The Midnight Sky

Όταν το 2002 ο George Clooney ξεκίνησε την πορεία του ως σκηνοθέτης, ανταμείφθηκε για το στιλ του. Οι κριτικές για το «Confessions of a Dangerous Mind» (2002) ήταν εξαιρετικές, παρότι η ταινία κατάφερε οριακά να «βγάλει» το budget της. Ακολούθησε το εξαιρετικό «Good Night, and Good Luck» (2005), ίσως η κορυφαία ταινία που έχει σκηνοθετήσει ο δημοφιλής ηθοποιός, μεσολάβησε το μέτριο «Leatherheads» (2008), πριν το «The Ides of March» (2011) επαναφέρει τον Clooney στο προσκήνιο ως υποσχόμενο σκηνοθέτη. Αυτό έμελλε να είναι και το «τέλος» -έως τώρα τουλάχιστον- αφού τα «The Monuments Men» (2014) και «Suburbicon» (2017) απέτυχαν παταγωδώς, και το «The Midnight Sky» δυστυχώς βαδίζει στα χνάρια των δυο τελευταίων.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου 2020 σε περιορισμένη διανομή στις ΗΠΑ ελέω Covid-19, και έφτασε στο Netflix με συνοπτικές διαδικασίες. Το βράδυ της 6ης Ιανουαρίου, αποφάσισα να της δώσω μια ευκαιρία, αφού διάβασα την εξής περίληψη: «In the aftermath of a global catastrophe, a lone scientist in the Arctic races to contact a crew of astronauts with a warning not to return to Earth». Το μυαλό μου αυτόματα είπε «ας δώσουμε μια ευκαιρία», αφενός επειδή λατρεύω τα ταξίδια στο διάστημα, την ανακάλυψη νέων κόσμων, καθώς και τα σκηνικά δυστοπίας/μαζικής καταστροφής (σ.σ. δεν τα επιδιώκω, σαφώς, αλλά τα θεωρώ σχεδόν νομοτέλεια για το είδος μας).

Θα ομολογήσω ότι θεωρώ το μεγαλύτερο μέρος από τις σχεδόν 2 ώρες της ταινίας χαμένο χρόνο. Αφήνοντας στην άκρη την εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει από animators, 3D artists, 3D modelers, και φωτογράφους, η ταινία είναι δυστυχώς… φελλός. Ο Clooney έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και επιχειρεί να μας μεταδώσει την απόγνωση ενός ατόμου το οποίο κρατιέται στη ζωή κάνοντας αιμοκάθαρση στον εαυτό του με μοναδικό σκοπό να ειδοποιήσει μια αποστολή αστροναυτών που επισκέφθηκε τον πλανήτη Κ-23 για να εξετάσει το ενδεχόμενο αποίκισής του από το ανθρώπινο είδος.

Η ανθρωπότητα μετράει αντίστροφα προς την ολοκληρωτική καταστροφή της, ο Clooney (Dr. Augustine Lofthouse) αναζητά επιζώντες μέσω δορυφόρων για να τους ενημερώσει να μην επιστρέψουν στον πλανήτη μας ενώ προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή λόγω της ασθένειάς του, και το διάστημα έχει πολλές μα πολλές απροσδόκητες αναποδιές. Αυτό είναι ουσιαστικά η σύντομη περιγραφή του The Midnight Sky, το οποίο έχει:

* «ΟΚ» ερμηνείες

* Εξαιρετικά γραφικά και φωτογραφία

* Καλή μουσική

* Μέτρια έως κακή σκηνοθεσία

* Ακατάληπτο σενάριο

Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι δεν έχω σπουδάσει κινηματογράφο, και δεν έχω αναλύσει κινηματογράφο σε βάθος. Είμαι θεατής και γράφω κριτικές ταινιών ως τέτοιος. Δυστυχώς, το The Midnight Sky είναι μια ταινία που δεν αξίζει 2 ώρες από τη ζωή ενός θεατή, αφού αποτυγχάνει να δώσει το «κάτι παραπάνω» σε κάθε ένα από τα μικρά σενάρια που βρίσκονται εντός του μεγαλύτερου premise. Μια χαμένη αγάπη του Augustine την οποία βλέπουμε μέσα από flashbacks που οδηγεί σε μια αποκάλυψη αργότερα στην ταινία χωρίς καμία ουσία, μια πλημμύρα η οποία δεν κατάλαβα καν πως προέκυψε και πως βοήθησε στην εξέλιξη της πλοκής, και εξαιρετικά άβολες ερμηνείες από το σύνολο του cast, με εξαίρεση τη μικρή Caoilinn Springall, η οποία πρακτικά δεν μιλάει σε όλη την ταινία, και είναι τρομερά εκφραστική.

Αν θέλετε να δείτε κάτι όσο περιμένετε να ετοιμαστεί το παστίτσιο σας, προτείνω να δείτε τυχαία επεισόδια Family Guy ή κάποιον διαγωνισμό μαγειρικής (σ.σ. το «Best Leftovers Ever!» έχει πλάκα, μαγειρεύουν με ότι έχει απομείνει από προηγούμενα γεύματα), και όχι το The Midnight Sky. Αν πάλι σας αρέσει να παρακολουθείτε μια ταινία επί 1 ώρα και 50 λεπτά, για να πείτε ένα «aww» στις τελευταίες σκηνές, πατήστε Play, και θα περιμένω τα σχόλιά σας.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2020
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
George Clooney
Πρωταγωνιστούν: George Clooney, Felicity Jones, David Oyelowo
Διάρκεια: 118 minutes

Τελευταία