βρείτε χρόνο κάπου αργά το βράδυ να χαθείτε στη μαγεία του. Αν εκτιμούσα μια φορά τον Greg μέχρι σήμερα, πλέον τον θαυμάζω και αναμένω από αυτόν να χτίσει τέρατα στο μέλλον.

Rating: 

 9.5


Εταιρεία: Federal Prisoner
Genre: Experimental metal, Alternative metal, Industrial Metal, Synthwave, Shoegaze
Παραγωγός: Nick Rowe
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 01/10/2020
Band Links: Greg PuciatoInstagram, Twitter, Spotify

Τελευταία