Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣMcCartney III: Σκοτώνουν τα Σκαθάρια όταν γεράσουν;

McCartney III: Σκοτώνουν τα Σκαθάρια όταν γεράσουν;

Είναι από τις περιπτώσεις που πετάω την αντικειμενικότητα από το παράθυρο. Ο Paul McCartney, συνεχίζει ακάθεκτος, φανερώνοντας τόσο την ασίγαστη δίψα του για δημιουργία αλλά και την όρεξη για μουσική. Και όσοι εξεπλάγησαν με την ανακοίνωση πως μέσα σε μια τέτοια κουτσουρεμένη χρονιά λόγω του ιού ο Μάκκα θα έβγαζε νέο άλμπουμ, τότε μάλλον δεν τον έχουν παρακολουθήσει πολύ στενά.

Και ο δίσκος αυτός, δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Αποτελεί το τρίτο μέρος μιας άτυπης σειράς δίσκων που η αρχή τους βρίσκεται στο τέλος. Το τέλος των Beatles. Το McCartney III που κυκλοφορεί σήμερα, σφραγίζει την τριλογία που ξεκίνησε πίσω στα 1970 και το πικρό τέλος του μεγαλύτερου ονόματος που εμφανίστηκε ποτέ. Ο δεύτερος, δέκα χρόνια μετά, βγήκε για να σηματοδοτήσει το τέλος της δεύτερης μπάντας του, των Wings. Και τώρα ο τρίτος, για να σηματοδοτήσει -ευελπιστούμε- το τέλος μιας πολύ δύσκολης χρονιάς για όλους. Κοινή συνισταμένη και των τριών δίσκων, ο McCartney παίζει μόνος του όλα τα όργανα, κυρίως γιατί μπορεί.

Κι εδώ είναι η σημαντική λεπτομέρεια. Εν αντιθέσει με το Egypt Station του 2018, ο McCartney έχει πλήρη έλεγχο της παραγωγής, ένα από τα προβλήματα εκείνου του δίσκου. Εδώ δεν υπάρχουν αυτά. Ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος (στο οποίο θα κάνουμε ειδική αναφορά αργότερα) είναι δικός του. Και όταν αναλογιστείς το γεγονός ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο 78 χρονών, τότε αυτό γίνεται οριακά αδιανόητο. Όχι για το ηλικιακό σκέλος, προς Θεού, αλλά για τη διατήρηση της φρεσκάδας μέσα από τη μουσική, μια από τις ζωογόνους παραμέτρους της ιδιοφυίας των Beatles, άλλωστε.

To εισαγωγικό κομμάτι, Long Tailed Winter Bird, ένα οριακά ορχηστρικό κομμάτι σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα. Ακούς κατευθείαν τη σφραγίδα Μακκάρτνεϊ, αλλά ταυτόχρονα θέλεις να δεις από ποιο δρόμο θα σε πάει. Το Find My Way ακολουθεί, είναι το “χιτάκι” του δίσκου, από αυτά που είναι τόσο άνετος στο να ξεφουρνίζει πια, ενώ το Lavatory Lil’ είναι vintage prime McCartney, με το σαρδόνιο ύφος του να θυμίζει κάποιο μακρινό blues ξαδερφάκι της Lovely Rita. Το Deep Deep Feeling, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του άλμπουμ, αγγίζοντας τα οκτώμισι λεπτά, είναι άλμπουμ μέσα στο άλμπουμ, πιο πειραματικό και λίγο πιο διαφορετικό από τα υπόλοιπα, αλλά και πάλι όσο χρειάζεται χωρίς να ξεχωρίζει άσχημα. Tα Kiss of Venus, Seize the Day και Deep Down παγιώνουν την επιστροφή στη φόρμα, αλλά το πραγματικό δωράκι έρχεται στο κλείσιμο με το Winter Bird / When Winter Comes, μια πανέμορφη μπαλάντα ηχογραφημένη το 1992, επρόκειτο να μπει στο Flaming Pie του 1997, αλλά τελικά έμεινε στο ράφι μέχρι σήμερα.

Και σε μια πιο προσωπική νότα: Ο Μακκάρτνεϊ έχει την πιο σταθερή σόλο καριέρα από τους ροκ σταρ της δεκαετίας του ‘60. Κάποιοι θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν αυτή τη σταθερότητα ως υποταγή στη φόρμα ή έλλειψη φρεσκάδας ή ακόμα και αδιαφορία, αλλά στην πραγματικότητα, μέσα από αυτήν μπορεί να σπάει και να βγαίνει στον πειραματισμό. Και το έχει κάνει τόσο με τις παραγωγές, τον ήχο, αλλά και τις πρωτογενείς ιδέες του. Θα μπορούσαμε απλά -και ολίγον τι πατροναριστικά- να πούμε την πιο μίζερη ατάκα "εφόσον βγάζει άλμπουμ, καλά είναι". Συνήθως αυτές οι κουβέντες συνοδεύονται κι από ένα “φιλικό” χτύπημα στην πλάτη. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει εδώ, γιατί σε μια εποχή όπου το ροκ εν ρολ είναι young man’s game, ο Μάκκα φανερώνει πως οι παλιοί μάστορες μπορεί να γέρασαν, αλλά ξέρουν την Τέχνη καλύτερα από κάθε άλλον.

Rating:

 8.0


Εταιρεία: Capitol Records
Genre: Rock/Pop
Παραγωγός: Paul McCartney
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 18/12/2020
Band Links:
Official Site, Facebook, Spotify, Twitter, Instagram

 

Τελευταία