Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣΜουσικές προτάσεις που ίσως σας ξέφυγαν για το 2020

Μουσικές προτάσεις που ίσως σας ξέφυγαν για το 2020

Δεκέμβριος έφτασε χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε και το 2020 φαίνεται να οδεύει προς το τέλος του, παρόλο που οι περισσότεροι είχαμε αρχίσει να αγχωνόμαστε για το εάν τελικά θα καταφέρουμε να το δούμε. Στα καλά όμως, αυτή η χρονιά πέρα από αβεβαιότητα, μοναξιά και θλίψη, μας γέμισε πολύ καλή μουσική. Ή και πολλή καλή μουσική, δες το όπως θες.

Η αλήθεια είναι πως κατάλαβα ότι συχνά, ο χρόνος περνάει και με κάποια πράγματα δεν καταφέρνουμε ή δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε, συντακτικά η προσωπικά. Η αλήθεια είναι πως το θεωρώ κρίμα. Γι’ αυτό το λόγο, αποφάσισα πέρα από τις λίστες μας τις οποίες φυσικά θα διαβάσετε σύντομα, να ασχοληθώ με άλλες 20 φοβερές κυκλοφορίες της χρονιάς που πέρασε, για τις οποίες δεν έχουμε μιλήσει μέσα στο χρόνο και θεωρώ ότι όλες θα βρουν να αγγίξουν κάποιον, ανάλογα με τα γούστα του φυσικά. Και αποφάσισα επίσης, ότι καλό αυτό θα είναι να το κάνουμε πιο συχνά... Αλλά περισσότερα επί του θέματος, μελλοντικά.

Στο ψητό τώρα. Είκοσι λίγο λιγότερο γνωστές κυκλοφορίες που δε θα βρεθούν στη λίστα μου, και μακάρι να τις βρω σε αυτές των συναδέλφων. Σε αλφαβητική σειρά, με δύο λόγια, για να έχετε ένα σημείο αναφοράς. Βγάλτε τεφτέρια και κρατήστε ότι μπορεί να σας ενδιαφέρει.

1. A.A. Williams – Forever Blue

Πραγματικά, μια μόνιμη στεναχώρια διακατέχει την πρώτη προσωπική κυκλοφορία της A.A. Williams, δοσμένη με έναν τρόπο λυρικό. Ένας άνθρωπος με κλασσική παιδεία στη μουσική και γνώση για το πως να τη μετατρέψει σε ένα περισσότερο pop μοτίβο, συνδυάζει στίχους γραμμένους από την καρδία με ορχηστρικά περάσματα που ακροβατούν μεταξύ post rock και dream pop. Ξεκάθαρο αποκορύφωμα του δίσκου το κομμάτι “Fearless” που αγγίζει ευαίσθητες χορδές με το πρώτο άκουσμα, κάτι στο οποίο βοηθάει και η συμμετοχή στα φωνητικά μίας μεγάλης μου αδυναμίας, του κυρίου Johannes Persson (Cult Of Luna)

For fans of: Emma Ruth Rundle, Chelsea Wolfe, Mono

2. Ancst – Summits of Despondency

Από τη γαλήνη περνάμε στην απόλυτη οργή, καθώς οι Γερμανοί Ancst που ποτέ δε κάθονται στα αυγά τους (βγάζουν δίσκους συνεχώς με τρομερή ποιότητα) επιστρέφουν φέτος με το Summits of despotency, στον αγαπημένο μου χώρο του crust punk – hardcore. Αυτή τη φορά ριγμένο σε ένα βρωμερό λάκκο με αρκετές επιρροές death και black. Και σίγουρα πολύ μίσος για το απόλυτο κοινωνικό χάος, την αδικία και τη διαφθορά της εξουσίας. Αν ψάχνετε για γιγαντιαία riffs και κάποια αφορμή για να δείρετε (λες και δεν είχαμε αρκετές φέτος) τρέξτε να ακούσετε το Summits of Despondency. Γεμάτο με ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα και καλή παραγωγή.

For fans of: Fall of Efrafa, Marrow, Dodsirt, Annal Nathrakh

3. Autechre – SIGN + PLUS

Ναι, εδώ θα κλέψω λίγο και θα βάλω δύο δίσκους, αλλά βασικά ο ένας είναι συμπληρωματικός του άλλου, αφού κυκλοφόρησε απροειδοποίητα λίγες μέρες μετά τον πρώτο. Αρκετά γνωστοί στο κοινό της πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής, οι Autechre δημιούργησαν ένα γιγαντιαίο έργο για το 2020. Το SIGN έρχεται να προσφέρει φοβερές αρμονίες και μία γαλήνη ιδανική για να ξεφύγεις κάπου μακριά ένα δύσκολο βράδυ, ενώ το PLUS γκρεμίζει λυτρωτικά ό,τι έχτισε το SIGN με έναν τρόπο αρκετά πιο noise και ενοχλητικό, σε μοτίβα που έχουν συνηθίσει βασικά οι Autechre στη μακροσκελή δισκογραφία τους.

For fans of: Aphex Twin, Squarepusher, Oneohtrix Point Never, Tim Hecker

4. Black Orchid Empire – Semaphore

Κακά τα ψέματα, είμαι από αυτές τις ψυχές που το prog metal, όσο κοινότυπο και να είναι, μου αρέσει τρομερά, δε μπορώ να το γλιτώσω. Ωστόσο, έχω τη συνείδηση να ξεχωρίσω τι θα άρεσε σε κάποιον όχι και τόσο εθισμένο, και οι Black Orchid Empire είναι μία από αυτές τις ξεκάθαρες περιπτώσεις prog metal/ djent συγκροτημάτων που έχουν μέλλον μπροστά τους. Ήδη στον – ομολογουμένως εντυπωσιακό – κατάλογο της Long Branch Records, με το Semaphore βάζουν υπογραφή για λαμπρή πορεία. Έχουν ότι χρειάζεται το ιδίωμα. Περίεργους χρόνους στα κρουστά, catchy ρεφρέν, riffs και solo που πρέπει σίγουρα να κάνεις δεκαετίες εξάσκηση για να βγουν κάπως όμορφα. Να μην προσπεραστεί, ειδικά από τους fans του είδους.

For fans of: Tesseract, Periphery, Leprous

5. Black Foxxes – Black Foxxes

Αλλο ένα τρανό παράδειγμα της παραδοχής ότι η Αγγλία έχει τεράστια alternative/indie σκηνή στο ενεργητικό της είναι και οι Black Foxxes, που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν σε ένα είδος ασφαλώς κορεσμένο, αλλά σπάνια βαρετό. Ένας δίσκος δυνατού alt rock που σε βαράει με hits συνεχώς, από τα πρώτα “I am” και “Badlands” μέχρι το συγκλονιστικό κλείσιμο του “The diving bell” που αποτίει φόρο τιμής στην καραντίνα, το Black Foxxes είναι ένας δίσκος που δε θα βαρεθείς στιγμή και θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχει.

For fans of: Biffy Clyro, Nothing but Thieves, The Gaslight Anthem

6. Creeper – Sex, Death & The Infinite Void

Λέγαμε πριν ότι η Αγγλία κάνει φοβερή δουλειά στην alternative σκηνή; 'Aλλη μια επιβεβαίωση θα πάρω από τους Creeper, που το χορευτικό, horror punk rock τους βρίσκει επιτέλους βήμα στη δισκογραφία τους μέσω του Sex Death & the Infinite Void, την ιστορία ενός ρομπότ που γνωρίζει την αγάπη. Συλλογή από χιτάκια που έχουν φροντίσει εξτρά με καλογυρισμένα video clips, φωνητικά που παραπέμπουν λίγο σε Alex Turner, στίχοι που κολλάνε στο λεπτό. Αν θες να νιώσεις λίγο ότι βρίσκεσαι σε late zeros party, και να ξεχάσεις ό,τι συμβαίνει – ή μάλλον ό,τι δε συμβαίνει – έξω, αυτή είναι η ευκαιρία σου.

For fans of: Arctic Monkeys, PUP, The Menzingers

7. Dogleg – Melee

Εάν δεν έχεις διαβάσει σε κάποιο άλλο statement που ότι φέτος ήταν η χρονιά του math/ (scr)emo/ post hardcore, το ξαναγράφω κι εδώ, δεν έχω πρόβλημα. Το Melee των Dogleg είναι ένας δίσκος τόσο άμεσος που δεν καταλαβαίνεις πότε τελειώνει. Οι Dogleg παίζουν γρήγορα, συναισθηματικά και παθιασμένα, όπως δηλαδή πρέπει να αποδίδεται το post hardcore για να σε κερδίσει. Δεν έχω πολλά να πω πέραν του γεγονότος ότι είναι εξαιρετικό και θα κατέληγε στην εικοσάδα μου αν δεν είχε τόσο σκληρό ανταγωνισμό. Θα δείτε.

For fans of: This Town Needs Guns, Worst Party Ever, Stay Inside, Touche Amore, Niiice

8. Elephant Tree – Habits

Τι παίρνεις αν βάλεις σαν κερασάκι το post rock στην τούρτα του ήδη υπέρoχου συνδυασμού stoner/sludge και ψυχεδέλειας; Τους Elephant Tree σαφώς, που καταφέρνουν να είναι τόσο ψυχεδελικοί όσο και το όνομά τους. To Habits είναι ένας δίσκος ταξίδι, μαγευτικός από άκρη σε άκρη, που κατά τη γνώμη μου απολαμβάνεις περισσότερο στην ολότητα του, παρά επιλέγοντας μεμονωμένα κομμάτια κι αυτό από μόνο του είναι μεγάλη νίκη.

For fans of: Elder, Windhad, Yob, Grails, Stoned Jesus

9. End – Splinters from an Ever-Changing Face

Με backround έτοιμο να εκραγεί (μέλη από Counterparts, Fit For an Autopsy και πολλούς ακόμη), ο πρώτος δίσκος των End φτάνει έτοιμος να εκραγεί. Σκληρό hardcore με metalcore αλλά και black metal επιρροές, το Splinters from an Ever-changing Face και οι έντεκα κομματάρες που το απαρτίζουν, είναι συνταγογραφημένη αγωγή κατά της βαρεμάρας και των εσωτερικευμένων νεύρων. Πρακτικά με το άκουσμά του σου συμβαίνει νοητά αυτό που απεικονίζεται στο εξώφυλλό του.

For fans of: Counterparts, Knocked Loose, Vein

10. Gulch – Impenetrable Cerebral Fortress

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια θα έλεγα κανονικά για το συγκεκριμένο αν δεν ήμουν ασυγκράτητα λαλίστατη. Δεκαπέντε μόλις λεπτά βίας και αιματοχυσίας στη νέα δουλειά των Gulch, ίδια με χαστούκι συνειδητοποίησης. Hardcore στα καλύτερά του, με συνοδεία απόκοσμων grindcore-sque growl φωνητικών, θα μπορούσε να παρομοιαστεί μόνο με μια γουλιά moshpit, από αυτά που τόσο έχουμε στερηθεί. Περιέχει επίσης μία από τις καλύτερες και πιο απόκοσμες διασκευές που έχω ακούσει σε Siouxie and the Bansees, στο κομμάτι Sin In my Heart.

For fans of: Drain, Jesus Piece, Year of the Knife

11. Hällas – Conundrum

Πως μου αρέσουν τα πειράματα συνδυασμών σε ήχους, δε περιγράφεται. Οι εκπληκτικοί Hällas βρίσκονται εδώ και κάποιο καιρό στο προσκήνιο και σαν κουμπάροι από άλλη εποχή έχουν έρθει να παντρέψουν δύο μεγάλες μου αδυναμίες. Synth/ Retrowave ο γαμπρός, occult rock η νύφη κι εκτός του ότι μιλάμε για πανέμορφο ζευγάρι με ακραία αισθητική αν απλά τους βλέπαμε στις γαμήλιες φωτογραφίες, έχουμε για soundtrack της τελετής αυτό το υπέροχο Conundrum. Ιδανικό για χαλί στο D&D session σας αλλά και τη βραδινή σας οδήγηση, δώστε του χρόνο. Είναι όσο πιο ετεροχρονισμένα σύγχρονο μπορεί να ακουστεί το heavy metal και δεν υπήρξε κανένα οξύμωρο σχήμα στην προηγούμενη πρόταση.

For fans of: Witchcraft, Kadavar, Blood Ceremony, Uncle Acid and the Deadbeats

12. Hum – Inlet

Το να επιστρέφεις μετά από 22 χρόνια, ή κάπου εκεί κοντά τελοσπάντων, ή θα πάει πάτο, ή θα σε στείλει στην κορυφή. Οι Hum στη δεκαετία του 90 ήταν από τα πιο δυνατά όνομα του underground alt rock/ shoegaze, σίγουρα όχι άδικα. Πολλοί μεγάλοι χρωστάνε επιρροές αλλά και την εξέλιξη τους στους πρώτους 4 δίσκους των Hum. Η επιστροφή τους φημολογήθηκε για καιρό κι εν τέλει συνέβη θριαμβευτικά και κάπως απροσδόκητα με το Inlet. Μια ωδή στην κιθάρα που πρέπει να είσαι κάπως άνιωθος για να σε αφήσει ασυγκίνητο. Οι Hum κρατούν χαμηλό προφίλ μη έχοντας μιλήσει καθόλου σε press για το δίσκο. Είτε είσαι υπέρ είτε κατά αυτής της στάσης, καλώς ή κακώς το Inlet μιλάει από μόνο του εκ μέρους τους.

For fans of: My bloody valentine, Ride, A Place to Bury Strangers

13. I DON’T KNOW HOW BUT THEY FOUND ME – RAZZMATAZ

Το απρόσμενο ντουέτο του για πολλά χρόνια κιθαρίστα των Panic! At the disco Dallon Weekes και του εξίσου για πολλά χρόνια drummer των Falling in Reverse, Ryan Seaman, βρίσκει στέγη σε αυτό το μακροσκελές όνομα. Ένα κερδισμένο στοίχημα, αφού καταφέρνουν να μας αποδείξουν πρώτον, ότι είναι καλοί στο να γράφουν άλλο είδος μουσικής, βήτα ότι είναι καλοί στο συνεργάζονται και να μοιράζονται, και τέλος ένα προσωπικό για τον Weekes σχετικα΄με τα φωνητικά του που μπορούν να σταθούν ισάξια δίπλα σε αυτά του μοναδικού πλέον μέλους των Panic!At the Disco, Brendon Urie. Αμάλγαμα indie pop και alt rock, χορευτικότατος δίσκος με αναρίθμητα sing along καραοκεο-ειδή σημεία, κερδίζει παντού.

For fans of: The White Stripes, Pulp, Palaye Royale, Frank Iero and the Patience

14. Intronaut – Fluid Existential Inversions

Γνωστοί εδώ και χρόνια στους βετεράνους του post metal, με σταθερά ποιοτικούς δίσκους στο ενεργητικό τους, οι Intronaut επιστρέφουν φέτος με μία ακόμη εξαιρετική δουλειά. Το Fluid Existential Inversions κερδίζει κι αυτό την καρδιά σου με τεχνικά αλλά και ταξιδιάρικα riffs και υπαρξιακούς στίχους, το βασικό προαπαιτούμενο για έναν prog/post metal δίσκο δηλαδή. Κατά τη διάρκεια του εξελίσσονται φοβερές ιδέες που ο ποστμεταλλάς της διπλανής πόρτας θα ρουφήξει με περίσσια ευχαρίστηση σαν το πρωινό του νερό.

For fans of: The Ocean, ISIS, Pelican, Cult of Luna, Rosseta

15. Jeff Rosenstock – No Dream

Ο Jeff Rosenstock είναι από τους λίγους punk rock καλλιτέχνες που κατάφερε να ξεχωρίσει περισσότερο στη solo καριέρα του, παρά στις πολλές ανά τα χρόνια μπάντες που συμμετείχε. Σίγουρα μετά τη φετινή χρονιά θα έχει να οφείλει πολλά στο No Dream για την επιτυχία του, αφού τον έβγαλε αρκετά προς τα έξω και σε πιο mainstream κοινό. Το punk rock δε χρειάζεται πολλά για να είναι καλό. Απλά να είναι punk. Και το No Dream είναι. Περισσότερες εξηγήσεις είναι κενές νοήματος.

For fans of: The Offspring, Bad Religion, Against Me!

16. Metz – Atlas Vending

Περνάμε στα οργωμένα με ιδρώτα χωράφια του post punk που λίγο κάπως με απογοήτευσε φέτος από συγκροτήματα που περίμενα να κάνουν μεγάλα πράγματα που δε συνέβησαν για τα δικά μου τα αυτιά. Εξαίρεση αποτελούν σίγουρα οι κύριοι (και κάποιοι άλλοι για τους οποίους θα μιλήσουμε σε άλλη λίστα). Το καλύτερο πράγμα για το Atlas Vending το διάβασα σε ένα άρθρο του Loud and quiet, που θα παραθέσω αμετάφραστο: “It’s loud, angry and ready for a few beers.”. Και είναι ακριβώς αυτό. Δέκα απαισιόδοξα φαν κομμάτια που αξίζουν όλο σου το χρόνο.

For fans of: Idles, Protomartyr, Viagra Boys, Shellac, Ken Mode

17. Mrs Piss – Self Surgery

Ίσως αν δε καταναλώνεις μουσική στο βαθμό ουσιοεξάρτισης από την οποία πάσχουμε μερικοί, ίσως αναρωτιέσαι που είχε χαθεί φέτος η Chelsea Wolfe. Καθόλου δε χάθηκε σε πληροφορώ, αντ’ αυτού ένωσε τις δυνάμεις της με την drummer της που παλαί ποτέ έπαιζαν μαζί και σε συγκρότημα, για να γράψουν τον πιο βρώμικο φεμινιστικό δίσκο της χρονιάς. Οι τύπισσες καταφέρνουν να παίξουν τα πάντα μέσα σε είκοσι λεπτά – από sludge metal μέχρι noise rock, από metal μέχρι ηλεκτρονική μουσική και από punk μέχρι grunge. Το self surgery τα έχει όλα μέσα. Αλλά τι να περιμένεις άλλωστε από δύο μάγισσες;

For fans of: Old Man Gloom, Subrosa, The Body, Electric Wizard

18. The Microphones – Microphones in 2020

Ένα όνομα, μία ιστορία. Το πρώτο και βασικό συγκρότημα του Phil Elverum, αυτής της τρομακτικά τεράστιας περσόνας της indie σκηνής, έγινε αρκετά γνωστό τα τελευταία χρόνια στην κουλτούρα των memes για λόγους που δε θα αναλυθούν εδώ – αλλά οφείλεται κυρίως στον τρίτο δίσκο των The Microphones, The glow part II, για τους λάτρεις του είδους όμως ήταν και είναι ακόμη αγαπημένοι. Από το 2003 ο Elverum δισκογραφεί κατά βάση με το σχήμα των Mount Eerie, όμως φέτος ένιωσε την ανάγκη να επιστρέψει μουσικά κάπως εκεί που ξεκίνησε. Το Microphones in 2020 είναι πρακτικά ένα κομμάτι 45 λεπτών, μια εσωτερική ανασκόπηση του Elverum για τη ζωή. Είναι ένας δίσκος αδύνατος να τον κατανοήσεις στο πλήρες του αν δεν είσαι φίλος των The Microphones καθώς αποτελεί μία ανθολογία όλων των ήχων που έχουν κατά καιρούς γράψει. Είναι όμως απερίγραπτα νοσταλγικά όμορφος και γι’ αυτόν που θα έρθει σε επαφή με την παράνοια του Εlverum για πρώτη φορά.

For fans of: Neutral Milk Hotel, Car Seat Headrest, Giles Corey, Sun Kil Moon, War on Drugs

19. Pallbearer – Forgotten Days

Βαρύ κι ασήκωτο Doom από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Η αλήθεια είναι ότι μετά το Foundations of Burden του 2014 είμαι κάπως μεροληπτική υπέρ των Pallbearer, αλλά θεωρώ ότι αυτή τη φορά δεν υπερβάλλω καθόλου. Θα φτάσω δηλαδή και στο σημείο να τους πω Candlemass της εποχής μας χωρίς να με νοιάζουν χατζοαντιδράσεις. Οι heavy metal κιθάρες, τα μελωδικά σημεία, τα straight forward φωνητικά του Brett Campbell, όλα συμβάλλουν στο οικοδόμημα ενός εξαιρετικού doom metal δίσκου.

For fans of: Candlemass, Bell Witch, Cough, Ahab

20. Sault – Untitled (Black is)

Οκ εδώ δε θα κλέψω όπως με τους Autechre, καθώς και οι Sault έβγαλαν δύο δίσκους σε σύντομο χρονικό διάστημα εντός της χρονιάς, αλλά η αλήθεια είναι ότι το (Black is) σε σχέση με το δεύτερο Untitled (Rise), υπερέχει αρκετά. Οι Sault είναι μια μυστηριώδης κολεκτίβα, που ήρθε τη στιγμή που χρειαζόταν για να εξιστορήσει την δυστυχή επάνοδο του φυλετικού ρατσισμού στην Αμερική. Ένα τυλιγμένο κουβάρι από μια καλά υφασμένη κλωστή soul, funk, gospel, hip hop και λίγο πολύ όλων των μουσικών που έχουν ευθείες αφροαμερικάνικες καταβολές, είναι η πιο όμορφη απάντηση στην αστυνομική βία. Η τέχνη σε όλο της το μεγαλείο.

For fans of: Erykah Badu, Khruangbin, Michael Kiwanuka, Maxwell

Κι επειδή υπάρχουν κι αυτοί που βαριούνται να διαβάσουν και φυσικά δε σας αγνοώ, παρακάτω θα βρείτε λίστα με highlights, με μία κάποια λογική σειρά, όσο το δυνατό θα μπορούσε με τόσο παράταιρα είδη. Φυσικά δε θα βρείτε μέσα το Microphones in 2020 καθώς όπως είπαμε είναι ένα τραγούδι, ταυτόχρονα δε κυκλοφορεί στην πλατφόρμα του Spotify, ενώ αξίζει να το απολαύσετε μαζί με το υπέροχο video του.

Τελευταία