Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣΔημήτρης Μητσοτάκης - Δεν χωράμε όλοι

Δημήτρης Μητσοτάκης - Δεν χωράμε όλοι

Πέντε χρόνια μετά τις συγκλονιστικές «Κατρακύλες» με τον Γρηγόρη Κλιούμη και μια δεκαετία από την πρώτη, αναπάντεχη, κυκλοφορία των Ευδαιμόνων, ο Δημήτρης Μητσοτάκης πακετάρει τη δημιουργικότητά του των τελευταίων χρόνων σε έναν δίσκο και μας χαρίζει άλλο ένα σπουδαίο μέλος στην παρέα μας για να την παλέψουμε στην εποχή της απομόνωσης -ένα όμορφο στολίδι για τις γιορτές. Μουσικές και τραγούδια που έγραψε με εμφανές μεράκι και ιδρώτα, ηχογράφησε με εκλεκτούς συναδέλφους και ταξινόμησε ως προσωπικές σελίδες στο ημερολόγιο όπου καταγράφει με συνέπεια τόσες δεκαετίες τη ματιά και την αγαπημένη, γεμάτη μνήμες -από το πριν, το τώρα και το μετά- φωνή του. Αυτήν τη φωνή, την απέριττα ανθρώπινη και ζεστή, που «χρειάστηκε δεκαετίες για να διανύσει τα τρία μέτρα από τα τύμπανα ως το μικρόφωνο», όπως τον θυμάμαι να λέει.

Η δωδεκάδα της λίστας περιλαμβάνει κομμάτια που έχει κυκλοφορήσει ως singles κατά διαστήματα (2017-2020) -πολλά από αυτά έχουν παιχτεί ζωντανά, με την μπάντα που τον συντροφεύει και δηλώνω τυχερός που έχω βρεθεί στο ακροατήριο. Αλλά κρύβει εκπλήξεις, ακόμα κι αν παρακολουθείς την πορεία του, καθώς η ολοκληρωμένη δουλειά πάντα προσφέρει ένα «κλείσιμο», τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και τον ακροατή: Η επιλογή των συγκεκριμένων τραγουδιών, η σειρά παρουσίασης, η εναλλαγή των ενορχηστρώσεων με τα ηλεκτρικά και τα παραδοσιακά όργανα να εναλλάσσονται ή να σιγούν ως φόντο. Αλλά και η remastered εκδοχή τους, που προσφέρει την απαραίτητη συνοχή για να χαρακτηριστεί «κανονικό» άλμπουμ.

Στις συνθέσεις που παρουσιάζονται με τον χαρακτηριστικό, ηλεκτρικό ήχο που του χάρισε μια θέση στην αιωνιότητα μαζί με τους Ενδελέχεια στο πάνθεον του «ελληνικού ροκ», όπως χαρακτηρίστηκε η κορύφωση της εγχώριας ροκ παραγωγής κατά τη δεκαετία του ’90, ο Δημήτρης Μητσοτάκης σαρώνει δίχως κουβέντα, πιάνοντας το νήμα από εκεί όπου το είχε αφήσει, σαν να συνεχίζει να παίζει με την μπάντα της νιότης του χωρίς να έχει περάσει στιγμή από τα τέλη των ‘00ς που σήμαναν τη διάλυσή της. Πατώντας σε «αχαρτογράφητα» για το κοινό αλλά όχι για τον ίδιο νερά, ντύνει κάποιες συνθέσεις με το ένα μάτι στην παράδοση, χωρώντας τις σκέψεις και τα όνειρα ή τις αναπολήσεις του στους ήχους του ταμπουρά, της γκάιντας, του μπαγλαμά. Όλα δεμένα, όλα ταιριαστά.

Ο στίχος δηλώνει από την αρχή πως δεν θα κρυφτεί στα συνήθη θολά νερά της ελληνικής τραγουδοποιίας και φωνάζει ξεκάθαρα τις απόψεις, τις ιδέες και τις θέσεις του, χωρίς περιθώρια παρεξηγήσεων ή δεύτερων αναγνώσεων:

Ακούω φωνές σκληρές, κοφτερές

δεν βγαίνει απ' το στόμα μου λέξη

ακούω φωνές, λυγμούς και κραυγές

του Παύλου, του Ζακ, του Αλέξη

Ο στίχος θρηνεί για άλλη μια χαμένη γενιά, για νέα καμένα όνειρα, για τη νεοελληνική τραγωδία -κοινωνικά, πολιτισμικά, πολιτικά. Ψάχνει φως στο σκοτάδι τριγύρω μας, αναζητά χαραμάδες, νικιέται, ανασαίνει. Απλώνεται, ως το τέλος, απ’ την καρδιά του δημιουργού στις χορδές της φωνής και της κιθάρας και δεν σ’ αφήνει να στρέψεις την προσοχή σου αλλού. Τα λόγια αποδεικνύονται ως το πιο δυνατό σημείο του δίσκου κι αυτό ίσως είναι αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς την «εξάσκηση» του συγκεκριμένου τραγουδοποιού στη λογοτεχνία και τη στιχουργική επί δεκαετίες -αυτό που εκπλήσσει, επειδή, μάλλον, συνηθίσαμε να απογοητευόμαστε από δειλές, κρυμμένες λέξεις κι από «καλλιτέχνες» που φαντάζουν να ζουν σε ιδιωτικές φούσκες, είναι η γενναιότητα της έκφρασης, των θεμάτων που καίνε επειδή είναι «δύσκολα» και καίρια και δεν τα ακουμπάει κανείς με έλλειψη θάρρους.

Πλάι στο ομώνυμο μοιρολόι, τον εναρκτήριο ύμνο, τη σπαρακτική ιστορία της Μίνας και του Παύλου, τις μνήμες των φίλων και των τόπων που σκιαγραφούν τη θεματική, ο Δημήτρης Μητσοτάκης καταθέτει το σπουδαιότερο, κατά την άποψη του γράφοντα, τραγούδι που έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό μουσικό τοπίο: Η «Κυρα-Κατίνα», η πιο εύστοχη φωτογραφία της σύγχρονης Ελλάδας, καταφέρνει μέσα σε τέσσερα λεπτά να περιγράψει όσα σκεφτόμαστε, συζητάμε, αγωνιούμε αλλά δεν βρίσκουμε εύκολο τρόπο να τα μετασχηματίσουμε σε λέξεις. Το έκανε για εμάς ο Δημήτρης:

Κυρα-Κατίνα σπλαχνική που βρίζεις κάθε ξένο

στη λαϊκή, στην αγορά, στο τρόλεϊ, στο τρένο

λησμόνησες τον μπάρμπα σου που σέρνονταν στις τρύπες

στου ορυχείου τις στοές, στων καραβιών τις πίπες

Αν ο Τζιμάκος είχε φωτογραφίσει με τον ιδανικότερο τρόπο τη μεταπασοκική Ελλάδα των ‘90ς με τον «Νεοέλληνα», όταν ο Δημήτρης Μητσοτάκης ηχογραφούσε ακόμα τον πρώτο δίσκο της μπάντας του στο μακρινό 1993, η «Κυρα-Κατίνα» προσφέρει το sequel, για την επόμενη γενιά, που θα μπορεί να βρει τον σημερινό «νεοέλληνα» στις αράδες του τραγουδιού.

Ο δίσκος κλείνει με το ονειρικό «(μα όταν κάνεις όνειρα να) Μην Ακούς Κανένα», που μας ξανασυστήνει τη Γωγώ και την Ιωάννα του θυγατρικού «Αν», αλλά ξανακλείνει με το επικό «Κούλη, Θ’ Αλλάξω Επίθετο», που είχε γραφτεί πριν (και μετά) τις τελευταίες εκλογές. Εκεί, ναι, σπας ένα αυθόρμητο χαμόγελο και μαζεύεις τα κουράγια σου για να σηκωθείς αύριο πάλι απ’ το κρεβάτι και να την παλέψεις. Ξαναβάζεις τον δίσκο από την αρχή, φτιάχνεις καφέ, κουνάς το πόδι στον ρυθμό και σκέφτεσαι «ρε τι ωραία που υπάρχουν τύποι όπως αυτός, να χρωματίζουν τις σκέψεις μας».

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Μετρονόμος
Genre: Rock
Παραγωγός: Γιάννης Πετρογιάννης
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/12/2020
Band Links: Facebook, Spotify, YouTube

Τελευταία