Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣΗ τελευταία «κραυγή» του Chadwick Boseman

Η τελευταία «κραυγή» του Chadwick Boseman

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθούν mini spoilers για την ταινία του Netflix «Ma Rainey’s Black Bottom»

Ας είμαστε ειλικρινείς, τα πράγματα δεν είναι καλά και δεν θα είναι καλά. Η δεύτερη καραντίνα και η πανδημία συντρίβουν άτομα και ψυχολογίες με ρυθμούς άπιαστους. Το να γκρινιάξω για το γεγονός ότι δεν έχω πια τι να δω στο Netflix, είναι υποκρισία. Όμως εδώ στο Depart, γράφουμε για την Τέχνη, και κυρίως γράφουμε για να μοιραστούμε αυτό που νιώθουμε/σκεφτόμαστε με τα άτομα που μας χαρίζουν τον χρόνο τους. Το βράδυ της Τετάρτης 23 Δεκεμβρίου, στα μέσα ενός επεισοδίου Family Guy, πάτησα Stop. Κυρίως επειδή θυμήθηκα ότι το πρωί είχα δει πως είναι διαθέσιμη μια ταινία για τη θρυλική blues singer, Ma Rainey.

Το Ma Rainey’s Black Bottom είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του August Wilson από το 1982 και αποτελεί ένα χρονικό των εμπειριών των persons of color κατά τον 20ο αιώνα, μέσα από το πρίσμα της θρυλικής blues τραγουδίστριας και της μπάντας της που ταξιδεύουν στο Σικάγο για να ηχογραφήσουν ορισμένα κομμάτια. Πάτησα Play και ξεκίνησα να παρακολουθώ χωρίς να έχω ψάξει τίποτα για την ταινία, και από τα πρώτα δευτερόλεπτα προσπαθούσα να καταλάβω ποιος είναι ο πιτσιρικάς που παίζει τρομπέτα στη μπάντα της Ma Rainey. Εν τέλει, πάτησα Pause και έψαξα, επιβεβαιώνοντας την υποψία μου πως στο ρόλο του υποσχόμενου τρομπετίστα Levee ήταν ο αείμνηστος Chadwick Boseman.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η ταινία αυτή θα έχει για πάντα ειδικό βάρος, καθώς θα είναι για πάντα η τελευταία ταινία του αξέχαστου ηθοποιού ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 28 Αυγούστου 2020, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Αυτό από μόνο του δεν είναι λόγος για να έχει ειδικό βάρος ένα φιλμ, όταν όμως πρόκειται ίσως για την καλύτερη ερμηνεία ενός ατόμου που πέθανε μόλις 44 ετών η οποία λαμβάνει ήδη υποψηφιότητες για βραβεία, τότε μιλάμε για γιγάντιο ειδικό βάρος. Όταν πρόκειται για ένα φιλμ το οποίο συνοψίζει τις φρικαλεότητες που υπέστησαν, υπομένουν, και θα υπομένουν αν συνεχίσουμε έτσι ως είδος, τα persons of color, ναι, μιλάμε για δυσβάσταχτο βάρος.

Η πίκρα, η οργή, και το μίσος που ξεπηδούν στο πρόσωπο του Boseman καθώς περιγράφει πως όταν ήταν 8 ετών μια ομάδα λευκών ανδρών επιτέθηκε στη μητέρα του, και πρακτικά οδήγησαν στην ψυχολογική και σωματική ισοπέδωση της οικογένειάς του, νιώθουν σαν καρφιά στα πλευρά που σε σφυροκοπούν αργά και βασανιστικά. Η απόγνωση που μετατρέπεται σε θυμό, και στη συνέχεια σε δίψα για εκδίκηση, ξεχειλίζουν επί πολλά λεπτά, καθώς ο Levee (Boseman) ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια όλων την ωμή, αποκρουστική πραγματικότητα: τα persons of color αντιμετωπίστηκαν ως κατώτερα όντα, ως πλάσματα που τους αξίζει να είναι αλυσοδεμένα, βιασμένα, ακρωτηριασμένα, ως σκλάβοι που μόνη τους δουλειά είναι να υπηρετούν τους λευκούς.

Αυτή είναι η πραγματικότητα αυτού του είδους, από καταβολής του «σύγχρονου» δυτικού πολιτισμού και στο Ma Rainey’s Black Bottom η Viola Davis, ο Chadwick Boseman, η Taylour Paige, ο Colman Domingo, ο Glynn Turman, ο Michael Potts, και ο Dusan Brown, σκιαγραφούν αυτή τη φρικτή πραγματικότητα σε 94 λεπτά. Το έργο του August Wilson αποτελεί την αφορμή για την τελευταία «κραυγή» του Chadwick Boseman, ο οποίος έχασε τη μάχη με έναν εχθρό που είναι απρόβλεπτος, αλλά έζησε 44 χρόνια με μια μάχη με την οποία έζησαν, πέθαναν, και επιβίωσαν, δισεκατομμύρια persons of color στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι χρειάζονται λευκοί άνδρες για να αναδείξουν αυτό το πρόβλημα; Όχι απλώς ειρωνικό. Είναι τραγικό ότι ΜΟΝΟ τότε θα ακούσουν περισσότεροι. Είναι σπουδαίο το γεγονός ότι ο Denzel Washington, ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην προώθηση των δικαιωμάτων των persons of color και της φυλετικής ισότητας, έχει συμφωνία για 10 ταινίες με τη Netflix, με πρώτο μέρος το σπουδαίο Fences στο οποίο πρωταγωνιστεί με τη Viola Davis στο οποίο επίσης η θεματολογία ήταν ίδια, σε διαφορετική εποχή, αλλά με αντίστοιχα φαινόμενα βίας σε βάρος persons of color.

Είναι άραγε προβληματικό το γεγονός πως πρέπει ένας άνθρωπος να περάσει 38 χρόνια καριέρας για να καταφέρει να αποκτήσει το «βήμα» που χρειάζεται ώστε να αναδείξει ένα ΤΟΣΟ σημαντικό ζήτημα; Είναι. Ο Denzel Washington είναι από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του κινηματογράφου, και το επιβεβαιώνει. Είναι γνωστός επίσης για την ιδιότητά του να «σπάει» στεγανά, να μοιράζει αγάπη, και να καταρρίπτει τυπικότητες προς όφελος του πραγματικού στόχου. Εν έτη 2020, είναι θλιβερό να αναζητούμε persons of color που θα πάρουν τα ηνία για να δημιουργήσουν. Jordan Peele και Spike Lee αποτελούν πανίσχυρους πυλώνες που στηρίζουν αυτή την προσπάθεια, και σταδιακά ο χώρος του κινηματογράφου οδεύει προς το 50-50. Αργά, αλλά σταθερά.

Παραφράζοντας την πλάκα που είναι αφιερωμένη στα θύματα του ναζισμού στο Μπίρκεναου του Αουσβιτς -δεύτερο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας- θα γράψω: «Ας είναι για αιώνες κραυγή απελπισίας και προειδοποίηση για την ανθρωπότητα ΚΑΙ αυτή η ταινία, η οποία αναδεικνύει τα βάσανα μιας τεράστιας ομάδας ατόμων τα οποία επειδή γεννήθηκαν με αυξημένη μελανίνη στον οργανισμό τους, αντιμετωπίζονταν και αντιμετωπίζονται ως κατώτερα όντα».

Ως εδώ.-

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2020
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
George C. Wolfe
Πρωταγωνιστούν: Viola Davis, Chadwick Boseman, Glynn Turman
Διάρκεια: 94 minutes

Τελευταία