Daniel Tompkins - Ruins

O Daniel Tompkins, o πολύ busy ?γγλος frontman των Tesseract, τα τελευταία χρόνια ασχολείται με πολλά και διάφορα, από το vocal coaching και τα μαθήματα, μέχρι συμμετοχές σε διάφορα σχήματα, καθώς και το δικό του, ομώνυμο, προσωπικό project. Το 2019 αποφάσισε να βγάλει το πρώτο του full length album, με τίτλο “Castles”, ένα πολύ σοβαρά δουλεμένο progressive rock, με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία και άπειρα φωνητικά, δίσκο. Φέτος λοιπόν, όσο ο κόσμος καταστρέφεται, κυκλοφορεί το δεύτερο, που ακούει στο όνομα “Ruins”. Let’s take a ride.

Η έκπληξη έρχεται από την αρχή με το “Wounded Wings”, έναν συνεχώς εξελισσόμενο κιθαριστικό παλμό, με ένοχο τον Plini και το έπος solo του αργότερα, που είναι ο πρώτος guest. Η παραγωγή, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, είναι σαφώς state of the art, με τα φωνητικά να είναι εμφανώς «μπροστά», αλλά πολύ ωραία μιξαρισμένα ώστε να υπηρετήσουν το κομμάτι.

Ακολουθεί το ομώνυμο “Ruins”, με το πολύ ωραίο piano intro του και περισσότερα synths, που εναλλάσσονται με τις πιο heavy κιθάρες στο chorus και το απαραίτητο breakdown με τα screams του Tompkins, δίνοντας τη θέση του στο “Tyrant”, με πρωταγωνιστές το θηριώδες μπάσο, τα περίεργα ταιριαστά, πιο ηλεκτρονικά τύμπανα και τον συνεχόμενο παλμό του 80’s synth. Η συνέχεια, “Stains Of Betrayal”, ανεβάζει λίγο την επιθετικότητα, πάντα αφήνοντας πεντακάθαρες τις κιθάρες, συνεχίζοντας με την πιο εσωτερική, αλλά αρκετά επιθετική, με την προσωπικά αγαπημένη στιγμή των φωνητικών, στο “Empty Vows”.

Η πιο pop στιγμή του δίσκου, με mathcore πινελιές βέβαια, λέγεται “Sweet The Tongue” και έχει σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αρκετά 90’s διφωνίες, αλλά και μια τεράστια, soul-cleansing κραυγή που σηκώνει όλο το κομμάτι στον αέρα. Το επόμενο, “A Dark Kind Of Angel” είναι η πιο vocal-based στιγμή του album, αφού ο Daniel εδώ δείχνει περισσότερο την πολύ μελωδική πτυχή της φωνής του, με τις φωνητικές γραμμές, πρώτης και δεύτερης, να καρφώνονται πραγματικά στο μυαλό. Βέβαια, κράτησε το καλύτερο για το τέλος. Ο δεύτερος guest ακούει στο όνομα Matthew K. Heafy και το τελευταίο “The Gift” είναι ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά «παντρέματα» που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Ξεκάθαρο ταξίδι στα μακρινά 2000’s, με τις στιγμές του Daniel Tompkins να δίνουν έναν πολύ φρέσκο, μοντέρνο χαρακτήρα στις πιο κλασσικά σκληρές, αλλά πολύ χαρακτηριστικές και αγαπημένες στιγμές του Heafy. Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι επίσης το πόσο ταιριάζουν μαζί οι χροιές τους, ειδικά στα screams.

Με τον καλύτερο τρόπο τελειώνει το 2020 για τον Daniel Tompkins. Μία πολύ συμπαγής, ολοκληρωμένη δουλειά, εξαιρετικά προσεγμένη σε σύνθεση και παραγωγή, to the point, κάνοντας πολύ αισθητή πλέον την solo παρουσία του στην progressive σκηνή. Πολύ ευχάριστο στο άκουσμα από την αρχή ως το τέλος, με catchy choruses και ωραία breakdowns, δείχνοντας συνεχώς, αλλά σωστά, τις εξαιρετικές του φωνητικές ικανότητες.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: K-Scope
Genre: Progressive Metal, Alternative Metal
Παραγωγός: Paul Ortiz
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 11/12/2020
Band Links: Facebook, Instagram, Spotify, Bandcamp, YouTube

Τελευταία