Yungblud - Weird!

Μετά από περίπου δύο λεπτά ακρόασης, σταμάτησα το «Teresa» και φώναξα τις δύο κόρες μου να έρθουν κοντά. «Τώρα θα σας βάλω το νέο σας αγαπημένο τραγούδι». Και, όπως το είχα υποπτευθεί, χρειάστηκαν καμιά δεκαριά συνεχόμενες ακροάσεις του εναρκτήριου κομματιού μέχρι να με αφήσουν ήσυχο να δω τι άλλο ενδιαφέρον είχε ο YUNGBLUD στον δεύτερο δίσκο του. Η εντεκάχρονη και η επτάχρονη άρχισαν τη μεσημεριανή τηλεκπαίδευση κι εγώ αφέθηκα στον πραγματικά ταλαντούχο εικοσιτριάχρονο ?γγλο να με ταξιδέψει στα άγχη, τα τραύματα και την οπτική του για τον κόσμο.

Είναι σαφές πως το «Weird!» απευθύνεται σε συγκεκριμένο, ηλικιακά, ακροατήριο. Θα βρει ανταπόκριση στους εφήβους και τους νεαρούς ενηλίκους που μοιράζονται τους προβληματισμούς του τραγουδοποιού/τραγουδιστή, ντυμένους με σφιχτές συνθέσεις, καλή παραγωγή και σποραδικές εκπλήξεις που ξεφεύγουν από τη μανιέρα των σύγχρονών του. Η ποπ στην πιο «βαριά» εκδοχή της, στα χνάρια των Oasis και της Pink, οι οποίοι έχουν κάποια εμφανή «περάσματα» κάποιες στιγμές -με ολίγη από Beastie Boys. Χωρίς συζήτηση, ο YUNGBLUD είναι συν τοις άλλοις ένας καλός και τολμηρός τραγουδιστής, φαίνεται πως ξεχειλίζει από μεράκι και πως έδωσε τον εαυτό του ώστε να καταθέσει μουσικά και στιχουργικά ό,τι είχε να προσφέρει στο -πολυπληθές- νεαρό του κοινό. Αλλά η ανεπάρκεια σε βασικά στοιχεία του δίσκου δεν του επιτρέπει να σταθεί με την αξιοπρέπεια που -πιστεύω πως- θα του ταίριαζε.

Η επιδερμική, σχεδόν αφελής, εξέταση πολύ σημαντικών θεμάτων (κρίσιμων για το κοινό του δίσκου) όπως η σεξουαλικότητα, η ενηλικίωση, η σεξουαλική βία, η γονεϊκή άγνοια, η χαμηλή αυτοπεποίθηση που διαπερνά το άλμπουμ τόσο ως θεματική όσο και ως ζήτημα του ίδιου του δημιουργού, περισσότερο δείχνει τις προθέσεις του και δεν πετυχαίνει κανέναν ουσιαστικό στόχο, παρά να δείξει στη γενιά που θα τον ακούσει ότι «υπάρχει ένας ακόμα από εσάς με τα ίδια προβλήματα». Τα γλυκανάλατα μέρη όπου πειραματίζεται με ανέμπνευστα love songs καταργούν το κυριότερο θετικό στοιχείο του «Weird», δηλαδή την απίστευτη ροή ενέργειας που σε καθηλώνει ακόμα κι αν ξέρεις ότι κάπου έχεις ξανακούσει αυτήν τη μελωδία, ενώ φτάνει σε ατάκες του θείου ή του παππού σου («λάθη δεν κάνει μόνο όποιος κοιμάται»), που από τα χείλη ενός εικοσιτριάχρονου αγοριού που δηλώνει «πανκ» ακούγονται ως αστείο.

O Dominic Richard Harrison, όπως είναι το «πραγματικό» του όνομα, μάλλον σαμποτάρει τον εαυτό του δηλώνοντας «πανκ». Είναι πανκ όσο είναι πανκ μία κυρία στη λαϊκή φορώντας μια μπλούζα Ramones της κόρης της που βρήκε πρόχειρη -θεωρεί, μάλλον, πως «πανκ» γίνεσαι φορώντας καρφιά, μοϊκάνα και ουρλιάζοντας προς την κάμερα. Θα ωριμάσει, θα αντιληφθεί πως «πανκ» σημαίνει να αλλάζεις το τοπίο, να αλλάζεις τον κόσμο ή, έστω, τον κόσμο ενός ανθρώπου που σε ακούει, να προσπαθεί η εξουσία (το κράτος, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και οτιδήποτε θεωρεί κάθε νέος ως «εξουσία») να σε φιμώσει. Προσωπικά, δεν φαντάζομαι κάποιον που θα φοβηθεί από την επιρροή του δίσκου ή πως υπάρχει κάποια περίπτωση να αλλάξει οτιδήποτε. Το σίγουρο είναι πως θα σε κάνει να νιώσεις ωραία, όσες φορές κι αν τον ακούσεις -όπως κάθε καλός ποπ δίσκος στην ιστορία της μουσικής.

Ο YUNGBLUD θα γίνει σούπερ-σταρ μια μέρα και αυτό είναι από τα πιο σίγουρα στοιχήματα της σύγχρονης ποπ. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του, όσο ανυπόμονος κι αν ακούγεται, αλλά βρίσκεται σε καλό δρόμο. Προς το παρόν, μπορεί να συνεχίσει να μαγεύει τα πλήθη της μαθητευόμενης νεολαίας, με τη μουσική του αλλά και την αξιοσέβαστη προσπάθειά του να την ενθαρρύνει να μιλήσει για πράγματα σχεδόν ταμπού για τους σημερινούς εφήβους παγκοσμίως, περιλαμβάνοντας την LGBTQI+ κοινότητα και τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα στον δημόσιο λόγο του. Αρκεί η καλλιτεχνική του πλευρά να σταθεί αντάξια της περσόνας του.

Rating: 

 5.0


Εταιρεία: Locomotion/Interscope
Genre: Pop, Pop-Rock
Παραγωγός: Yungblud, Zakk Cervini, Omer Fedi, Mike Crossey, Matt Schwartz
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 4/12/2020
Band Links: Yungblud, FacebookInstagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία