Αρχική DEPARTISTSΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 20208 προβολές που μας θυμίζουν πόσο μας λείπει το Midnight Express

8 προβολές που μας θυμίζουν πόσο μας λείπει το Midnight Express

9/1/2021

Φωτογραφίες: Γιάννα Φώτου

Το 2020 δεν ήταν απλά μια κακή χρονιά για την ανθρωπότητα σε θέμα υγείας, αλλά και σε θέμα πολιτισμού. Αν και σε άλλες χώρες με την τήρηση μέτρων η παρουσία σε πολιτιστικά δρώμενα κατόρθωσε να γίνει εφικτή (με την Ιαπωνία, μάλιστα, να σπάει το ρεκόρ εισιτηρίων σε ταινία στους κινηματογράφους) στην Ελλάδα δεν υπήρξε καμία μέριμνα για τον πολιτισμό. Οπότε είτε είσαι καλλιτέχνης, είτε αιθουσάρχης, εν μέσω ελληνικής πανδημίας, είσαι εξαρχής καταδικασμένος.

Μοιραία, οι συνειρμοί με ένα φεστιβάλ που το Depart αγαπά πολύ όπως το Midnight Express, δεν άργησαν να γίνουν. Η σαββατιάτικη μεταμεσονύκτια απόλαυση που με μεράκι έστησε ο Ακης Καπράνος υπέστη πλήγματα, με αρκετές προβολές να ακυρώνονται και να πηγαίνουν πίσω. Ακόμα κι έτσι, όμως, πριν την καραντίνα και όταν ακόμα τα θερινά μπορούσαν να είναι ανοιχτά και να μας υποδέχονται, δε δίστασε να μας προσφέρει συγκινήσεις όπως μας έχει συνηθίσει. Και η υπόσχεση του ανταμώματος στις αίθουσες του μόλις τελειώσει η πανδημία είναι μια από τις αιτίες που μας κάνει να έχουμε υπομονή. Οπότε τι μας μένει; Να δούμε τι είδαμε μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου μέσα στη χρονιά, τις ταινίες που «αντί να κατεβάσουμε και να τις δούμε μόνοι μας σπίτια μας, επιλέξαμε να πάμε εκεί και να τη δούμε μαζί, αυτό που κάνει τη φάση τόσο σημαντική». Και αυτές ήταν οι 8 φορές που θα θυμόμαστε από το Midnight Express anno 2020.

Blade Runner

Μια από τις ταινίες που περίμενα εναγωνίως να δω στον κινηματογράφο. Το γιατί το αναλύσαμε εκτενώς σε προηγούμενο αφιέρωμα. Βέβαια, το αστείο με το Midnight Express είναι πως πραγματικά όλες θέλεις να τις δεις στο μεγάλο πανί. Απλώς αυτή κατείχε πάντα μια περίοπτη θέση στη λίστα με τις κινηματογραφικές επιθυμίες. Ο ζεστός ουρανός της Αθήνας σε άμεσο κοντράστ με τη μαυρίλα της βροχής του ηλιοσβησμένου Los Angeles του Philip K. Dick θα ήταν το γήπεδο που θα κονταροχτυπιόνταν. Και το πιο σημαντικό, η αθάνατη μουσική του Vangelis, η εξαιρετική σκηνοθεσία του Ridley Scott και ο εμβληματικός Rutger Hauer θα μας έκαναν να ξεχάσουμε την απαίσια πανδημία. Και να που το κατάφεραν, έστω και για 2 -αξέχαστες- ώρες.

The Fog

Χαίρομαι επίσης που στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, μοιραζόμαστε όλοι την λατρεία για τον μέγιστο John Carpenter. Κι έτσι, αν και ομολογώ θα ήθελα να τη δω σε κλειστό σινεμά, αυτό το ναυτικό παραμύθι που πήγε εντελώς μα εντελώς στραβά για τη μικρή παραλιακή πόλη ήταν μια από τις ιδανικότερες θερινές εμπειρίες. Ο κόσμος γέμισε και αυτή την προβολή, πάντα κάτι έχει ο Carpenter και τραβάει εύκολα το κοινό, οι μασκούλες ήταν στη θέση τους, τα μέτρα προσεγμένα και η ταινία άρχισε και τελείωσε κρατώντας μας σε αγωνία παρόλο που ήταν η νιοστή φορά που τη βλέπαμε οι περισσότεροι. Πάντα έχει πλάκα να βρίσκεσαι ανάμεσα σε κοινό που ξέρει την ταινία πολύ καλά, αλλά ταυτόχρονα κρατάει κάθε φορά, στις ίδιες σκηνές, την ανάσα του. Τότε ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου κάτι πολύ δυνατό και ισχυρό. Αυτό κάνει το Midnight Express και γι’ αυτό το ακολουθούμε πιστά.

Κώστας Χανδρινός

Pink Flamingos

Αχ Pink Flamingos, 6/6/2020… Σίγουρα η πιο δυνατή βραδιά που έχω βιώσει στην οικογένεια του Midnight Express. Η δυναμική επιστροφή της συμμορίας του Καπράνου στις αίθουσες μετά τα κλεισίματα των κινηματογράφων. Όλη η παλιοπαρέα, όλα τα αδέλφια μαζεμένα, πραγματικά δεν μου έλειψε κανένας εκείνη την νύχτα και δεδομένου ότι είχαμε πρωτάρηδες για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του τιτάνα John Waters, είχαμε και τις αντίστοιχες σοκαρισμένες αντιδράσεις από άτομα που δεν το περιμέναμε για να πω την αλήθεια. Ήταν δε το αγαπημένο μου after του Midnight, με πάρτι στο Va.Ben.e υπό τους punk ήχους που διάλεξε ο Καπράνος και τον γράφοντα υπό την επήρεια να χορεύει λες και δεν υπάρχει αύριο με την κολλητή του. Μια υπέροχη βραδιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Scarface

Μια βραδιά στην οποία είχα τεράστια κέφια πριν μπω, είχα φτιαχτεί που λέμε και ήταν και η πρώτη φορά που ήρθε ο κολλητός μου στο Midnight. Ήταν δε ιστορική βραδιά καθώς την προηγούμενη νύχτα ο Καπράνος ήταν στη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά με την ίδια ταινία. Η προβολή με την οποία θα αποχαιρετούσαμε προσωρινά το Midnight γιατί ο Καπράνος θεώρησε ότι είχε πέσει ο παλμός μας. Να πω την αλήθεια, προσωπικά δεν το ένιωσα υπό τον ήχο των ατακών που πετάγαμε όλοι στην οθόνη και των βροντερών γέλιων του Φωκίωνα Μπόγρη αλλά σίγουρα η προσέλευση ήταν μικρή και υπήρχε ένας γενικός φόβος στην ατμόσφαιρα της πόλης. Ήταν και το τελευταίο Σάββατο που θα ήταν ανοιχτά τα μπαρ αλλά αποτέλεσε ευκαιρία για να πιούμε το τελευταίο ποτό για το προσεχές μέλλον στο Va.Ben.e με τον Φωκίωνα (και να γνωριστούμε όντως) και τον Μάνο (έτερο μέλος της οικογένειας) και να μιλάμε για σινεμά μέχρι το πρώτο μετρό της Κυριακής.

Δεν Θέλω Να Γίνω Δυσάρεστος Αλλα Πρέπει Να Μιλήσουμε Για Κάτι Πολύ Σοβαρό

Φτάνουμε λοιπόν στην προβολή με την οποία αποχαιρετίσαμε το αγαπημένο μας Midnight, για την ώρα. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη με γνωστό και καινούργιο κόσμο κι όλοι ήταν πεινασμένοι για σινεμά σε αίθουσα με την Αθηναϊκή πρεμιέρα της ταινίας του Γιώργου Γεωργόπουλου να μην απογοητεύει ούτε στο ελάχιστο. Πολλοί από τους συντελεστές ήταν μαζί μας για την εισαγωγή της ταινίες κι επί συνόλου βιώσαμε μια πρωτόγνωρη εμπειρία στα πλαίσια του Midnight Express αλλά στην πραγματικότητα, άλλη μια απ’ τις αξέχαστες βραδιές που κρατάμε στο μυαλό και την ψυχή, μέχρις ότου ανοίξουν πάλι οι αίθουσες και απολαύσουμε ταινίες στον φυσικό τους χώρο με την αγαπημένη μας παρέα.

Στέφανος Αρταβάνης

Perfect Blue

Το Akira ήταν η πρώτη ταινία anime που είδα σε μεγάλη οθόνη χάρη στο Midnight Express. Και αν δεν μας προλάβαινε το δεύτερο lockdown θα είχαμε δει και το Ghost In The Shell σε όλο του το μεγαλείο. Αλλά το καλοκαίρι έκλεισε και ένα άλλο από τα απωθημένα μου: το Perfect Blue του εκλιπόντα Satoshi Kon, με όλη του την ψυχεδέλεια μας έκαψε γλυκά τον εγκέφαλο ένα βράδυ του Ιούνη.

Αυτήν την προβολή δεν την ξεχωρίζω γιατί επιτέλους μπόρεσα να βιώσω την αμφισβήτηση της λογικής και την giallo φρικωδία του Kon στη μεγάλη οθόνη, αλλά κι επειδή συμπίπτει με την πρώτη κινηματογραφική προβολή που παρευρέθηκα μετά το lockdown. Στην αβεβαιότητα της Mima για το τι συμβαίνει γύρω της, έβλεπα τη δική μου αβεβαιότητα σχετικά με την καθημερινότητα που πλέον δεν ξέρουμε τι γίνεται με την πανδημία και προσπαθούμε να προσαρμοστούμε σε εικόνες παράλογες. Και αυτός ο παραλογισμός της δικής μας πραγματικότητας έκανε τον τρόμο του φιλμ ολότελα βιωματικό σε προσωπικό επίπεδο.

Samurai Cop

Υπάρχουν προβολές που βγαίνεις και λες «τι αριστούργημα είδα» και άλλες που αναφωνείς «πόσο καλά πέρασα». Και επειδή το Samurai Cop παρασάγγας απέχει από το να χαρακτηριστεί αριστούργημα (ή μήπως όχι;), γίνεται εμφανές ότι η συγκεκριμένη ταινία βρίσκεται εδώ για τα σκηνικά που βιώσαμε εκεί μέσα.

Κατ’ αρχήν έχεις την τριάδα του Film Pit, του μεγαλύτερου podcast που βγήκε από υπόγειο της Κυψέλης να προλογίζει και να κρατάει τα μπόσικα στο γηπεδικό σχολιασμό, αίροντας τα κρατήματα του υπόλοιπου κοινού. Έχεις την ίδια την ανεκδιήγητη ταινία να σε κάνει να περνάς τέλεια μέσα από το απόλυτο μηδέν σε σκηνοθεσία, σενάριο και ερμηνείες. Έχεις έναν υποτιτλισμό που σου δείχνει ότι ο Καπράνος πέρναγε πολύ καλά όσο τον πραγματοποιούσε. Και έχεις και ένα χαλαρό κλίμα σε καιρούς δύσκολους. Μια πραγματική όαση δηλαδή. Και ανάμεσα σε αυτά, μάθαμε και τι σημαίνει κατάνα. Ειλικρινά από τα προσωπικά φετινά highlights.

Black Christmas

Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν δύσκολα, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε γενικό επίπεδο. Μιζέρια, εντάσεις, καμία δυνατότητα εξόδου, θλίψη. Λογικό να νιώθεις εγκλωβισμένος. Όπως έχω ξαναπεί, κάθε Χριστούγεννα πραγματοποιώ μια επετειακή προβολή του αγαπημένου μου χριστουγεννιάτικου slasher.

Όμως ο Ακης, επειδή αγαπά τον κινηματογράφο, αποφάσισε τόσο σε αυτό, όσο και στο προηγούμενο lockdown να συνεχίσει τις προβολές σε συνεννόηση με τις εταιρείες διανομής μέσω ομαδικής προβολής στο γκρουπ του Midnight Express (ένας ακόμα λόγος να γίνετε μέλη αυτής της φανταστικής κοινότητας). Και η θλίψη μιας μοναχικής προβολής αντικαταστάθηκε από μια ομαδική (έστω και εκ του μακρόθεν) εμπειρία που όλοι μαζί σχολιάζαμε τα όσα συνέβαιναν. Και αυτό δείχνει ότι το Midnight Express είναι κάτι μεγαλύτερο από κάποιους ανθρώπους που βλέπουν ταινίες σε μια αίθουσα. Και γι’ αυτό το αγαπώ.

Φοίβος Κρομμύδας

Τελευταία