Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠως οι Children Of Bodom έγιναν ένα από τα σύμβολα μίας γενιάς

Πως οι Children Of Bodom έγιναν ένα από τα σύμβολα μίας γενιάς

Ο Alexi Laiho φεύγει, και αφήνει σε σοκ πολλούς από εμάς με την έναρξη της νέας χρονιάς. Μια από τις μεγαλύτερες παρακαταθήκες του εκλιπόντος Φινλανδού δεν είναι άλλη από τους Children of Bodom, που κατά τη διάρκεια της μακροσκελής καριέρας τους έβαλαν τη σφραγίδα τους στο metal του νέου μιλένιουμ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το όνομα των Children of Bodom σηκώνει στις πλάτες του μία βαριά πολιτισμική κληρονομιά για τη σκηνή. Νομίζω αξίζει στη μνήμη της κιθαριστικής διάνοιας του Laiho, να θυμηθούμε γιατί η δουλειά του γαλούχισε μία ολοκαίνουρια γενιά ανθρώπων που αγάπησαν το metal εξ αιτίας του.

Σε εκείνο το σημείο οι Children of Bodom κάνουν ένα θεαματικό μπαμ στα εγχώρια τους αλλά και παγκόσμια δεδομένα, θέτοντας εν αγνοία τους μία καινούρια βάση για τα μουσικά trends του metal εκείνης της δεκαετίας. Στις παρακάτω γραμμές δε θέλω να μιλήσω πολύ αποθεωτικά για το πόσο έχουν αγγίξει τις καρδιές μας δίσκοι όπως τα Follow the reaper, Hate crew deathroll, Are you dead yet? και άλλα, μα για το πως διαβάζω τη σημασία της ύπαρξής τους σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, δυστυχώς με μια απώλεια να ξυπνά το συγκερασμό της μουσικής μου αγάπης και της κοινωνιολογικής μου φαντασίας.

Τα early zeros, και εν γένει αυτή η πολύπαθη δεκαετία, σύρθηκαν με πολλές δυσκολίες. Μια γενικότερη αναταραχή, η αυγή μιας παγκόσμιας οικονομικής κατάπτωσης με αντίκτυπο σε μία πολιτισμική αναρχία και απώλεια (ανάγκης) ταυτότητας, φέρνουν πολλές μουσικές σκηνές και χώρους σε έναν κορεσμό, και σε μία αναζήτηση του που πραγματικά βαδίζουν. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, στο metal (όπως και σε κάθε μουσικό είδος άλλωστε θα μου πεις), υπήρχε ο αναβρασμός για να ακουμπήσει κάπως η νέα γενιά το χώρο.

Επειδή εκείνη η εποχή εμένα με βρίσκει σε βαριά εφηβεία, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι οι Children of Bodom, ήταν από τους βασικούς καλλιτέχνες που υπήρξαν σημείο πρόσβασης για νέα άτομα στο χώρο. Δεν θύμιζαν τα 80s, δε μιμούνταν τα 90s, ακουγόντουσαν καινούριοι και έχτισαν μια περσόνα κι ένα σύμβολο με τον δικό τους grim reaper – συμβολικό χαρακτήρα να συνοδεύει τα εξώφυλλά τους. Τα κορίτσια, έλιωναν για τα μάτια του Laiho, και τα αγόρια έλιωναν τα δάχτυλά τους πάνω στις κιθάρες μαγεμένοι από το παίξιμο του.

Όλο αυτό, μαζί με αντίστοιχα συγκροτήματα που μεσουράνησαν φέρνοντας κάτι καινούριο εκείνη τη περίοδο στη μουσική σκηνή, καθώς έδιναν χώρο για να αντέξει ένας νεοσύλλεκτος – βλέπε Opeth, Slipknot, Nevermore, Cradle of filth, Arch Enemy και πολλούς ακόμη – φορτώνει τους Children of Bodom και τον Alexi Laiho με τα πρώτα οργισμένα συναισθήματα του millenial μεταλλά. Απόδειξη αυτού στέκεται αναντίρρητο το γεγονός ότι οι Bodom είναι μία από τις μπάντες προερχόμενες από τη Φινλανδία, με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως. Λόγοι που στάθηκαν έρεισμα για πολλούς παλαιότερους οπαδούς της metal να καταδικάσουν το συγκρότημα για το νεωτερισμό του, αλλά δε θα κουραστώ να απαντώ σε αυτό το επιχείρημα ότι χωρίς σχήματα σαν αυτούς, αυτό που αγαπάς θα είχε πεθάνει.

Ένας ακόμη λόγος που οι Children of bodom στάθηκαν στο επίκεντρο κακοπροαίρετης κριτικής, ήταν φυσικά και το glam femininity της εμφάνισης του Laiho και της παρέας του, εκείνη την εποχή δύσκολο να το σηκώσει ένα heavy metal βαρύ πεπόνι. Αν με ρωτάς, σίγουρα θα συμπεριλάβω την εικόνα του Laiho σε αυτές των προπομπών της έξαρσης του emo-rock που συντάραξε κυρίως την Αμερική σε επίπεδο pop culture – αλλά και όλο τον κόσμο, ας μη γελιόμαστε. Το ξανθό του μακρύ μαλλί και το μαύρο eyeliner αποτέλεσε σημείο εικονικής αναφοράς του σκανδηναβικού melodic death metal.

Φυσικά δε θα χρυσώσω το χάπι ώστε να μην αναφέρω και το μελανό κομμάτι της ιστορίας του Laiho. Όχι αυτό των καταχρήσεων, γιατί αν θεωρείς μελανό κομμάτι την ανθρώπινη αδυναμία τότε θα πρέπει να κάνουμε μια άλλη κουβέντα, σε ένα άλλο άρθρο, μια άλλη μέρα. Οι αμφίβολες επιλογές του όμως να συμμετάσχει σε σχήματα εξίσου αμφίβολων πολιτικών πεποιθήσεων – με ανοιχτές λεκτικές επιθέσεις στιχουργικά σε ομοφυλόφιλους και άλλες κοινωνικές ομάδες, τρομερή ειρωνεία αν αναλογιστούμε το look που λάνσαρε και πόσο αυτό αποτέλεσε χειραφέτηση για πολλούς – είναι ένα σημείο κριτικής που δεν πρέπει να μην αναφερθεί. Ευτυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ιστορία δείχνει ότι μάλλον επρόκειτο για ένα πολύ κακόγουστο είδος ακραίου χιούμορ. Ταυτόχρονα όμως δεν είναι η μέρα να συζητηθεί, αλλά ούτε είναι ικανό να αφαιρέσει τη συμβολική σημασία της ύπαρξης των Children of Bodom.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως δε με ενδιαφέρει να σου αποδείξω το πόσο φοβερό είναι το εκάστοτε σόλο του Laiho και αν οι Children of Bodom είναι η καλύτερη μπάντα του κόσμου. Ο Alexi Laiho, μαζί με άλλους τραγικούς ήρωες της γενιάς του που έφυγαν άδικα – με αυτοχειρία ή κατάχρηση που πάνω κάτω είναι το ίδιο, μας θυμίζουν ότι η γενιά μας κουβαλά ένα σκοτάδι με το οποίο παλεύει καθημερινά, και το τέλος τους το αποδεικνύει. Το έργο τους όμως και το πως κατάφεραν να περιγράψουν, να εξωτερικεύσουν και να αντανακλάσουν αυτό το σκοτάδι για να ταυτιστούν -ενδεχομένως και να σωθούν από κακές σκέψεις – χιλιάδες κόσμου, είναι κάτι που ποτέ δε θα μπορέσεις να τους πάρεις και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό.

"When the calm is setting in, we’ll watch it swiftly disappear..."

Τελευταία