Wonder Woman 1984

Πάμε για λίγο πίσω στο 2017. Τέσσερα χρόνια rewind, μια άλλη πραγματικότητα για τον κινηματογράφο και τις Τέχνες. Κυκλοφορεί στις αίθουσες το «Wonder Woman». Πολυαναμενόμενο, πολλά υποσχόμενο, με ένα φρέσκο πρόσωπο στο Hollywood όπως η Gal Gadot να αναλαμβάνει -πρακτικά- να αναβιώσει τη DC η οποία βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Το πετυχαίνει, με τον Patty Jenkins να σκηνοθετεί ένα φιλμ το οποίο προσέφερε ίδιες ποσότητες δράσης και συναισθήματος, καλωσορίζοντας αργοπορημένα τη σπουδαία Wonder Woman στη mainstream πλευρά της μεγάλης οθόνης. Η ανάγκη για γυναικείους πρωταγωνιστικούς ρόλους συνεχίζει να παραμένει εξαιρετικά σημαντική σε καιρούς χαλεπούς για την κοινωνική ανισότητα σε κάθε επίπεδο.

Στο «Wonder Woman 1984» η Gal Gadot είναι -ευτυχώς και δυστυχώς- η μοναδική η οποία σώζεται. Διατηρεί τη σύνδεσή της με το κοινό, όμως το περιβάλλον μοιάζει σαν να μετατρέπεται στον χειρότερο κακό που θα μπορούσε να έρθει αντιμέτωπος με τη Wonder Woman στην ιστορία της ηρωίδας. Η ψύχωση των δημιουργών να φέρουν στη ζωή ένα sequel πιο άγριο και περίπλοκο οδηγεί στην ισοπέδωση όλων αυτών των στοιχείων που έκαναν την πρώτη ταινία απολαυστική. Το σενάριο των Jenkins, Geoff Johns, και Dave Callaham -βασισμένο στους χαρακτήρες του William Moulton Marston- είναι εξαιρετικά απλό:

Είναι ένα κατηγορητήριο σε βάρος της απληστίας, της επιθυμίας του ανθρώπινου είδους να έχει αυτό που θέλει και να το έχει ΤΩΡΑ. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην κορύφωση της Reagan-era στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξ ου και ο τίτλος της ταινίας, όμως το σχόλιο που κάνει η ταινία για τη φιλαργυρία του ανθρώπινου είδους παραμένει επίκαιρο.

Συχνότερα από ότι θα ήθελαν οι δημιουργοί ταινιών οι οποίες τοποθετούνται στη συγκεκριμένη περίοδο της ανθρωπότητας και συγκεκριμένα των ΗΠΑ, ενστικτωδώς η απόδοση της εποχής αναλώνεται στην πυροδότηση ανεξέλεγκτης νοσταλγίας- σηκωμένοι γιακάδες σε Polo μπλουζάκια, ουφάδικα, malls, ακόμη και ένα μοντάζ στο οποίο ο Chris Pine δοκιμάζει ρούχα, αλλά και breakdancing. Πάνω από όλα όμως, το πραγματικό πρόβλημα του σεναρίου είναι πως μοιάζει σαν να ανήκει σε μια ταινία η οποία κυκλοφόρησε τη δεκαετία στην οποία αναφέρεται, και όχι το 2020. Τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται το φιλμ είναι βγαλμένα από κωμωδία των 80s: μια αρχαία πέτρα που αυτόματα πραγματοποιεί κάθε ευχή σου, οδηγώντας σε περίεργες καταστάσεις αλλά και σε μαζικές καταστροφές. Τα στοιχεία από «Weird Science» και «Zapped!» είναι τόσα και τόσο έντονα, που νιώθεις σαν να βλέπεις action/comedy των 80s που γίνεται outdated στα 90s.

Όποιο ψεγάδι πραγματικής αφοσίωσης στον στόχο έχει απομείνει ζωντανό από την πρώτη ταινία βλέπει την ισχύ του να εξαντλείται πλήρως στην εισαγωγή του «Wonder Woman 1984». Εκεί η νεαρή ακόμη Diana, πολλά χρόνια πριν γίνει Wonder Woman, συμμετέχει για πρώτη φορά στους αγώνες του νησιού Themiscyra, με τη νεαρή Lilly Aspell επιστρέφει στο ρόλο της ως νεαρή Diana και να δίνει ρεσιτάλ. Οι κάμερες μοιάζουν σαν πούπουλα που ακολουθούν κάθε της κίνηση και ο Hans Zimmer κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από πολλούς εκεί έξω, γράφοντας για ακόμη μια φορά μουσική αντάξια του μεγαλείου που αντιστοιχεί στη δημοφιλέστερη γυναίκα superhero. Τίποτα, μα τίποτα, δεν καταφέρνει να πλησιάσει καν την αριστοτεχνική σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική, υποκριτική, και δράση αυτής της σκηνής στις 2 ώρες και 20 λεπτά ταινίας που ακολουθούν.

Kristen Wiig και Pedro Pascal πλαισιώνουν τη Gal Gadot, με τον Chris Pine σε δευτερεύοντα αλλά σημαντικό -για το bigger picture του σύμπαντος της DC- ρόλο. Η Wiig αναλαμβάνει ένα δύσκολο έργο, αυτό της μετάλλαξης σε διάστημα λίγης ώρας από συνεσταλμένη επιστήμονας Barbara Minerva σε ένα άτομο γεμάτο αυτοπεποίθηση και δίχως αναστολές, και εν τέλει σε villain. Ευθύς εξαρχής σε ρόλο «κακού» ο Pascal ως Maxwell Lord, σώζει τον εαυτό του με μια αρκετά καλή ερμηνεία συνολικά, γεγονός αναμενόμενο αφού η υποκριτική του ικανότητα είναι φανταστική και το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Δυστυχώς και για τους τρεις πρωταγωνιστές, η ταινία αναλώνεται σε κύκλους μεταξύ της πορείας του καθενός τους προς τον στόχο τους, εν μέσω του χάους που επικρατεί όταν η αρχαία πέτρα που πραγματοποιεί ευχές ενεργοποιείται.

Το σενάριο παραδίνεται στον ανεξέλεγκτο άνεμο της ανάγκης των δημιουργών να φτάσουν όντως σε ένα τελικό στάδιο, με την πέτρα του σκανδάλου (;) να υπόκειται σε διαφορετικούς κανόνες και νόμους ανά τακτά διαστήματα, προκειμένου να εξυπηρετήσει το σενάριο. Ο χαρακτήρας της Wiig εν τέλει αποσυντίθεται πλήρως (όχι κυριολεκτικά), όπως αναμενόταν άλλωστε αφού το σενάριο είναι πιο αδύναμο από βρεγμένο αρχαίο πάπυρο που τολμάς να τον αγγίξεις και γίνεται πολτός στα χέρια σου. Η ταινία σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ανούσια όσο το «The Midnight Sky», ωστόσο είναι σχεδόν μια ώρα μεγαλύτερη σε διάρκεια, και «σέρνει» το άτομο που την παρακολουθεί στο πάτωμα μέχρι να τελειώσει, αν δεν κάνεις fast forward για να ξεμπερδέψεις.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, θεωρώ πως είναι «ΟΚ». Σε τελική ανάλυση, εν μέσω πανδημίας, καραντίνας, ημίμετρων, επικίνδυνων ρητορικών, και παγκόσμιου παροξυσμού σε κάθε επίπεδο, ίσως χρειάζονται και τέτοια «superhero flicks» για να ξεχαστούμε. Ή έστω, για να έρθουμε στα ίσια μας αφού πρώτα δούμε ταινίες με αρχή, μέση, τέλος και μεράκι όπως το «Ma Rainey’s Black Bottom», το σπουδαίο documentary του Netflix «The Social Dilemma», και το εξαιρετικά αστείο «Death to 2020» από τους δημιουργούς του Black Mirror.

Για να είμαι ειλικρινής, θα έδινα τις 2,5 ώρες του «Wonder Woman 1984» πίσω για να δω το «Δεν Θέλω Να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει Να Μιλήσουμε Για Κάτι Πολύ Σοβαρό» του Γιώργου Γεωργόπουλου, το «Borat - Subsequent Moviefilm», το «Mank», ή το «Rebecca», αν δεν τα είχα ήδη απολαύσει. Τα συνιστώ, με αυτή τη σειρά προτεραιότητας. Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο, μπορείτε να δείτε 30’ από το νέο Wonder Woman, μια ώρα μεταξύ 2ου και 3ου φιλμ, και άλλη μια ώρα μετά το «Rebecca». Ίσως «σπαστά» να μην σας κουράσει τόσο. Για εμένα δούλεψε ότι είδα την ταινία αποσπασματικά από την Παρασκευή το πρωί έως την Κυριακή το απόγευμα. Και αυτό λέει πολλά για την παρακάτω βαθμολογία.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2020
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Patty Jenkins
Πρωταγωνιστούν: Gal Gadot, Kristen Wiig, Pedro Pascal
Διάρκεια: 151 minutes