The Kills - Little Bastards

Αν σου αρέσουν οι Kills, λογικά σου αρέσει αυτή η αίσθηση του πρωτόγονου, του ανολοκλήρωτου που χαρακτηρίζει τις συνθέσεις τους. Μια μπάντα που τζαμάρει με μια κιθάρα και μια φωνή χωρίς αναστολές και ολοκληρώνει μέσα σε τρία λεπτά απλές ιδέες, ντύνοντάς τις με beat και χαρίζοντάς τις στον κόσμο αφτιασίδωτες, όπως κάνουν από τον πρώτο τους δίσκο, το 2003, έως και σήμερα. Κι όταν πρόκειται για μια μπάντα δύο ανθρώπων, το πράγμα γίνεται ακόμα πιο σκληροπυρηνικό -έστω, μιλώντας για σύγχρονο rock’n’roll που δεν ξεφεύγει από τα στενά όρια του είδους.

Οι Kills δεν έγιναν ποτέ super group, αλλά και δεν έχασαν ποτέ τον προσανατολισμό τους, παραμένοντας «εμπορικοί» για μια μικρή μάζα ακροατών και παίζοντας αυτό το ροκ που «δεν σε ενοχλεί να ακούγεται όταν πίνεις καφέ». Η νέα τους κυκλοφορία, το "Little Bastards", που αποτελεί το πρώτο τους άλμπουμ μετά από τέσσερα χρόνια, δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Με τη διαφορά πως, για πρώτη φορά, δεν καταθέτουν νέες ιδές αλλά παρουσιάζουν στο κοινό τα κομμάτια που δεν είχαν βρει το θάρρος να βάλουν στους πρώτους τους δίσκους -τα «κομμένα». Τα οποία, ομολογώ, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να έχουν κοπεί σε πρώτη φάση, καθώς σε ξαναπηγαίνουν στα ‘00ς με το πρώτο άκουσμα και θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στο "Keep on Your Mean Side", το "No Wow" ή το "Midnight Boom". Αλλά αυτοί ξέρουν, αυτούς εμπιστευόμαστε.

Το "Little Bastards" θα αρέσει στους φανς των Kills επειδή είναι ένας «κανονικός» δίσκος τους, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Έχει την ίδια ενέργεια με κάθε τους άλμπουμ, έχει συνοχή επειδή οι δύο συντελεστές πάντα αφήνουν την αίσθηση της ομοιογένειας ως -μουσικά- ένας άνθρωπος, έχει ενδιαφέροντα ριφάκια, ως συνήθως, που θα τα συναντούσες ως τζινκλς διαφημιστικών ή τίτλων μιας τηλεοπτικής σειράς. Δεν θα βρεθεί ακροατής που θα αλλάξει σταθμό αν πέσει πάνω σε κάποιο κομμάτι -εκτός αν πρόκειται για εχθρό των drum machines, συνεπώς αυτή η ομάδα αποτελεί εξαίρεση και δεν θα αντέξει να τους ακούει σε κάποιες στιγμές τους.

Ειδική σημείωση πρέπει να γίνει στην περίοδο ηχογράφησης από την οποία επιλέχθηκαν τα 20 (remastered) τραγούδια της συλλογής, δηλαδή από το 2002 ως το 2009. Πρόκειται για την πρώτη περίοδο των Kills, πριν το ατύχημα που ανάγκασε τον Jamie Hince να ξαναμάθει, στην ουσία, να παίζει κιθάρα, χρησιμοποιώντας τέσσερα δάχτυλα του ενός του χεριού. Όπως και να ‘χει, οι «White Stripes των φτωχών» παραμένουν αξιοπρεπείς και αξίζουν μίας, τουλάχιστον, ακρόασης πίνοντας καφέ ή συζητώντας με φίλους δίχως να ασχολείσαι με το τι παίζει. Δεν θα σε ενοχλήσει κανένα από τα 20 κομμάτια που θα ακούγονται και ίσως να τα ξανακούσεις από την αρχή.

Rating: 

 6.0


Εταιρεία: Domino
Genre: Rock, Indie Rock, Blues Rock, Pop Rock
Παραγωγός: The Kills
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 11/12/2020
Band Links: The Kills, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία