Viagra Boys - Welfare Jazz

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Μήνες ολόκληρους τώρα οι σχεδόν πάντα μισομεθυσμένοι Σουηδοί μας teasάρουν με διάφορα κομμάτια σχετικά με τη νέα τους κυκλοφορία, Welfare Jazz. Όσοι τους έχουμε ήδη ανακαλύψει, ίσως είναι λίγο να πω ότι καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα εδώ και καιρό, αφού η πρώτη τους κυκλοφορία, Street Worms, όπως και το EP τους, Common Sense, υπήρξαν ένα ευχάριστο και πολύ αποτελεσματικό σφηνάκι βρωμιάρικου post punk, έτοιμο να συναγωνιστεί τους μπροστάρηδες του είδους. Όλα υπό τις οδηγίες του χαρισματικού μπροστάρη τους, Sebastian Murphy, του οποίου τα performance, ζωντανά ή βιντεοσκοπημένα, αποπνέουν μία αβίαστη scumbag but carefree in a friendly way αισθητική που δίνει άμεσα ταυτότητα στη μπάντα.

Η ιστορία του Welfare Jazz ξεκινάει κάπου το φθινόπωρο όταν ξεμυτίζει το πρώτο single – αλλά και πρώτο κομμάτι του, Ain’t nice, το οποίο είναι ένα πραγματικό post punk banger. Εκμεταλλευόμενοι πλήρως το συναισθηματικό φορτίο του τίτλου του νέου τους δίσκου, οι Viagra boys χτίζουν το λευκό, punk jazz της νέας εποχής σε φτωχογειτονιές, παρέα με μπύρες κι ένα σαξόφωνο.

Έκφραση γεμάτη ειρωνεία, καθώς έχουν κάθε θράσος να ονομάσουν το δεύτερο ιντερλουδιακό κομμάτι τους Cold Play – τόσα λογοπαίγνια σε δύο λέξεις, μπράβο παιδιά – για να πεταχτούν στο δεύτερο κανονικό και ίσως αγαπημένο μου, κομμάτι του δίσκου, Toad. Ο φρύνος της ιστορίας μας είναι ένας πολύ ανεξάρτητος μπεκρής που δε χρειάζεται κανέναν για να είναι καλά – περίπου όπως η μουσική των Viagra Boys. Καλογραμμένο και χορευτικό, σε πετάει στην ιστορία του δίσκου, ενώ σου κάνει ξεκάθαρη τη νέα, πιο ώριμη γραφή του συγκροτήματος που έρχεται σαν ευχάριστη έκπληξη πάνω στο προηγούμενο χυμαδιό τους. Το οποίο φυσικά εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά στηριγμένο σε μία εξτρά απογοήτευση από τη ζωή.

Το ζευγάρι που θα ακολουθήσει με τα This old dog – πρακτικά ένα προηχογραφημένο κομμάτι που πιο πολύ ατμόσφαιρα χτίζει, δεν είμαι και σίγουρη αν ήταν απαραίτητο – και το Into the sun, μας βάζουν στην εσωτερική αναζήτηση του κεντρικού ήρωα σε ένα κλίμα “που βαδίζω πια – Φώτη πιάσε μια μπύρα”. Και το Creatures, δεύτερο single του δίσκου και δεύτερο αγαπημένο μου, φτάνουν στην συνειδητοποίηση του να είσαι outcast στο δυτικό κόσμο του καπιταλισμού και της πανδημίας – σχεδόν προσμένοντας ένα post – apocalyptic σκηνικό για να νιώσεις περισσότερο οικεία. “Well all my friends live on the bottom, they never sleep, they don’t drink water”.

Το οικοδόμημα κατάθλας που τόσο τίμια χτίζεται μέχρι στιγμής, έρχεται να γκρεμιστεί με τον έξαλλο χορό του 6 Shooter, μια punk jazz instrumental παράνοια, για να ακολουθήσει ακόμη ένα ζευγάρι προηχογραφημένου (Best in show II) και κανονικού κομματιού, το Secret Canine Agent – ίσως το πιο απογυμνωμένο από jazz στοιχεία post punk κομμάτι του δίσκου. Σοβαρά όμως, τι παίζει με αυτή τη μπάντα και τους σκύλους; Και πες οκ οι σκύλοι, αλλά οι γαρίδες; Αν δεν καταλαβαίνετε τι λέω, διαβάζοντας τους στίχους των Viagra Boys θα καταλάβετε. Το I feel alive που έρχεται στη συνέχεια ίσως είναι το πιο αδύναμο κομμάτι του δίσκου, στην αφηγηματικότητα της ιστορίας όμως λειτουργεί σαν ένα λαμπρό ξέσπασμα θετικότητας του φανταστικού χαρακτήρα.

Η προσχώρηση στο Girls and boys που επιστρέφει στη μουσική ταυτότητα του δίσκου από την οποία πριν φύγαμε για λίγο, πρακτικά μας αποκαλύπτει ότι ο ήρωας μας ίσως δεν είναι και τόσο ανεξάρτητος τελικά και λίγο πολύ τον καίνε τα αισθηματικά του όσο κι αν το παίζει κουλ. Όλο αυτό φυσικά γίνεται με ένα ακόμη εξαιρετικό κομμάτι – και γαρίδες, ο Sebastian ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ κάνει τον Dr. Zoidberg “blblblblblblbl” σε ένα σημείο του κομματιού.

Σε ένα παράδοξο happy end, το To the country μας μαρτυράει ότι ο αγέρωχος πρωταγωνιστής μας ερωτεύτηκε και είναι πολύ έτοιμος για μία μεσοαστική ζωή στην εξοχή με τη γυναίκα των ονείρων του. Η τελευταία παίρνει σάρκα και οστά στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, In spite of our selves, το οποίο είναι ταυτόχρονα μια συνεργασία με την Amy Talor, μία εξαιρετικά ταλαντούχα παρουσία της Αυστραλίας που τραγουδά στους Amyl and the Sniffers, αλλά και διασκευή στο κλασσικό country κομμάτι του John Prine. Επειδή κι αυτό είχαμε την ευκαιρία να του ακούσουμε πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, ομολογώ ότι είχα πάθει σοκ με την σχεδόν noise τροπή που παίρνει η μουσική πίσω από τους cheesy ερωτοζευγαρίστικους μελωδικούς στίχους του original κομματιού. Είχα πάθει επίσης σοκ από την τελείως επιτηδευμένη παρωδία του αμερικάνικου ονείρου την οποία αποτυπώνουν ένας τελείως akward Σουηδός και μία Αυστραλέζα που παριστάνουν μέσα στην άγνοια τους ότι καταλαβαίνουν what the hell is America anyway.

Μπορώ να πω ότι οι Viagra Boys κάθε άλλο παρά απογοήτευσαν με την κυκλοφορία που τόσο περιμέναμε. Το Welfare Jazz είναι ακριβώς αυτό που λέει ότι είναι, μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, ρεαλιστική μα και με μπόλικη δόση ειρωνείας. Κάνα δύο αδύναμα σημεία εδώ κι εκεί υπάρχουν, αλλά προσωπικά τα βρίσκω μόνο σημείο αναφοράς για βελτίωση στο μέλλον, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα έχουν να μας δώσουν πολλά στο μέλλον. Εμείς θα περιμένουμε, όπως περιμένουμε σπασμωδικά αυτό το live τους στην Αθήνα που τόσο άδικα μας στέρησε η καραντίνα. Υπομονή, ως τότε χορέψτε σπίτι στους ρυθμούς του Welfare Jazz.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: YEAR0001
Genre: Post Punk/ Jazz Punk
Παραγωγός: Viagra Boys
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 08/01/2021
Band Links: Viagra Boys, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify

Τελευταία