Αρχική DEPARTISTSΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2020Ανασκόπηση 2020: 8 κορυφαίες ταινίες για τη χρονιά που πέρασε

Ανασκόπηση 2020: 8 κορυφαίες ταινίες για τη χρονιά που πέρασε

Βιώσαμε όλοι μαζί την πιο δύσκολη χρονιά της ζωής μας αλλά η μία σταθερά που προσωπικά με κράτησε ήταν οι πολύ καλές ταινίες που βγήκαν φέτος. Όσο κι αν δοκιμάστηκα είχα πάντα δίπλα μου, βδομάδα τη βδομάδα, την υπενθύμιση ότι η τέχνη μας είναι επάξια, είναι από καιρό έτοιμη και όπως πάντα έχει όλες τις απαντήσεις.

Αυτή ήταν η μικρή άνω τελεία που με κάνει να έχω την όποια αισιοδοξία για το μέλλον, τουλάχιστον όσον αφορά την κινηματογραφική παραγωγή από άποψη ποιότητας. Πάρτε το χέρι μου λοιπόν κι ελάτε να σας ξεναγήσω στις καλύτερες για μένα παραγωγές αυτής της γλυκόπικρης χρονιάς.

► 8. I’m Thinking Of Ending Things

Ο Charlie Kaufman είναι ένας δύσκολος δημιουργός που απαιτεί την προσοχή μας ώστε να λύσουμε κάθε φορά τον ψυχολογικό γρίφο που θέτει στα σουρεαλιστικά του αριστουργήματα. Με το I’m Thinking Of Ending Things μιλάει όσο πιο πλατιά γίνεται πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία αλλά μέσα σε ένα συμπυκνωμένο, καλοκουρδισμένο και πολύ μα πολύ σκοτεινό σύμπαν. Οι ανησυχίες είναι πανανθρώπινες, οι χαρακτήρες σχηματικοί αλλά ουσιαστικοί και σύγχρονοι, οι τοίχοι του μυαλού πιο κλειστοί από ποτέ αλλά και τα χτυπήματα εντός τους ανελέητα στην προσπάθεια να τους σπάσουν. Σκηνοθετικά δε, δεν μπορώ παρά να τον κατατάξω μέσα στους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του παραλόγου πλέον θυμίζοντας μου κάτι ανάμεσα σε Λάνθιμο και Lynch, με τις ερμηνείες και το συνολικό οπτικοακουστικό κομμάτι της ταινίας να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης γι’ αυτή την θέση.

/p>

► 7. The Hunt

Η ταινία που μας δόθηκε το 2020 γιατί ήταν πολύ επικίνδυνη για να κυκλοφορήσει το 2019. Ήταν όμως ή μήπως, για να παραφράσω τον απερχόμενο πρόεδρο των Η.Π.Α., there are very fine snowflakes on both sides? Μια πολύ τολμηρή πολιτικά ταινία σίγουρα, με το κυνήγι άτυχων conservatives από πλούσιους liberals το οποίο παραθέτει, που αρνείται όμως να καταδικάσει κάποια πλευρά παρά υπερτονίζει τον παραλογισμό αυτού που βιώνουμε καθημερινά με την ακραία βίαια κωμική διάθεση που χαρακτηρίζει b-movies περασμένων δεκαετιών. Για μένα όχι απλά μια ταινία που έπρεπε να βγει αλλά μια ταινία που είχαμε ανάγκη με ένα μέγιστα ικανοποιητικό τέλος, ένα σατιρικό διαμάντι στο είδος που εκπροσωπεί και ένα έργο για να διασκεδάζουμε με τα χάλια μας για αρκετά χρόνια ακόμα.

/p>

► 6. Πρόστιμο

Είχα δει σε κάποια συνέντευξη του Φωκίωνα Μπόγρη με αφορμή την ταινία ότι το μικρό του όνομα είναι παρατσούκλι, ένα αστείο που έκανε με φίλους του καθώς φτιάχνανε τα πρώτα τους ερασιτεχνικά ταινιάκια ώστε να θυμίζει κάποιον σπουδαίο υπερήλικα σκηνοθέτη. Μπορεί υπερήλικας να μην είναι ακόμα αλλά σίγουρα η συγκεκριμένη ταινία τον βάζει μέσα στους σπουδαίους έλληνες δημιουργούς της εποχής μας. Η βιογραφία του Βαγγέλη ενός μεροκαματιάρη ντίλερ που βουτάει τα δάκτυλα του στα βαθιά νερά του υπόκοσμου, είναι μια απόλυτα ρεαλιστική αποτύπωση της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και των υποκουλτούρων που την αποτελούν.

Ο Βαγγέλης Ευαγγελινός και ο Στάθης Σταμουλακάτος στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι από μόνοι τους λόγοι για να δει κανείς την ταινία αλλά η μέγιστα οικονομημένη σκηνοθεσία του Μπόγρη είναι που κάνει το σύνολο ένα αψεγάδιαστο σύγχρονο Mean Streets που οι φαν των crime ταινιών αλλά και του ελληνικού κινηματογράφου δεν πρέπει να χάσουν. Οι τυχεροί που την απολαύσαμε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ξέρουμε κι ελπίζουμε σε μια διανομή παρόλη τη συνθήκη ώστε να μάθουν και οι υπόλοιποι.

/p>

► 5. Uncut Gems

Ταινία του ’19 κι αυτή αλλά στην πλατφόρμα του Netflix έφτασε στις αρχές του χρόνου οπότε δεν θα μπορούσα παρά να την συμπεριλάβω στη συγκεκριμένη λίστα. Ένα κυνήγι με το χρόνο και πάλη στα άκρα της ανθρώπινης ικανότητας, καθώς ο Howard Ratner του Adam Sandler προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και να κρατήσει το κεφάλι του πάνω από το νερό απέναντι στους τοκογλύφους.

Ο Adam Sandler βάζει τα γυαλιά στους επικριτές του με την ερμηνεία της χρονιάς και οι Safdie Brothers που τον ήθελαν τόσα χρόνια και μόνο αυτόν για το ρόλο μας κλείνουν το μάτι, καθώς ο χαρακτήρας δεν αποτελεί παρά την πιο ακραία εκδοχή του manchild που παίζει πάντα. Η χρήση του Kevin Garnett και η σημασία του σαν μέρος της πλοκής, ο ρυθμός λοκομοτίβας που έχει η ταινία με την κάμερα της που δεν κάθεται ήσυχη ούτε μια στιγμή αλλά και το προδικασμένο τέλος που πιστεύουμε ότι θα αποφύγουμε μέχρι την τελευταία στιγμή μας αποδεικνύουν απλά το πόσο μεγάλοι σκηνοθέτες είναι πλέον τα δύο αυτά τρομερά αδέλφια.

/p>

► 4. Η Μπαλάντα Της Τρύπιας Καρδιάς

Χωρίς καμία αμφιβολία η πιο διασκεδαστική ταινία της χρονιάς και η πρώτη ταινία στη ζωή μου που έφτασα να δω 7 φορές(!) μέσα στην ίδια χρονιά. Ο Γιάννης Οικονομίδης ήταν πάντα cult και οι οπαδοί του έβλεπαν και ξαναέβλεπαν τις ταινίες του αλλά μ’ αυτό το Κοενικό neo-noir στην ελληνική επαρχία εξέλιξε τη συνταγή του και το ευρύ κοινό τον αντάμειψε όπως του άξιζε. Η ταινία λάμπει εξίσου σαν κωμωδία, μυστήριο και ελληνική κοινωνική κριτική με ασυγκράτητες ερμηνείες αλλά και την Οικονομίδικη γλώσσα ελαφρώς πιο συγκρατημένη και σίγουρα πολύ πιο δουλεμένη. Παρακολουθήσαμε την πορεία της με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε καθώς μόλις πέρασε η πρώτη της ψηφιακή κυκλοφορία και περιμένουμε την «κοπή» της σε blu-ray.

/p>

► 3. The Lighthouse

Η τελευταία περσινή ταινία της λίστας είναι μια σχιζοκωμική ταινία φρίκης που συνδυάζει τους πιο μουσικούς και τραγελαφικούς διαλόγους εδώ και χρόνια με παλαιικό εκτελεστικό στυλ, βασισμένο σε τιτάνια μυθολογία που όμως ο συγκερασμός των ετερόκλητων στοιχείων της δεν θα μπορούσε να υπάρξει πριν από τώρα. Το παράλογο μέσα από τις καθημερινές επαναλήψεις και ένα ψυχοδραματικό πορτρέτο ενός ανθρώπου που χάνει κάθε έλεγχο σε μια πραγματικότητα που εν τέλει τίποτα δεν είναι βέβαιο. Ρυθμός πολυβόλου, αυξανόμενα κλιμακούμενος σε ένταση και κωμωδία και ένα συνολικό οπτικοακουστικό τοπίο χάρμα. Ρόλοι ζωής ίσως και για τους δύο πρωταγωνιστές, για τον Pattinson σίγουρα, του οποίου την υποκριτική αξία δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς πλέον. Δείτε όμως τι έγραψε κι ο Φοίβος μας, τα λέει πολύ πιο ωραία από μένα.

/p>

► 2. Mank

Σε μια χρονιά που θα αποτελέσει την τελευταία από άποψη διανομής ταινιών όπως γνωρίζαμε τα πράματα, το Netflix έδειξε τα δόντια του με αρκετές μεγάλες κυκλοφορίες άλλες πιο επιτυχημένες κι άλλες λιγότερο. Σίγουρα το πιο μεγάλο του στοίχημα ήταν το νέο μεγάλου μήκους κατασκεύασμα του αγαπημένου τους παιδιού David Fincher, 6 χρόνια μετά την προηγούμενη του ταινία και για μένα πέτυχε απόλυτα. Όσο η κοινωνική δικαιοσύνη συνεχίζει να είναι ασταμάτητος αγώνας και πραγματικότητα για αρκετούς μας, ο μεγαλύτερος μαχητής της που συναντάμε σε ταινία της χρονιάς έχει εφαλτήριο την πραγματικότητα αλλά πολύ περισσότερο πατάει πάνω στη μαγεία του παραμυθιού και της 7ης τέχνης εν γένει. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια αλλά τα κατέθεσα στην κριτική μου, για την ταινία που περίμενα όσο καμία άλλη φέτος.

/p>

► 1. Digger

Ήταν μία εξαιρετική χρονιά για το ελληνικό σινεμά και νομίζω πως το κατέστησα σαφές ήδη. Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν και η καλύτερη ταινία της χρονιάς, για μένα, είναι ελληνική. Το Digger είναι η σπουδαιότερη ελληνική ταινία της δεκαετίας που περνάει, με διαφορά και με το σπαθί της. Με φόντο την οικολογική καταστροφή για χάρη της «προόδου», ένα ζήτημα που καίει αυτή τη στιγμή, μας δίνει ταυτόχρονα την ελληνική οικογενειακή ψυχολογία σε τέτοιο βάθος που δεν θα μπορούσε να είναι μικρότερο το αποτέλεσμα.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Μουρίκη/Πανταζάρα μπορεί φέτος να συγκριθεί μόνο με το προαναφερθέν Dafoe/Pattinson ερμηνευτικά και η σκηνοθεσία του Γιώργου Γρηγοράκη έχει μεθοδικό ρυθμό, αυξάνοντας σταδιακά ένταση μέχρι τη λυτρωτική έκρηξη για έναν μικρόκοσμο πατέρα και γιού που πολλοί σε κάποιο βαθμό έχουμε βιώσει. Οι μπουλντόζες του θαυμαστού νέου κόσμου μπορεί να μην σταματάνε ποτέ, το αίμα νερό δεν γίνεται επίσης ποτέ αλλά και ποτέ δεν είναι αργά ώστε η αγάπη να φανεί έστω καλυμμένη κάτω από τόνους ψυχικής λάσπης. Αλλη μία διανομή που ελπίζουμε να έρθει για αυτό το αριστούργημα ώστε να έχει και την ευκαιρία, πέραν των επαίνων που μάζεψε σε κάθε φεστιβάλ, να αγγίξει το ευρύ κοινό.

Τελευταία