Αρχική POP CULTURESERIESΤο ειδυλλιακό πένθος του WandaVision

Το ειδυλλιακό πένθος του WandaVision

Η Marvel παρόλο που έκλεισε την περίφημη τρίτη φάση της με το Avengers: Endgame, φαίνεται πώς έχει ακόμα παλμό- ζωή και σαφέστατη διάθεση να ανακατέψει την τράπουλα εκ νέου. Το πρώτο τρικ από όλα αυτά φαίνεται πως θα είναι το WandaVision. Η πρώτη σειρά που καταπιάνεται με χαρακτήρα από το MCU, άμεσα συνδεδεμένο με αυτό, έκανε το ντεμπούτο της στο Disney + και παρουσιάζει -μια εκδοχή (;)- της ζωής της Wanda Maximoff (ή Scarlet Witch) και του αδικοχαμένου Vision, της ανθρωπομορφικής τεχνητής νοημοσύνης που έφτιαξε ο Tony Stark στο δεύτερο φιλμ των Avengers, Age of Ultron.

Στους ρόλους επιστρέφουν οι Elizabeth Olsen και Paul Bettany, όμως ο περίγυρος είναι κάθε άλλο παρα υπερηρωικός. Τα πρώτα δυο επεισόδια που κυκλοφόρησαν (η σεζόν θα έχει συνολικά εννέα επεισόδια) είναι ένα έξυπνο και ταυτόχρονα ιδιαίτερο κολλάζ από την ιστορία της Αμερικανικής τηλεόρασης και συγκεκριμένα των sitcom. Το πρώτο επεισόδιο πήγε πίσω στη δεκαετία του ‘50, ενώ το δεύτερο στα ‘60ς, με αμφότερα να είναι προσεγμένα στην εντέλεια από τα σκηνικά, τις περίεργες διαφημίσεις και τη γενικότερη μεσοαστική αμερικανική εντέλεια που προβαλλόταν ως ειδυλλιακή τότε. Σκεφτείτε κάτι σαν την ταινία Pleasantville, ασπρόμαυρο, με σημαντικές χρωματικές πινελιές και βέβαια, πάντοτε προσαρμοσμένη στα δεδομένα του σινεματικού σύμπαντος της Marvel.

Όπως όμως συμβαίνει συνήθως τόσο στην τέχνη όσο και στη ζωή, αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι ότι κάτι πιο σκοτεινό και βαρύ κρύβεται πίσω απ’όλα αυτά. Μια δυσάρεστη αίσθηση αναδύεται από από τον προαστιακό αέρα, αλλά το χειρότερο είναι πως πιθανότατα προέρχεται κι από την ίδια τη Wanda. Θυμίζουμε πως η ζωή της καταστράφηκε όταν ο Thanos ξερίζωσε το κίτρινο πετράδι από το μέτωπο του Vision, η ζωογόνος δύναμη για το ανδροειδές, η πέτρα του Μυαλού. Κι εδώ είναι ένα κλειδί για τη βαθύτερη κατανόηση του τι προσπαθεί να κάνει η σειρά.



Η υπόθεση και των δυο επεισοδίων, απλή, αμιγώς sitcom-ική. Το ζευγάρι προσπαθεί να αναμειχθεί με τους απλούς θνητούς, το στόρι εξελίσσεται σαν μια τυπική κωμική σειρά από αυτές τις δεκαετίες: Στο πρώτο επεισόδιο, να εντυπωσιάσουμε το αφεντικό που είναι δύσκολο, στο δεύτερο, να κερδίσουμε την εύνοια της “Πρώτης Νοικοκυράς” των προαστίων, αυτής που “λύνει και δένει”. Στην πορεία όμως, θα πρέπει να ακολουθήσουμε τη δυσκολία προσαρμογής του αξιαγάπητου ζεύγους των πρωταγωνιστών μας. Τι συμβαίνει όταν ο Vision καταπίνει μια τσίχλα, ενώ δεν τρέφεται καθόλου ή όταν η Wanda παρερμηνεύει το μήνυμα του αγαπημένου της κι αντί για δείπνο στο αφεντικό, ετοιμάζει μια ερωτική βραδιά για τους δυο τους; Απλές ιστορίες, σχεδόν αδιάφορες, ωστόσο όπως και όλη η σειρά, κρύβουν από πίσω κάτι άλλο: Η σειρά φαίνεται πως θα είναι μια απελπισμένη κραυγή από τη Wanda, μια τρελαμένη απόγνωση για να φέρει πίσω το Vision, να αναμειχθούν με το πλήθος, να ξεφύγουν από την καταστροφική δύναμή τους. Και ίσως, να την αποτινάξουν με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που μοιρολατρικά ξέρουμε πώς κάτι τέτοιο είναι αδύνατον.

Αυτό πιθανότατα θα είναι το μεταίχμιο που θα βαδίσει ολόκληρη η σειρά. Κάθε επεισόδιο, μια νέα δεκαετία, αλλά ουσιαστικά η πλοκή είναι πρακτικά η ίδια. Να εντυπωσιάσουμε κάποιο πρόσωπο, αποκρύπτοντας τις υπερδυνάμεις μας. Και αυτή η απουσία δύναμης είναι μια αίσθηση που βρίσκουμε τη Wanda με το τέλος τόσο του Infinity War όσο και του Endgame. Μια από τις μεγάλες ενστάσεις για το τελευταίο φιλμ των Avengers ήταν η αποθεωτικά πανηγυρική ατμόσφαιρα, που ναι μεν βάρυνε με το θάνατο του Tony Stark, αλλά δεν έδωσε ποτέ τον απαραίτητο χώρο/χρόνο για να ξεδιπλωθεί το δράμα της συμπαντικής επίθεσης του Thanos. Και κατά μιαν έννοια, αυτό φαίνεται να θέλει να κάνει και η Wanda στη σειρά. Να κλείσει τα πάντα με ένα happy end. Αυτό που της στερήθηκε τόσο βίαια.

 

Τελευταία