Boris with Merzbow - 2R0I2P0

Οι Boris, όπως έχουμε πει νωρίτερα μέσα στη χρονιά, είναι ένα ιδιαίτερο τρίο μουσικών που δεν έχει διστάσει να πειραματιστεί με σχεδόν κάθε μορφή του θορύβου. Λογικό είναι, δεδομένης και της ιαπωνικής καταγωγής τους και της ηχητικής τους ιδιαιτερότητας ότι δε θα μπορούσαν να απέχουν από τα japanoise δρώμενα και να συνεργάζονται με μερικά από τα μεγαθήρια της σκηνής. Έχουν συνεργαστεί με τον Keiji Haino, τον άνθρωπο που κάποιοι θεωρούν τον πνευματικό πατέρα του ιδιώματος, αλλά και με το poster boy του (μπορεί, άραγε, να υπάρξει κάτι τέτοιο στη japanoise;), τον πολυπράγμονα Masami Akita aka Merzbow.

Μετά τον hardcore/crust ορυμαγδό του ΝΟ και επειδή μόνο μια κυκλοφορία μέσα στο έτος δεν ήταν αρκετή, οι Boris καλούν τον Akita να εντείνει λίγο τη θορυβώδη πλευρά του προηγούμενου δίσκου τους, LφVE & EVφL με το δικό του χαρακτηριστικό στυλ ενώ οι ίδιοι ξαναπαίζουν αυτά τα κομμάτια. Για όσους δεν έχουν ακούσει τον δίσκο από μόνο του, πρόκειται για έναν από τους πιο μελωδικούς τους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως στερείται ξεσπασμάτων ή μονολιθικών drones. Ωστόσο η γλυκόπικρη πλευρά των κομματιών υπερισχύει. Οπότε; Πως θα είναι ο συγκερασμός των ψυχεδελικών Boris με τον ψηφιακό θόρυβο του Merzbow στο 2R0I2P0 (αναγραμματισμος του 2020 RIP, ιδανική δήλωση);

Να το θέσω όσο πιο απλά γίνεται: ξεκινώντας με το νωχελικό Away From You ντυμένο με μια ήπια (για τα δεδομένα του) επένδυση θορύβου του Merzbow, μου γεννιέται μια νοητή εικόνα: μια μπάντα και ένας noise artist παίζουν σε διπλανά δωμάτια, τυχαία έχοντας ανοιχτές τις πόρτες, ξενίζονται αλλά λένε να συνεχίσουν. Διασκευάζοντας το To The Beach των Coaltar of The Deepers και συνεχίζοντας με το Coma ενώ ακούγονται οι μικροφωνισμοί και τα παράσιτα, οπότε εντείνεται η περιέργειά τους. Και τότε το παίρνουν απόφαση: «δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί;». Οπότε κι έτσι γίνεται. Μετακομίζουν σε ένα δωμάτιο και αφήνονται στον θόρυβο, ηχογραφώντας την εκδοχή του Love που ακούμε εδώ, μια άκρως επιτυχημένη σύμπραξη δεδομένου του ότι πλέον έχουν καταλάβει τι μπορούν να κάνουν μαζί. Και πριν ο Merzbow κλείσει το μέρος του, οι υπόλοιποι λένε «δεν παίζουμε και το Absolutego (από το Dear όμως, όχι από τον ομώνυμο δίσκο)» όπως και γίνεται, με εκπληκτικά αποτελέσματα. Και ξαφνικά θυμούνται εκείνο το κομμάτι από το split με τους Novembers, το Journey. Ο Merzbow ρίχνει τους τόνους για να αναδειχθεί η αιθέρια πλευρά του κομματιού και να μην ακούγεται παράταιρο ένα τείχος θορύβου.

Μετά απ’ αυτή τη μικρή παύση, συνέχεια με το μονολιθικό Uzume, που εδώ ο Merzbow για να ντύσει το θόρυβο της κιθάρας θα επικαλεστεί όλων των ειδών του βόμβους προκειμένου να του δώσει μια πιο «περιπετειώδη» φύση, η οποία προς το τελείωμα του κομματιού, όταν μπαίνουν και τα ντραμς ακούγεται σαν όντως να ηχογραφήθηκε σε προβάδικο εν ώρα αφηρημένου jamming. Και μετά έρχονται τα 13 λεπτά του Evol. Μέσα από τις διακυμάνσεις του κομματιού, από την ηρεμία στην κορύφωση και πάλι πίσω, ο Merzbow συνοδεύει κάνοντας τα samples του να ακούγονται σα μια σύγχρονη δυστοπική εκδοχή των 70’s prog jams όπου αυτός έχει αναλάβει κάποιο διεστραμμένο Hammond. Και εκεί φαίνεται η μουσική του αντίληψη που ξεπερνά το όριο του στερεοτύπου του «χτυπάμε ό,τι βρούμε μέχρι να παράξει θόρυβο και όλο και κάποιος θα το εκτιμήσει». Το ότι δεν παράγει μελωδία δεν τον καθιστά λιγότερο μουσικό ή γνώστη του ήχου και της μουσικής για όσους διαφωνούν με τον χαρακτηρισμό του ως τέτοιο. Και το highlight του δίσκου έρχεται στη διασκευή του κομματιού που ονόμασε το συγκρότημα. Το Boris των Melvins γίνεται ένα ακόμα πιο θορυβώδες κομμάτι, μέσα στην παραμόρφωση και τους βόμβους που συνοψίζει τι μπορεί να ζητά κανείς από τη σύμπραξη των Boris με τον Akita. To φινάλε του Shadow of Skull βρίσκει και τις δύο πλευρές με απειλητικές διαθέσεις, να χτίζουν ένα μαύρο και άραχνο μαρτυρικό ηχοτοπίο στη σκιά ενός ιαπωνικού Γολγοθά γύρω από ένα χαμηλό τέμπο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που Boris και Merzbow συμπράττουν για να παρουσιάσουν νέες εκδοχές κομματιών των πρώτων. Όπως και στο παρελθόν, έτσι κι εδώ τα καταφέρνουν περίφημα. Ωστόσο δε θα το έβαζα πιο πάνω από το NO και τον αυθορμητισμό του, όχι επειδή δεν είναι μια ποιοτικότατη (ενδεχομένως και πανέμορφη) δουλειά, αλλά επειδή το υλικό το οποίο επιλέγουν να επανεπεξεργαστούν το ‘χουμε ξανακούσει στην πιο ήπια μορφή του και το αγαπήσαμε σε αυτήν ήδη. Οπότε το αντιλαμβάνομαι σα μια σπουδή σε άλλο εικαστικό έργο παρά σαν πρωτότυπο πίνακα. Μια εξαιρετική σπουδή ωστόσο. Που ανάλογα τη μέρα, όταν θα θέλω λίγη παραπάνω ένταση στους Boris του LφVE & EVφL, θα την ξανακούσω. Ωστόσο, το πόσες φορές θα συμβεί αυτό θα το ανακαλύψουμε σε βάθος χρόνου.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Relapse Records
Genre: Noise, Experimental
Παραγωγός: Fangsanalsatan, Soichiro Nakamura
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 11/12/2020
Band Links: Spotify, Bandcamp

Τελευταία