Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣFull House Brew Crew - Bare Knuckle

Full House Brew Crew - Bare Knuckle

Ένα από τα πράγματα που απολαμβάνω περισσότερο είναι να ανακαλύπτω κάτι καινούριο για εμένα σε εποχές που το χρειάζομαι πολύ. Ομολογώ ευθύς εξαρχής ότι δεν γνώριζα τους Full House Brew Crew αρκετά καλά, με εξαίρεση ορισμένα suggested κομμάτια τους λόγω των γενικότερων ακουσμάτων μου. Ευτυχώς για εμένα, τους έμαθα την κατάλληλη στιγμή και με τον πλέον ιδανικό τρόπο: με τη νέα τους ολοκληρωμένη δουλειά Bare Knuckle. Ξεκίνησα το ταξίδι μου στη νέα δουλειά των Full House B.C. από την εξωτερική εμφάνιση, από τις πρώτες εντυπώσεις και ήταν πολλά υποσχόμενες. Cover με ματωμένη, τυλιγμένη με γάζες γροθιά, και το χέρι σε μια μουδιασμένη ετοιμότητα που παραπέμπει σε άγρια μάχη. Sold με την πρώτη. Η φωτογραφία είναι του Panagiotis Tsalavrettas, Creative/Art Director στο NAPAN studio, ενώ το artwork είναι από τη Manster Design.

Πατώντας play στο Cult of Misery φαντάστηκα fade-in intro από ταινία, με το άτομο του οποίου το χέρι εμφανίζεται στο cover του album να μάχεται άγρια καθώς τα lyrics «You know I never surrender/ I don’t need a defender» αποτελούν το χαλί ενός μοναχικού μαχητή. Αντίθετα με την αισθητική και τα lyrics του πρώτου κομματιού του album, οι Full House Brew Crew δεν είναι μόνοι τους στη μάχη, είναι μια μπάντα εξαιρετικά δεμένη και αυτό φαίνεται σε κάθε λεπτό που περνάει στο Bare Knuckle. Τα φωνητικά του Βαγγέλη Καρζή (Vageliss Karzis) -ο οποίος παίζει και κιθάρα και είναι φυσικά πρώην μέλος των Rotting Christ αλλά και βασικός κιθαρίστας των Wolfheart- αντιλαλούν από άκρη σε άκρη, και σας υπόσχομαι δίχως αμφιβολία ότι με ακουστικά και full volume το Bare Knuckle μπορεί να σας μετατρέψει σε πλάσμα έτοιμο για κάθε μάχη που θα βρεθεί μπροστά του.

Στιχουργικά, το album διαθέτει ένα συγκεκριμένο μοτίβο, το οποίο επιβεβαιώνεται στο Unforgiving Land, όπου οι Full House B.C ξεκαθαρίζουν ότι «I will not be part of this crime», καθώς σχολιάζουν τη μιζέρια της σύγχρονης καθημερινότητας και το πως τα σύννεφά της δεν επιτρέπουν στον ήλιο να αποκαλύψει όλες τις αμαρτίες που κρύβονται μέσα της. Το κομμάτι που είναι ομώνυμο του δίσκου και το Servant of Despair συνεχίζουν στο ίδιο groove, με σκληρά φωνητικά τα οποία εναρμονίζονται εξαιρετικά με κιθάρα και τύμπανα, ενώ το Buried Hope θυμίζει πολύ σε αισθητική αρκετά κομμάτια των τελευταίων δίσκων των Linkin Park, με τον Καρζή να «χαλαρώνει» τη φωνή του και να προσθέτει stoner στοιχεία, ενώ το μπάσο του Spiros Dafalias τονίζει τη «βαριά» ατμόσφαιρα, ξεχωρίζοντας σε όλο το album. Η επιστροφή της δυναμικής των πρώτων κομματιών στο Black Flag μας δίνει ακόμη ένα χτύπημα πριν καταφθάσει το κομμάτι που θεωρώ αποκορύφωμα του album.

Στο Nail In You τα πράγματα «βαραίνουν». Τα τύμπανα του Alex Keito οργιάζουν πριν συνοδευτούν από φωνητικά τα οποία συνδυάζουν μυστικισμό και brutal στοιχεία, με τα lyrics να είναι πράγματι σαν καρφιά που χτυπάνε βαθιά, και ένα μικρό διάλειμμα με πιο μελωδικές φωνές να προσφέρει λίγο χρόνο για ανάσα πριν επανέλθει το σφυροκόπημα. Το παλιάς κοπής groove στην εισαγωγή του Breaking New Ground επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά ότι οι Full House Brew Crew έχουν εξαιρετικές μουσικές αναφορές και τις εκφράζουν στη νέα τους δουλειά. Αξίζει μια -ίσως και παραπάνω- ξεχωριστή μνεία στον έτερο κιθαρίστα, George Tzatzakis, του οποίου η δουλειά στο album δεν μοιάζει να έχει το παραμικρό ψεγάδι, θέτοντας το πλαίσιο κάθε κομματιού ξεκάθαρα και βάζοντας «σφραγίδα» groove heavy metal στην κυκλοφορία.

Μια μπαλάντα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τον δίσκο και έρχεται προς το τέλος. Με το Shuffled Deck η αισθητική του δίσκου αποκτά άλλη αξία, αφού το κομμάτι προσφέρει μια περίεργη νιχιλιστική γαλήνη (I feel like giving up so many times/ All the love I gave and what I got back) που σχεδόν σε μουδιάζει έπειτα από το σφυροκόπημα των πρώτων οκτώ κομματιών. Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το Draw from the Bottom, τίτλος που συνδέει τα δυο τελευταία τραγούδια του δίσκου, αφού μετά το ανακάτεμα της τράπουλας, οι Full House B.C. τραβούν από το τέλος. Εν τέλει, φαίνεται πως τραβούν… άσο, αφού το Bare Knuckle έχει καταφθάσει σαν μια δεκάδα από γυμνές γροθιές που αρμόζουν 100% στο 2020.

Ο δίσκος ήρθε την κατάλληλη στιγμή και στα 36 λεπτά του αποτελεί μια «ένεση» μαχητικότητας και πείσματος την οποία χρειάζεται πολύς κόσμος στην παρούσα φάση, αλλά και στην καθημερινότητά του γενικότερα. Η ποιότητα και η πείρα που κουβαλάει ο Καρζής είναι εμφανής σε όλες τις δουλειές των Full House Brew Crew, και στο Bare Knuckle φαίνεται η επίδραση που έχει αυτό στην υπόλοιπη μπάντα. Οι Full House B.C. δεν είναι νέοι στο χώρο, αλλά είναι εξαιρετικά φρέσκοι κάθε φορά. Με το Bare Knuckle μας προσφέρουν μια αξιόπιστη διαφυγή μέσω groove/stoner heavy metal η οποία ουσιαστικά δεν έχει λάθη. Θυμίζουν σε πολλά τους Five Finger Death Punch, και αυτό αποτελεί ακόμη μια επιβεβαίωση πως μετατρέπουν τις μουσικές τους επιρροές σε κάτι καινούριο και μοναδικό, χωρίς να αναλώνονται σε επαναλήψεις, αλλά διατηρώντας ένα συμπαγές μοτίβο από το πρώτο δευτερόλεπτο του Cult of Misery έως την τελευταία νότα του Draw from the Bottom. Εξαιρετική δουλειά.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: ROAR! Rock of Angels Records
Genre: Groove, Stoner, Heavy Rock, Heavy Metal
Παραγωγός: Full House Brew Crew, Hector D
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 27/11/2020
Band Links: Full House Brew Crew, FacebookInstagram, Twitter, Spotify, Bandcamp

Τελευταία