Jaded Star - Realign

Τη Maxi Nil αν δεν απατώμαι την είχα δει πρώτη φορά επί σκηνής μαζί με τους Moonspell το 2008 και το 2009. Στο ενδιάμεσο όμως, όσο και να είχα εντυπωσιαστεί τότε με τις ικανότητές της, δεν ήρθα σε επαφή με κάποιο δικό της υλικό. Ίσως λόγω γούστου, ίσως γιατί η μελωδική πλευρά του metal για μεγάλο διάστημα δεν ήταν κάτι που άκουγα κατ’ οίκον. Ωστόσο, ήταν τέτοια η εντύπωση του παρελθόντος που ήρκησε σαν πειστήριο για να κάνω ένα διάλειμμα από τα καθιερωμένα και να ακούσω το νέο δίσκο των Jaded Star. Κάτι που εν τέλει το θεωρώ ευτυχή συγκυρία καθώς έκρυβε κάποιες πολύ ευχάριστες εκπλήξεις.

Πρόκειται για έναν δίσκο ποικιλόμορφο, ο οποίος σίγουρα κυμαίνεται σε μια πιο μελωδική φόρμα, με δυναμισμό και (αν δεν υπήρχαν στεγανά) ραδιοφωνικό χαρακτήρα. Από το εναρκτήριο Female Fronted το οποίο αποτελεί μια σχεδόν sleazy βολή κατά της γενικόλογης ταμπέλας, ξεκαθαρίζεται τόσο η ευκρίνεια της παραγωγής όσο και το εύρος των δυνατοτήτων της Nil. Δήλωση εδάφους, έχουν την προσοχή μας και μπορούμε άφοβα να προχωρήσουμε.

Ως ήχος, οι Jaded Star κατατάσσονται σε μια αρκετά ευθεία ως προς τις προθέσεις της μοντέρνα metal απόπειρα, που αναμειγνύει τη μελωδία με την «ψηφιακή» αντίληψη του ήχου. Χωρίς να στερούνται αιχμής και φαντασίας, μέσα από δέκα συνθέσεις, παρουσιάζουν τη δική τους, φρέσκια εκδοχή του πώς να αναπτύξεις μια τραγουδοποιία η οποία δε στερείται ούτε ταλέντου αλλά ούτε και προσβασιμότητας από πλευράς κοινού. Αν και το τελικό αποτέλεσμα δεν ακούγεται δαιδαλώδες, οι συνθέσεις του κάθε άλλο παρά απλοϊκές είναι, απόρροια καλής γνώσης επί σύνθεσης και τραγουδοποιίας.

Η ροή του δίσκου έχει ενδιαφέρουσες διακυμάνσεις. Δε διστάζει να δείξει τσαμπουκά (το Breathing Fire με το κρεσέντο των φωνητικών πριν το τελευταίο ρεφραίν) ή θλίψη (το Maybe με τα πολύ ευπρόσδεκτα πλήκτρα αλά Paradise Lost σε κάποια σημεία του). Δε διστάζει να δεχτεί ηλεκτρονικές προσμίξεις και θρήνο στις τάξεις του (το A Pain All Mine αναδεικνύεται σε πικρό διαμαντάκι). Έχει ξεσηκωτικό χαρακτήρα (το We’re The Heroes κυοφορεί ένα ελπιδοφόρο μήνυμα προς τους ακροατές) και έχει και παραδοχή της θλίψης (το Higher Than Love που κλείνει το δίσκο με τον πιο πονεμένο τόνο). Γενικώς, τα πολλά του πρόσωπα καταφέρνει και τα δένει εντός μιας αφήγησης που μπορεί να μην έχει γραμμικότητα, αλλά μια κυκλοθυμία που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αλλά όχι να ξενίσει.

Η Nil, πάντως, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, όσο κι αν άλλαξαν τα γούστα μου στη μουσική εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει, όπως εντυπωσίασε τότε τον έφηβο εαυτό μου. Η τεχνική της αρτιότητα και η δυνατότητα να την μπολιάσει με αγνό συναίσθημα είναι ένα προσόν που δύσκολα βρίσκεις σε μια εποχή που η μανία με την τεχνική υπερισχύει έναντι της συναισθηματικής έκφρασης. Και όταν αυτό γίνεται με μια διαύγεια στη σύνθεση της υπόλοιπης μουσικής, καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα που δικαιώνει μπάντα και κοινό.

Δίσκος-έκπληξη σε ένα ιδίωμα το οποίο δεν προτιμώ. Ξέρω ότι μελλοντικά ίσως να χαθεί ανάμεσα σε άλλες κυκλοφορίες ή αυτές που ήδη βομβαρδίζουν τη ρουτίνα μου αλλά όταν ξαναπατήσω play, θα θυμάμαι μέχρι και σημεία του. Και θα περάσω εξίσου καλά με τις πρώτες ακροάσεις. Και αυτό, για μένα, είναι παράσημο.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Noble Demon
Genre: Modern Metal
Παραγωγός: Jaded Star
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 6/11/2020
Band Links: Jaded Star, FacebookInstagram, Twitter, Bandcamp, Spotify, YouTube

Τελευταία